Naast Sander Meij en Louis Th. Lehmann hadden ook Hagar Peeters en ik in bovenstaand fragment zullen zitten over de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd (hoofdprijs 10.000 euri).
De opnames waren 's middags gemaakt, waarbij ik de redactie de keuze gaf uit twee niet gebundelde gedichten. Men had echter te veel materiaal opgenomen en dus werden Peeters en ik eruit geknipt.
Er werd rond zes uur nog een poging gedaan om mij met een taxi te laten halen om nog een nieuw en korter gedicht voor te lezen, maar wij hadden een eetafspraak met de buren.
Waar ik tijdens de Dichter des Vaderlandsverkiezing voor elk klein dingetje meteen was komen opdraven, vond ik het nu wat overdreven om een afspraak af te zeggen om misschien voor 20 seconden op tv te komen.
Spijtig dus dat het niet gelukt is bij de Wereld Draait Door maar dat hoort bij TV en bovendien was het item best geslaagd.
Bovenstaand clipje is van Neko Case, die graag mannen eet. Ik heb haar cd gisteren onderweg naar Leeuwarden en weer terug een paar keer beluisterd. Ze zingt bijna net zo loom als Morrissey met een countrypopachtige begeleiding. De cd heet 'Middle Cyclone' en de mooiste regels vind ik 'I’ll miss you when I’m lonely, I’ll miss the alimony too'.
Het trommelen in Leeuwarden verliep redelijk, maar voorlopig blijf ik toch maar gedichten schrijven ;o)
Bovenstaande trailer is afkomstig van 'Dante 01' een Franse science fiction film over een gevangenis voor psychopaten in de ruimte waarop geëxperimenteerd wordt met nanotechnologie (soort minirobotjes in je bloed), die ik gisteren ging kijken met vriend Dave tijdens het Imagine Film Festival. Voor wie houdt van goede sci-fi en psychologische thrillers is de film een aanrader.
Vanmiddag stap ik in de trein naar Leeuwarden om daar te gaan oefenen met twee professionele muzikanten. Ik mag op een trommel slaan, maar heb daar totaal geen ervaring mee en voel me daardoor bijna net zo nerveus als die twee keer dat ik als zanger auditie probeerde te doen toen ik een jaar of zestien was.
De eerste keer ging ik met de trein naar Franeker, waar een drummer en gitarist de volgende incarnatie van Cream wilden beginnen. Ik kon niet goed genoeg zingen en de muziek vond ik vreselijk, dus dat betekende al gauw einde verhaal.
De tweede auditie vond plaats in Bakkeveen, waardoor ik na mijn werk in de supermarkt zo op mijn brommer kon stappen. De muziek lag helemaal in mijn straatje (symfonische rock), maar ik kon nog steeds niet goed zingen, hoewel er een paar aardige momenten waren, waarop ik wat teksten van Marillion 'leende' tijdens een spontane jam.
Ik bleef daarna vrolijk doorklooien met vriend Peter en nog wat muzikanten, zing thuis nog vrij veel en inmiddels vaker zuiver, maar de droom om er ooit mijn beroep van te maken heb ik jaren geleden al opgegeven.
Vanmiddag dus trommelen. Mijn vader was drummer en bewaarde zijn stokjes zorgvuldig in een la, nadat hij zijn instrumentarium had verkocht. Hopelijk slaat het ritmegevoel niet een generatie over.
Na een bezoekje aan de Kring voor de boekpresentatie van Hartspanne, de nieuwe bundel van Diana Ozon en een etentje met ex-campagneleider en buitengewoon leuk mens Bart FM Droog, sprong ik op mijn fiets richting Pakhuis de Zwijger voor het festival http://www.hetgeheugenhuis.nl/, waarover enkelen van jullie wellicht gehoord hebben in de uitzending van de De Wereld Draait Door afgelopen vrijdag. Filmmaker Frans Weisz zag daar zijn vader, die in een concentratiekamp was vermoord, voor het eerst in 50 jaar weer op beeld.
Weisz was ook in Pakhuis de Zwijger zichtbaar ontroerd door een aantal filmfragmenten, waaronder een die hij zelf had gemaakt van twee oudere acteurs die de liefde bedrijven, terwijl ze 'beneden gasten hebben'. Die scene werd versneden met flashbacks van het stel toen ze nog jong waren. Toen Weisz moest huilen en hem gevraagd werd waarom, zei hij dat dit verhaal het leven voor hem 'leefbaar' maakte.
Ik was al een poosje aanwezig in het Pakhuis en het leek erop of ik die avond de Zwijger zou zijn, want het publiek was net te klein om Loungeruimte te vinden waar ik zou voorlezen met theremin begeleiding van DJ Ir. Vandermeulen.
(lege zaal met fotograaf en journalist van het weekblad van de Hoge School)
Eerst werd mijn voorleesblokje verschoven van kwart over negen na half elf. Om half elf, toen ik opnieuw in de startblokken stond, ried de presentatrice echter doodleuk iedereen aan om een debat in een andere zaal te gaan volgen. De moed zakte mij in de schoenen. Ik wachtte nog even beleefd, maar trok toen mijn jas aan en nam afscheid van de DJ, waarna ik halverwege de uitgang toch nog werd overgehaald om iets te doen.
Dat optreden werd onverwacht leuk en trok bovendien ook flink wat publiek. Jammergenoeg was de journalist die tot op het laatste moment gebleven was om een stukje te schrijven over het optreden toen net vertrokken. Toch fietste ik tevreden en nederig met mijn flesje rood en boekenbon naar de Baarsjes, waar op de harddiskrecorder een fijne aflevering van de ziekenhuisserie ER geparkeerd stond.
(Het publiek aan de bar dat uiteindelijk toch nog de zaal betrad)
Bevriende artsen hebben me al aangeraden om antibiotica mee te nemen tegen mogelijke ziektes. Een andere vriend verzerkerde me dat er niets te krijgen is in Zimbabwe, maar dat een groot deel van de bevolking zich tock ook weer redt. Er moet een heel circuit bestaan dat buiten de gevestigde kanalen om handelt.
Ik lees steeds 's middags voor tijdens een spoken-wordblokje van een uur samen met dichters uit andere Afrikaanse landen. De rest van de dag zal ik waarschijnlijk allerlei toneel-, dans- en muziekvoorstellingen bezoeken en zo nu en dan een computer met een internetverbinding zoeken om mail te lezen, een blog te schrijven of te twitteren.
Het wordt mijn eerste reis naar Afrika en dat zal, ondanks dat ik de armoede in Indonesië gezien heb, vast een shock worden. Hopelijk zal de reis ook nieuwe vriendschappen opleveren en inspiratie voor nieuwe gedichten, hoewel de ideeën daarvoor vaak pas na een jaar komen bovendrijven.
Ik hoop in ieder geval dat ik niet zoals bij Indonesië totaal aan de dunne thuiskom (wel anti-diarree pil genomen in het vliegtuig, maar had daarna waarschijnlijk beter niet aan de wijn, koffie en drambuie moeten gaan). Ik heb toen een week op de wc gezeten en had daarnaast last van het tijdsverschil. Ondanks dat ik maar 10 dagen weggeweest was, wist ik bij het wakkerworden (ik sliep gelukkig niet op de wc) meestal niet zeker of ik nu in Indonesië of Nederland was.
Voor ik thuiskom ga ik met Sas nog een paar dagen op reis door Zuid-Afrika met onder andere een rondleiding door Soweto, waar tegenwoordig ook mensen wonen met mercedessen en hummers las ik gisteren in de krant.
We gaan het zien!
P.s. Ik heb verschillende schrijvers en dichters uit Zimbabwe mogen ontmoeten tijdens Poetry International, zoals Charles Munghosi en Julius Chingono. Die ontmoetingen waren elke keer weer inspirerend. Wil je meer weten over de poëzie in Zimbabwe, kijk dan op http://zimbabwe.poetryinternationalweb.org/piw_cms/cms/cms_module/index.php?obj_id=25.
Op dit moment luister ik naar Dit is de dag op radio 1. Over een half uur lees ik onderstaand gedicht voor, dat in het komende half uur nog kan veranderen.
Het gaat om een ready-made uit de woorden van de Utrechtse burgemeester Aleid Wolfsen die in de problemen gekomen is omdat hij een artikel probeerde te verbieden, waarin hij geïnterviewd werd over een twee-kamer apartement dat hij voor 1600 euri per maand huurde in Utrecht. De huur voor het appartement zou onterecht opgevoerd zijn als pension.
Met de meeste vrienden van vroeger heb ik weinig contact meer, behalve dan een enkele opmerking via Hyves of Facebook. We nemen ons dan ook nog wel eens voor om elkaar weer te treffen, maar dat blijft meestal bij loze beloftes.
De vriendschap die het verst teruggaat en die me nog altijd zeer dierbaar is, is die met Peter, die ik ken vanaf mijn dertiende.
Ik zat net op de Mavo en was samen met mijn vriendje Marcel bij de Blokker in Kollum op de speelgoedafdeling Transformers aan het bewonderen toen Peter met een vriendje binnenkwam om hetzelfde te doen.
We raakten aan de praat en ik vroeg hem of ik niet soms bij hem op zondag of zaterdagochtend tekenfilms mocht komen kijken, omdat wij thuis geen kabel hadden.
Er volgden jaren met speelgoed, msx-computerspelletjes, pogingen tot het oprichten van bandjes en veel gesprekken. Ik heb zelfs nog een poosje bij hem en zijn ouders in huis gewoond in een tijd waarin ik het moeilijk had met mezelf en mijn ouders.
Gisteren gingen we samen naar een avond die Joke van Leeuwen mocht bedenken in de Balie. Hoogtepunt was een trio van cellist Ernst Reiziger met verder een toetsenist op speelgoedkeyboard en een Afrikaanse zanger. De cello werd bespeeld als gitaar en als cello, terwijl op het speelgoedkeyboard werd geïmproviseerd met goedkope tegengeluiden. Het was een vreemde combinatie van etnische muziek met rock en kermisdeuntjes. Hieronder een kiekje:
Vandaag ga ik proberen een aantal gedichten van 140 tekens te schrijven voor de Twitter-uitzending van het Radio 1 programma BNN Today (http://www.bnn.nl/page/bnntoday) dat vanavond helemaal in het teken staat van deze nieuwe rage.
Het is natuurlijk een slap aftreksel van http://www.precies160.nl/ waar Sofie Cerutti een paar jaar geleden mee begon, maar het is een leuke uitdaging en ik krijg er nog wat voor betaald ook.
Sinds kort doe ik zelf ook aan Twitter (http://twitter.com/tseadbruinja). Het is best aardig om te zien wat je vrienden overdag doen en in mijn geval gelukkig nog niet verslavend.
Erben Wennemars schijnt ook in de uitzending van vanavond te zitten. Voor hem neem ik een exemplaar mee van mijn debuut Dat het zo hoorde, waarin het volgende gedicht staat, dat grotendeels bestaat uit quotes van Wennemars tijdens een uitzending van Barend & Van Dorp:
met een bezem geslagen worden door een vrouw ik word direct lui als je dat zegt genoeg beveiligd kom op verdwijn met mij
net zo hard net zo snel
ik snijd de bochten anders aan hoe bedoel je dat hoger zet ik in en
ik liet schoenen maken naar mijn voet maar uiteindelijk rijdt ik op één die je zo in de winkel kunt krijgen zo in de winkel geloof je dat en dan nog een beetje in de oven
thuis ligt het zoontje die zog zegt zog zegt het zoontje en de sproei prikt in de borst van mijn vrouw ze werkt weer thuis loopt alles op rolletjes
hij houdt het vol dankzij zijn kind zal er staan want ik wil het eerst zien
had ik het geweten dan waren de koters eerder gekomen
belt u later maar terug de schoenen moeten uit de oven mijn vriendin moet haar medicijnen alles loopt op rolletjes ook de honger van het kind zien
P.s. De eerste strofe is niet afkomstig van Wennemars, maar van beeldend kunstenaar Aimée Terburg, die deze uitspraak weer had gehoord van een Surinaamse portier te Utrecht. Kijk vooral ook eens op Terburgs site http://www.aterburg.dds.nl/.
Sas was gisteren druk in de weer met herstelwerkzaamheden aan het groen op balkon en dakterras. Ik gaf daarbij zo nu en dan fleurig wat commentaar en smeerde mijn kaalgeschoren hoofd in met zonnebrand, terwijl ik verder las in de bundel van Hans Tentije.
Bij ons had je vroeger de tuin en de bouw. De bouw waren kleine akkertjes achter het huis waar we prei, wortels, boerenkool, aardappelen, peterselie en meer plantten. Het was de bedoeling om zoveel mogelijk van eigen tuin te eten, vooral omdat dat goedkoper was.
Als jongetje keek ik vaak naar Popeye. En omdat wij geen spinazie hadden, maar wel peterselie, dat per slot van rekening ook groen was, stelde ik me voor dat ik daar net zo snel sterk van werd als the Sailorman. Moest er gewerkt worden of iets getild, dan snelde ik me naar de tuin voor een flinke hap peterselie, zong het liedje van Popeye en balde mijn spieren.
Aan het werk op de bouw, dat bestond uit het omhakken van de grond of het wieden van onkruid, had ik een ongelofelijke grafhekel. Mijn moeder kocht me dan ook dikwijls om met het vooruitzicht op vijf gulden, waar ik na gedane arbeid meteen mee naar de speelgoedwinkel rende om een doosje lego te kopen.
P.s. toen ik naar een mooi plaatje zocht van een legodoosje kwam ik een coole site tegen met lego-art. Vandaar geen doosje, maar kunst:
Een van de mooiste cd’s uit mijn grote immer uitdijende verzameling is ‘October Road’ van James Taylor. ‘October road’ is een plaat die ondanks de wat herfstige titel prima bij een zomerse dag als deze past. Het is een licht melancholieke vriendelijke en vrolijke plaat, die ontzettend mooi opgenomen is. Elke instrument is te onderscheiden en het voelt alsof de band vlak voor je staat te spelen. Taylor, die behoorlijk depressief geweest is en aan meerdere middelen verslaafd was, zingt bovendien op een zen-achtige lieve manier, die wat mij betreft nooit te wee wordt.
Op de een of andere manier is deze plaat erg belangrijk geweest voor mijn bundel Gers dat alfêst laket. Ik kan dat nooit goed uitleggen, maar bij Gers dat alfêst laket ging het waarschijnlijk om de overgang naar kortere en kleinere gedichten. Verder was die bundel niet melancholiek of vriendelijk te noemen. Wellicht dat er wel iets meer berusting in te vinden was dan in een bundel als Batterij of Gegrommel fan satyn.
Vandaag werk ik aan recensies en vertalingen van de Poolse dichter Piotr Sommer. Nee, ik beheers het Pools niet, maar ben op uitnodiging van Poetry International samen met de gerenommeerde vertaler Karol Lesman een poging aan het doen de tekst van Sommer naar het Nederlands over te brengen.
In eerste instantie stond ik behoorlijk sceptisch tegenover deze methode, die eruit bestaat dat Lesman mij een werkvertaling stuurt en ik die vervolgens met een lijst alternatieven en vragen terug stuur. Nadat we aan een aantal gedichten hadden gewerkt, bleek het een vruchtbare samenwerking, waarbij we soms beiden even weinig van de gedichten leken te begrijpen, maar door erover te praten weer een stukje verder kwamen.
Tussen het vertalen door lees ik de bundel In de tussentijd van Hans Tentije met foto’s van Peter Bes en nog wat andere bundels waarover ik mogelijk een recensie ga schrijven voor Awater. Dat lezen doe ik hopelijk in het zonnetje, terwijl er blaadjes aan de appelboom op het dakterras groeien en Sas beneden de duiven van het balkon jaagt ;o)
P.s. het mooiste nummer van James Taylor vind ik op dit moment ‘Her Town Too’ van het album ‘Dad loves his work’.
She's been afraid to go out She's afraid of the knock on her door There's always a shade of a doubt She can never be sure Who comes to call Maybe the friend of a friend of a friend Anyone at all Anything but nothing again
It used to be her town It used to be her town, too It used to be her town It used to be her town, too
Seems like even her old girlfriends Might be talking her down She's got her name on the grapevine Running up and down The telephone line Talking 'bout Someone said, someone said Something 'bout, something else Someone might have said about her She always figured that they were her friends But maybe they can live without her
It used to be her town It used to be her town, too It used to be her town It used to be her town, too
Well, people got used to seeing them both together But now he's gone and life goes on Nothing lasts forever, oh no She gets the house and the garden He gets the boys in the band Some of them his friends Some of them her friends Some of them understand Lord knows that this is just a small town city Yes, and everyone can see you fall It's got nothing to do with pity I just wanted to give you a call
It used to be your town It used to be my town, too You never know 'till it all falls down Somebody loves you Somebody loves you Darling, somebody still loves you I can still remember her When it used to be her town, too It used to be your town It used to be my town, too
Tsead Bruinja 