Tsead Bruinja

Gistermiddag heb ik voor het eerst liggend een ritje in een ambulance gemaakt. Ik had daarvoor heel handig het luik van het trapgat op mijn grote teen laten vallen en bij het uittrekken van mijn sok ontdekt dat het topje van die teen een enigszins los bestaan was gaan leiden.

Ik strompelde vervolgens de trap af om 112 te bellen en kreeg van een nukkige mevrouw te horen dat ik eerst nog maar eens moest checken wat er mis met de teen was. Uit vrees dat het topje helemaal los zou komen, zei ik dat ik liever niet wilde doen.

Eén ritje, allerlei soorten pijnstillers en flink wat kunst- en vliegwerk later, is dit het resultaat:

 

 

 

Na drie shots fenyl…iets, 1 shot morfine (ik had om een tweede gevraagd, maar die waren ze helaas vergeten) plus een intraveneuze cocktail van paracetamol en diclofenac en een shot lidocaine (of zoiets) in de grote teen zelf, kon ik eindelijk weer lachen.

Meer gezinsleven later!

 

Ik weet niet wie deze nekuitstekende slak onder zijn schoen of blote voet heeft gekregen of in welke discussie hij zich heeft gemengd, maar het resultaat trok mijn aandacht toen ik net mijn stoel uit de zon wilde zetten.

Elke discussie heeft al eens eerder plaatsgevonden en alles is al eens gezegd, maar nog niet door ons. Er natuurlijk zijn er nog veel meer dakterrassen op deze wereld waar slakken worden verpulverd onder onwetende of kwaadwillende schoenen.

 

voor de kat

 

de wereld staat in brand en ik speel viool

met wat men in mijn hoed smijt

financier ik de fabriek

die violen maakt

de wereld staat in brand en ik speel viool

ik geef je geen roosje mijn roosje

ik geef je een viooltje mijn viool

want de wereld staat in brand

de wereld staat in brand en ik speel viool

ik plant geen bloem

in de loop van je geweer

ik geef je een viool

de wereld staat in brand en ik speel viool

 

ik bak de viool

ik frituur de viool

ik flambeer de viool

de viool staat in brand en ik speel viool

De laatste maanden heb ik met interesse, maar ook met enige ergernis de reacties op het boek De revanche van de roman van Thomas Vaessens gelezen. Het lijkt mode te zijn om Vaessens te bashen en hem als academische literatuurdictator te bestempelen, terwijl hij wat mij betreft zijn nek uitsteekt en gewoon een mening verkondigt (Ik zie geen UVA-ME langs de huizen van schrijvers marcheren).

Ondertussen staat er op het blog http://literatuurinamsterdam.blogspot.com/2009/08/bij-het-begin-van-het-academisch-jaar.html#comments een aantal interessante reacties op een lezing van Vaessens over het nut van poëzie Dada en meer, die op Facebook door Gerrit Komrij worden afgedaan als ‘navelstaarderig, eclectisch, elitair, zelfverheerlijkend, klagerig, zweverig geouwehoer van theetantes’, waarna een aantal andere theetantes aldaar hun reacties geven, die overigens net zo goed de moeite van het lezen waard zijn (http://www.facebook.com/home.php#/profile.php?id=1444910771&ref=nf).

Je zou het hele stel willen uitnodigen voor een Tea Party, maar dat is weer een heel ander verhaal:

Was gisteren bij een concert van Fish in Patronaat te Haarlem. Het concert was goed omdat er veel oude nummers onder het stof vandaan waren gehaald, maar spijtig genoeg beheerste de band, en dan met name de toetsenist, de nummers niet helemaal.

Er bleven genoeg mooie momenten over, waaronder prachtig drumwerk tijdens de gitaarsolo in Cliché.

Het laatste nummer was voor de fanclub. Het heet de Company en is hier http://www.youtube.com/watch?v=YEiUudOoHuU te bekijken en beluisteren.

Hieronder een foto van Fish terwijl hij het publiek voor de laatste keer bedankt.

Toen we op het balkon wilden gaan zitten voor het ontbijt, trof ik deze gasten aan die heel onbeleefd alvast waren begonnen met het op peuzelen van, ja van wat eigenlijk. Ik zou er een prijsvraag over moeten houden, maar helaas weet ik het antwoord niet. Volgens mij is het vogelpoep of vogelkots, wellicht vermengd met dierlijke resten.

 

  

Heb even blogvakantie omdat ik aan mijn nieuwe bundel werk die nu als werktitel ‘Overwoekerd’ draagt.

Hieronder een vakantiewaarschuwing om vooral niet naar Moravia te gaan:

 
Onderweg naar Aardenburg op de ringweg van Antwerpen zagen we op bovenstaande auto een mooie tekst op het nummerbord staan:

 
Vervolgens gingen we aan de vissoep en genoten van klassieke muziek door leerlingen van de muziekschool, de poëzie van Luuk Gruwez (die uitzonderlijk grappig en pijnlijk was – met name zijn cylcus over een vrouw met borstkanker raakte me) en de sportieve schoenen van van Keulen (links) en Bruinja (rechts):

 

De afgelopen avonden heb ik van de zonsondergangen en de tv genoten, hier in Zuid-Frankrijk. Dat was niet vanwege de Tour de France of Mart Smeets, waaraan veel mensen zich schijnen te ergeren, maar vanwege de uitzendingen over de maanmissies en andere programma's over telescopen e.d.

Ik ben een groot liefhebber van Sci-fi en erg goed gelovig. Zo hield een vriendje op de kleuterschool me voor dat we bepaalde witte besjes moesten verzamelen, waar hij vervolgens thuis een ruimteschip van zou bouwen. Ik kwam daarna wel eens bij hem thuis spelen, maar het ruimteschip heb ik nooit mogen aanschouwen.

Wel zijn we in de buurt van Broeksterwoude nog eens gaan zwemmen in een blauwe dreksloot, waar ook veel ratten in schenen rond te dobberen. Het spannendste was om daar onder water onder een dam door te duiken.

Toen onze ouders erachter kwamen dat we in die sloot hadden gezeten, kregen we flink op onze kop, waarschijnlijk vanwege mogelijke ziektes.

Die ziektes zullen zich vast ook op verre bewoonde werelden bevinden. Ik kan niet wachten op een gezonde dosis buitenaardse pestbuilen ;o)

Dank voor alle felicitaties allemaal! Het is een regenachtige dag hier in Zuid-Frankrijk, maar dat mocht ook wel na dagen van zon en hitte.

Ik had allerlei boeken meegebracht en zat vol goede voornemens om hard aan het werk te gaan, maar tot nu toe is daar op een enkele uitzondering na niet echt veel van gekomen.

Gelukkig staan er genoeg leuke boeken in de kast alhier, zoals Meneer en mevrouw zijn gek van Yvonne Keuls, waarom ik me heb doodgelachen diep bedroefd ben geweest. Keuls verblijft een poosje in een inrichting en tekent daar de grappige en wrange verhalen van de bewoners op.

Een van de mooiste verhalen ging over de 200 kilo zware Appie die van alles bestelde bij de Wehkamp, zonder dat hij dat betalen kon en vervolgens vijf bijlen kocht om naar de deurwaarder, Saddam Hoessein en de politie te kunnen gooien.

Verder staan er ook veel trieste verhalen in het boek over mensen die dood willen, wat een enkeling ook lukt. Dat deed me denken aan een ander gedicht uit de bloemlezing Heb medelijden, tijd (Plantage) van Karol Lesman, waar ik het eerder over had.

Recept

Zelfmoord
pleeg je na het ontbijt.
Bij het ontbijt drink je nog best een glas
melk.
In melk zit veel vitamine A.
Vitamine A beschermt tegen ziektes
van het oog.
Het oog is om mee te kijken.
En kijken doe je
naar de wereld.

Zelfmoord
pleeg je zo zachtjes mogelijk.
Zo zachtjes
alsof een vlieg wandelt over
een vioolsnaar
een donzig geluid maakt of misschien
alleen zucht.

En de restjes brood
voer je aan de vogels.
Opdat ze verder leven.
Opdat ze verder
leven.

© Ewa Lipska
© vertaling: Karol Lesman

 Dode wesp vergroeid met braam

De organisatie van het project Dichter in de Buurt (http://www.dichterindebuurt.nl/), dat ditmaal in de beruchte Diamantbuurt plaats gaat vinden wilde toch graag een ander en vooral ook nieuw gedicht. Heel begrijpelijk!

Er wordt op dit moment hard aan dat gedicht gewerkt, maar het zal pas te lezen zijn nadat het project heeft plaatsgevonden.

Ondertussen lees ik Heb medelijden, tijd (Uitgeverij Plantage), een prachtige bloemlezing uit de Poolse poëzie, samengesteld en bijna geheel vertaald door Karol Lesman. Daarin is onder meer onderstaand gedicht van Szymborska te lezen, dat me deed denken aan de dromen die ik heb over mijn eigen eindexamen. Ik ben dan vaak op de verkeerde school (ben in de 4e klas van een school in Leeuwarden naar een school in Buitenpost overgestapt) en moet nog examen doen. Op een gegeven sta ik dan machteloos te schreeuwen dat ik al lang examen gedaan heb.

De twee apen van Breugel

Zo ziet mijn grote eindexamendroom eruit:
twee apen zitten aan de ketting voor het raam,
buiten waait de hemel voorbij
en baadt de zee.

Ik leg examen af in de geschiedenis van de mensen.
Ik stotter en modder.

De ene aap, die me aanstaart, luistert ironisch,
de andere doet alsof hij dut –
maar wanneer op een vraag een stilte volgt,
zegt hij me voor
met een zacht gerammel van zijn ketting

© Wislawa Szymborska
© Vertaald door Gerard Rasch

 

Heb medelijden, tijd. Poolse poëzie van de twintigste eeuw
Samenstelling en vertaling: Karol Lesman
Visum-reeks 16 – ISBN 90 73023 688 – € 18,00

"In deze bloemlezing zijn gedichten samengebracht van zestien Poolse dichters. In de voor Polen weinig barmhartige twintigste eeuw beleefde de Poolse dichtkunst een tijd van grote bloei en intensiteit.Twee Poolse dichters ontvingen de Nobelprijs voor literatuur: Czeslaw Milosz en Wislawa Szymborska. Maar naast hen schreven ook dichters als Zbigniew Herbert, Tadeusz Rózewicz, Ewa Lipska en Adam Zagajewski de Poolse dichtkunst naar een hoog niveau. Het laatste decennium getuigt een jonge generatie dichters op geheel eigen wijze van het belang van de poëzie voor het Poolse historische en culturele bewustzijn. Vertaler Karol Lesman maakte een keuze en schreef van iedere dichter een korte biografische schets."

http://www.plantageleiden.nl/