Tsead Bruinja

De afgelopen dagen heb ik zitten werken aan een gedicht voor een buurtproject in Amsterdam. Het gedicht dat ik uiteindelijk schreef, had wat mij betreft een te negatieve lading, waardoor ik steeds weer uitkwam bij een bestaand gedicht dat me geschikter leek.

Het nieuwe gedicht, waar ik de komende tijd wellicht nog aan ga werken voor de volgende bundel:

geleende ellende

 

nederlanders vinden zichzelf geweldig

ik vind nederlanders ook geweldig

de manier waarop ze praten

de grapjes die ze maken

ik haat ze niet

 

ik voel me ………..

als ik nu ergens zou mogen zijn

dan zou ik in …. zijn

met ……

ik zou een ….. ……. drinken

’s ochtends zou ik ……..

’s middags zou ik …….

en ’s avonds zou ik …….

met ……

 

en wat voor heldendaden

heb jij vandaag op kantoor

verricht?

 

Het gedicht dat ik net heb gestuurd, is hieronder te lezen:

 

we reden door dezelfde straat

ik wist dat je een omweg nam

en dat er een afslag kwam

 

we liepen op hetzelfde strand

ik wist dat je een omweg nam

en dat er een afslag kwam

 

we leven op dezelfde planeet

bij ieder van ons hang ik een telefoon

aan de muur

 

ik wilde niet dat er een afslag kwam

ik wilde slingers nachten lang

 

er is een straat een strand een planeet

en een nacht waar we over en door elkaar heen bewegen

zoals stemmingen en herinneringen

zich in ons verdringen bij een weerzien

 

een gezamenlijk verleden

klinkt zo koel

 

we reden door dezelfde straat

ik wist dat je een omweg nam

 

Nu maar wachten op antwoord van de organisatoren. Wellicht staat hier morgen weer een nieuwe poging. Zo niet, dan is het laatste gedicht binnenkort vijf weken lang op een raam te lezen, ergens in Amsterdam.

 

Vandaag ga ik voor dit huis:

 

Nog wat meer van dit doen:

 

En daarbij ga ik nadenken over of ik daarheen ga:

 

http://shop.the-company.com/acatalog/membershipetc.html

Om naar deze muziek te luisteren:

 

korst

 

er zit een bloederige korst voor

elke ochtend maakt hij met zijn nagels

rustig de randen van die korst los

zoals hij daarna met een spatel

de randen van het gebakken ei

een beetje opwipt

 

nadat hij haar een glas water

heeft gebracht

 

hij vreest niet de hel

van de straf voor zijn zonden

in dit leven

 

hij vreest de hel

van de straf van dit leven

 

een overzichtelijke en tijdelijk

behandelbare wond

 

We stonden vanochtend vroeg op en konden daardoor genieten van dit schitterende uitzicht, waarna we Sas haar moeder naar het vliegveld in Bergerac brachten en vervolgens de supermarkten van St. Autiers leegtrokken.

Ik ben van plan om de komende dagen met het manuscript voor mijn volgende Nederlandse bundel aan de slag te gaan, maar het is hier eigenlijk te mooi en ik ben nog wat slaperig van het reizen.

Verder wil ik vooral wat rondhangen, lekker eten en veel lezen.

Ik las net het boek De tuinkamer van Lilian Blom, waarin ze liefdevol schrijft over de laatste weken van schrijver en dichter Louis Ferron (http://www.louis-ferron.nl/).

Waar de ene schrijver dweept met een bepaald land of deel van de geschiedenis, ben ik gek op biografieën en dan met name op de laatste momenten in het leven van een popster of schrijver.

Geen idee hoe mijn laaste moment er uit zal zien en of ik nog wat intelligents uit zal weten te kramen. Ik wil daar ook nog even niet aan aan denken. Eerst vakantie vieren!

“Mijn naam is Laurens van der Meulen, ik ben een muzikant uit Leeuwarden en studeer binnenkort af aan de Academie voor Popcultuur. Voor de presentatie heb ik een extern beoordeelaar nodig. Jan Pier Brands wees me op je bestaan en sindsdien heb ik me wat verdiept in je werk. Zou je mij kunnen bellen?”

Bovenstaand bericht viel op 4 januari op mijn digitale deurmat. Ik belde Laurens en zei dat ik me vereerd voelde.

Het ambitieuze project waarmee hij vanmiddag afgestudeerd is, heet It langstme en de dea / Het verlangen en de dood, een duistere show met muziek die doet denken aan het werk van 16 Horsepower. Laurens wilde de Friese muziek, die soms nogal gericht is op het Friese publiek en veelal in platte lol blijft steken, een gezonde internationale rock- en folkinjectie geven.

Het beoordelingsgesprek was pittig, zowel voor de beoordelaars als de beoordeelde, maar we kwamen er goed uit en konden de afgestudeerde artiest flink wat tips meegeven.

Ik kijk uit naar wat hij met die tips en zijn eigen kwaliteiten gaat doen.

Op de terugweg naar de trein dacht ik na over hoe ik zelf als jongen van achttien met mijn goede vriend Peter in de weekends aan het prutsen was met een ouderwetse viersporen-cassetterecorder. Hoe ik half vals meezong en schreeuwde met mijn favoriete artiesten en hoe we droomden van het maken van een concept album.

Als de Academie voor Popcultuur er toen ook al was geweest, was ik waarschijnlijk nooit Engels gaan studeren en had Laurens mij misschien wel niet als dichter, maar als muzikant gevraagd zijn project te beoordelen. Of wellicht was ik niet toegelaten, want zo’n geweldige muzikant was ik destijds ook weer niet. 

Ik droom er nog even over door.  

Meer op: http://www.laurensvandermeulen.nl/lvdm/ & http://www.myspace.com/itlangstmeendedea

 

Jules Deelder en Hans Verhagen waren gisteren erg goed in het interrumperen van de toespraak van burgemeester Dijkstra van Vlissingen.

Gelukkig was Flip Feij aanwezig om deze twee 'Waldorf Brothers' op te nemen:

Naast het filmen had Feij ook nog tijd om flink wat foto's te nemen:

http://www.flickr.com/photos/wierookgoudenmirre/sets/72157620979961808/show/

Morgen meer tekst en minder Muppets en voor nu nog even wat vergelijkingsmateriaal:

 

Het was een mooie avond om op ons dakterras wat te lezen in Last train to Memphis – The rise of Elvis Presley van Peter Guralnick, met een glaasje rode wijn van de buren en een pijpje gevuld met geurige wiet van coffeeshop Siberië, twee straten verderop.

Bovenstaande foto van een bloem van de vlinderstruik was een foutje. De flits ging af, omdat ik de camera te dichtbij hield, waardoor de achtergrond opeens totaal zwart werd.

De achtergrond had er eigenlijk meer uit moeten zien als op de onderstaande foto:

 

Het was dus een mooie avond met goede buren en schitterende luchten.

Hoogtepunt was het verkleedpartijtje van ons buurjongetje Manu:

 

Het is geweldig om mee te maken hoe Manu steeds meer praat en zingt en grappig om te horen hoe hij soms een beetje op zijn kop krijgt als hij weer ondeugend geweest is.

Dat soort zaken relativeert veel van het gepruts aan bundels en twijfel over je eigen talenten.

Vandaag echter niets van dit alles, want vandaag ga ik naar Vlissingen om in een mooi hotel in de duinen te slapen en op te treden met Astrid Lampe, Jules Deelder, Jacob Groot en Hans Verhagen op een festival ter ere van diezelde Verhagen.

* * * * * * * * * * *

 

Het Hoogste Woord

"’s Avonds vanaf 20.00 uur is Verhagen zelf aan het werk te zien tijdens Het Hoogste Woord. Na een geslaagde poëzieavond tijdens de vorige editie van Onderstroom krijgt Het Hoogste Woord dit jaar een vervolg. P. C. Hooft laureaat Verhagen heeft het programma mede samengesteld.

Om in sfeer van Verhagen te blijven heeft bassist en zanger Bartel Bartels (Professor Nomad) een sessieband samengesteld die zich heeft toegelegd op het repertoire van the Velvet Underground en Lou Reed. Met op gitaar en zang Alan McLachlan (The Scene en Sjako!), gitaar en zang Henk Koorn (Hallo Venray), en op drums Stephan van der Meijden (Independent).

Locatie: Spiegeltent, Oude Markt, Vlissingen
Aanvang: 20.00 uur
Entree: € 10,-

Web: http://www.onderstroom.info/

 

(Bron: http://www.persmuseum.nl/bene/10.html)

Zoals ik al eerder schreef, ben ik de laatste tijd bezig met het samenstellen van mijn volgende bundel. Ik orden en herorden verschillende afdelingen en probeer zoveel mogelijk de gedichten op één pagina te krijgen, wat nogal eens lastig is, omdat ik er een handje van heb de regels vroeg af te breken en de verhoudingen zwart en wit (lees véél wit) in een bundel voor mij erg belangrijk zijn.

Op dit moment ligt het manuscript dus gedemonteerd op mijn digitale bureaublad als een Ikea-kast, waarvan je het risico loopt om schroefjes kwijt te raken of die je na te lang prutsen het liefst helemaal in elkaar wilt trappen.

Oeps. Dat beeld klopt niet helemaal, want bij zo'n kast krijg je een handleiding en bij het samenstellen van een bundel niet. Dat is elke keer weer anders.

Vandaag vergeleek ik het samenstellen van de bundel ook met de laatste plaat van Axl Rose, die overduidelijk veel te lang heeft zitten klooien aan een plaat die op enkele glorieuze momenten na, volgens veel recensenten vrij teleurstellend was.

Ik stel de verschijningsdatum, maart volgend jaar, voorlopig nog maar niet uit ;o)

 

Tijdens het etentje vooraf aan de boekpresentatie van Jabik Veenbaas en bij diens aankondiging van de voordracht van dichter Rob Schouten, bleek dat het spelletje Scrabble (http://www.scrabble.com/) vroeger een grote rol speelde in het huishouden van de familie van Schouten.

Veenbaas herinnerde zich vooral erg goed hoe Schouten hem vijfendertig jaar geleden had verslagen, toen hij met het woord 'estaminet' (een ander woord voor stamlokaal – meer op http://home.scarlet.be/pajottenland/pajot/bier/estaminet.htm) op de proppen kwam. Schouten was dit voorval totaal vergeten, maar wilde wel even een pen lenen, omdat hij met dit woord misschien wel de ontbrekende titel had gevonden voor zijn nieuwe bundel.

U heeft het hier voor het eerst gehoord!

 

Ik stap straks op de trein richting Castricum, waar vanavond om 20.00 uur bij boekhandel Laan (http://www.boekhandellaan.nl/) de nieuwe Nederlandstalige bundel De zon, het smalle bed, mijn lichaam van Jabik Veenbaas (http://www.jabikveenbaas.nl) gepresenteerd zal worden, een bundel die eerst in het Fries verscheen onder de titel De sinne, it smelle bêd, myn lichem (Bornmeer).

Jabik heeft me eerder goed geholpen door zijn kritische vertalersoog over mijn eigen vertalingen te laten gaan bij de bundel Angel en De geboorte van het zwarte paard en zijn poëzie is naar mijn mening per bundel aan het groeien.

Mijn favoriete bundel is op dit moment Brieven oan myn bern, een bundel die hij opdroeg aan zijn zoon Auke en die later ook in het Nederlands is verschenen onder de titel Brieven aan mijn kind bij uitgeverij De Contrabas (http://www.uitgeverijdecontrabas.nl/).

Naast mij zijn ook Rob Schouten en Elly de Waard uitgenodigd. De laatste keer dat ik met Elly de Waard voorlas, gebeurde er het volgende:

in de duinen

tijdens het voorlezen in de duinen wordt elly de waard

na afloop van haar voordracht door een grijsaard

met een oranje rugzak waarop ravetechno gedrukt staat

gevraagd of zij elly de waard ook kent en of er ooit nog

een jaarbrief van het chr.j. van geel genootschap zal verschijnen

dat hij zo graag het huis eens zou willen zien

ik vraag het publiek of ze een romantisch

of een politiek gedicht willen horen

de man praat door

maar mag het huis niet in

vanuit het helmgras fluistert anne

inkoppertje

en dan nog een keer

terwijl ze haar sigaret

uitdrukt

inkoppertje

ik reageer en verzand in een grap

die ik maar niet op poten krijg

iemand roept

            romantisch

dwars door het gesprek van de fan heen

die geërgerd en met nul op het rekest zijn fiets pakt

we kijken de man na en het rugzakje

terwijl op mierenruggen de stukjes aandacht

een voor een terug worden gebracht

waarop ik tuurlijk lust je een stuk van die taart lees

uit Bang voor de bal (Cossee, 2007)

Hopelijk levert de voordracht van vanavond niet minder op dan onze vorige ontmoeting!