Tsead Bruinja

(Voorkant van de bus van de Merry Pranksters –  http://en.wikipedia.org/wiki/Further_(bus)

Vorig jaar had ik het idee dat ik uit- en afgeschreven was. Ik kwam niet echt verder. Daarna zocht ik psychische hulp en overwoog ik of ik misschien niet iets compleet anders moest doen, maar nu de volgende bundel bijna uitkomt en ik de eerste stappen zet op weg naar een nieuwe Friese bundel (vrees niet, die komt vast niet eerder dan over twee jaar uit), heb ik het gevoel dat er een 'verder' is, dus raas ik weer als een moderne Don Quichot richting de horizon, een beetje zoals ik me voorstelde dat mijn opa deed toen hij voor het laatst bij mijn oma op bed kroop om nog een keer de liefde met haar te bedrijven:

DON QUICHOT
 
galopperend kwam hij uit zijn laatste droom
als een roestige ridder op een witgeverfd paard
met een stijve pik en tijding voor zijn vrouw
dat hij fijn over haar had gefantaseerd
 
zij waste zijn piepende pak liefdevol in een bad met cola
masseerde met baleinen borstels haar harde handen
het wit uit zijn wijd geopende hengstenlijf
hielp hem hijgend op het paard en wees hem de weg
 
zijn scherpe botten die onder zijn vette pens
bijna door de tere huid heen staken ratelden als een oud blikje
schoensmeer met een knijper in het achterwiel
tegen de binnenkant van zijn blinkend gepoetste harnas
 
een rijpe appel rolde in de trommel over het met spek belegde brood
van de ene naar de andere kant was zijn lans glad geschuurd
de punten geslepen
 
hij zoog wat op het pepermuntje op zijn tong
en streek het zadel in het vet
 
en ik wilde tot de wieken hem zouden breken
niets meer van een wereld om ons heen vernemen
wilde mee malen met zijn wild draaiende molens
 
tot aan de hete einder toe

Vertaling uit het Fries uit de bundel De Geboorte van het zwarte paard (Cossee, 2008)

Ik ben de poëzie aan het vertalen van de Amerikaanse dichter Christian Hawkey voor Poetry International (http://www.poetry.nl/):

ONGESCHREVEN GEDICHTEN
 
Eén zat aan de paal van een hek vast, schreeuwde.
Een andere was weinig meer dan een vlek
van een voorhoofd dat tegen
het glas van een raam rustte. Een derde
was getraumatiseerd, in zijn jeugd,
door een monddouche, terwijl een ander
een diepgaande fetisj ontwikkelde voor de roeren
van onderzeeërs…

Verder zet ik met redacteur Christoph Buchwald de laatste puntjes op i van de opvolger van Bang voor de bal, wat geen bundel van 120, maar van 80 pagina's wordt, met als titel Overwoekerd.

En schrijf ik voor een tentoonstelling in Hoofddorp volgende maand bij het werk van Pietsjanke Fokkema aan nieuwe Friese gedichten.

 http://www.pietsjankefokkema.nl/

De talen lopen dus wat door elkaar heen, wat heeft geleid tot onderstaand Fries gedicht, met vertaling:

ik spile
yn twa films
tagelyk
 
en koe de teksten
net mear út inoar
hâlde
 
ik stoar yn de scene
wêryn’t ik ien
ombringe moast
 
ik fergeat
rûn om as in hin
sûnder kop
 
seach har oan
mei fraachtekens
yn de eagen
 
en lake
wat dom nei it publyk
 
mei it swit
yn ’e lege hannen
 
ik kaam op
 
mei de ferkearde
rekwisiten
 
*
 
ik speelde
in twee films
tegelijk
 
en kon de teksten
niet meer uit elkaar
houden
 
ik stierf in de scène
waarin ik iemand
om moest brengen
 
ik vergat
liep rond als een kip
zonder kop
 
keek haar aan
met vraagtekens
in mijn ogen
 
en lachte
wat dom naar het publiek
 
met het zweet
in de lege handen
 
ik kwam op
 
met de verkeerde
rekwisieten 

 
Vanmiddag wordt in Carré de 65e verjaardag van Herman van Veen gevierd door verschillende artiesten, waaronder Nynke Laverman en ik.

Van mij krijgt hij de verzamelde gedichten van Raymond Carver All of us, gevonden bij het opnieuw geopende antiquariaat Joot (http://www.joot.nl/).

(Op http://www.americanpoems.com/poets/carver zijn een aantal gedichten van Carver te lezen)

In die bundel staat het prachtige gedicht 'In Zwitserland' dat mij een paar jaar geleden inspireerde om zelf een gedicht te schrijven:

Web: http://www.theatercarre.nl/show/NL/Herman-van-Veen

Vanavond geen groot marktplein of versierde wagen, maar een studentenkamer in Groningen. Samen met muzikant Jaap van Keulen treed ik op in de kamer van Ralf Koopman in de Tuinbouwdwarsstraat 25a. Wie daar wil komen kijken, kan om half negen, half tien en half elf vanavond daar terecht.

Meer over Stukafest op http://www.stukafest.nl/.

Staatssecretaris Jack de Vries was net te gast bij het programma Dit is de dag op radio 1, waarvoor ik onderstaand gedicht schreef. Grappig genoeg kon hij zich alleen niet vinden in de 'bruine vlag', terwijl ik toch ook nog refereerde aan een paar beschamende andere activiteiten.

 
heel nederland ziet het. heel nederland ruikt het.
 
de partij voor de vrijheid is verheugd over de val van het kabinet
valt op de website van de pvv te lezen
 
dit slechtste kabinet ooit verdient het niet nog één dag langer te regeren
het excelleerde in het breken van records op gebied van massa-immigratie
steunde de islam en rolde vechtend over straat
 
de vlag kan uit zegt wilders maar aan welk huis hangt die vlag
vraag ik me af
 
wellicht dat bij balkenende die het volgens diezelfde wilders
vorige week nog aan elke regie ontbrak de vlag binnenkort weer fier wappert
want rompjessecretaris jack de vries heeft de oranje dansschoentjes al aan
en wil met iedereen wel een dansje wagen
 
dat is niet vreemd na de zalvende woorden van geert
die het arme cda onlangs nog een hart onder de riem stak
 
weer willen de socialisten bloed zien
weer moet het cda vernederd worden
snikte hij
 
de vernedering daar heeft het cda de pvda
echter helemaal niet bij nodig geert
 
geef ze een beschamend rapport
over een oorlog met meer dan 100.000 burgerslachtoffers
 
hang de bebloede bruine vlag uit
vergeet niet de wimpel
 
geef ze een microfoon
en roep met zijn allen
leve de voc
 
want het dansfeest mag beginnen
ik hoor de drummer de vries al aftikken
voor een tenenkrommende versie
vol militair tromgeroffel
van I will survive
 
heel nederland hoort het
heel nederland ruikt het

© Geert Wilders met een beetje maggi van Bruinja

Bron: http://www.pvv.nl/

Website Dit is de dag: http://www.eo.nl/ditisdedag

Filmpje van de optocht. Mijn voordracht is te beluisteren zo rond 5 min 20. Daarna is er o.a. een voordracht van de Italiaanse dichter Lello Voce te bewonderen en maakt de Macedonische dichter Nikalo Madzirov een dansje met een lijkkist.

(vliegveld Managua) 

Ben vanochtend teruggekomen van de lange reis en net als bij de reizen naar Zimbabwe en Indonesië ben ik compleet in de war. Dat in de war zijn bestaat voornamelijk uit niet echt voelen waar ik ben.

Vanmiddag werd ik wakker van een dutje en moest ik mezelf helemaal uitleggen dat ik in Amsterdam was, waar Nederlands wordt gesproken, dat ik hier woon en dat ik niet meer op doortocht ben.

Ondertussen kijk ik met plezier terug op de reis en de mensen in Nicaragua. Morgen hoop ik nog wat meer over het festival te vertellen.

Kijk ook eens op het Nicaraguablog van Johan Biemans voor een verslag van de optocht waar Astrid Lampe en ik aan meededen: http://nicalog.ssnm.nl/?p=2096

 
 
© Johan Biemans

Filmpjes:

(Eerste voordracht van mij tijdens het festival met tolk/actrice Scarleth start zo rond 4 min 27)

Heb even twee dagen geen blog kunnen schrijven vanwege de lange nachten buiten op terrasjes en de volgeprogrammeerde dagen.

Eergisteren bezochten we een vulkaan, waarbij de zwaveldampen behoorlijk misselijkmakend waren. Het uitzicht was echter schitterend.

Toen het eenmaal donker was daalden we af in een lange tunnel die ontstaan was door verschilen in warme en koude lucht. Er liepen lange boomwortels door de tunnel die daar voeding zochten in de guano van de vleermuizen. Vroeger was het een plek voor de vergaderingen over welke maagd er in de vulkaan geworpen zou worden om deze wat te kalmeren. Later was de tunnel een vluchthaven voor opstandelingen.

Gisteren lazen de dichters voor in nabijgelegen steden en dorpen. Ik ging naar Jinotepe, waar we voorlazen in een park na een ontmoeting met de gemeenteraad en de burgemeester. Na afloop kregen we een lunch aangeboden met een groot officieel affiche in een lijst, waarvan de glasplaat bij mij in de bus meteen knapte.

We kregen ook een rondleiding door het centrum van Jinotepe, maar veel kan ik daar niet over vertellen, want het was allemaal in het Spaans. Het meest opmerkelijke was voor mij de beeldende kunst in de bibliotheek:

Terug in Granada moest ik meteen met een andere groep mee naar een middelbare school. Van de Australische dichter Stuart Cooke hoorde ik hoe zijn dag vooral had bestaan uit wachten op een bus en hoe hij zich op had gewonden over de slechte kwaliteit van zijn vertalingen. Zijn voordracht was niettemin erg goed, zoals ongetwijfeld niet te zien valt:

De organisatie sprong gisteren erg slordig om met de vertalingen. Tijdens de openingsavond mochten we nog met jonge acteurs samenwerken en de teksten samen voorbereiden, maar gisteren vroegen onze begeleiders vlak voor het eigenlijke optreden of wij hen de vertalingen wilden geven, want die hadden zij niet meegenomen en dus ook niet voorbereid.

Aangezien mijn zwager vloeiend Spaans spreekt en ik een opname van zijn voordracht van drie van mijn gedichten op mijn Ipod had gezet, kon ik een phonetische versie opschrijven en op de school en in het park zelf in het Spaans voorlezen.

Nadeel was dat mensen in het publiek dachten dat ik dan meteen ook Spaans kon spreken. Wellicht dat ik toch eens een cursus moet gaan volgen.

Het is hier snikheet vandaag omdat de lucht veel vochtiger is geworden. Iedereen is bekaf van de voordrachten, het kletsen en het vele drinken. Ik heb zin om naar huis te gaan, maar zal de dichters en de jonge mensen van de organisatie absoluut gaan missen.

Ondertussen kan ik dit land van harte aanbevelen als vakantiebestemming. De mensen zijn aardig, de prijzen zijn laag en het weer is nu in ieder geval erg zonnig. Bovendien is het een geweldige beleving om op een vulkaan te staan en de zon te zien ondergaan, ondanks de gassen.

Mijn vader is een boerenzoon en een ervaren tractorrijder. Ik moest gisteren aan hem denken tijdens de optocht, waarbij dichters op elke straathoek moesten voorlezen op een rijdend podium.

Ik herinner me een foto waarop mijn vader op een trekker zit, met achter hem een grote Zwitserse vlag. Die vlag was bevestigd op de wand van een versierde wagen waarop ik en mijn zus en wat vriendjes en vriendinnetje Heidi uitbeelden.

Als ik thuiskom zal ik de foto proberen te scannen.

Hieronder een kort fotoverslag. De dichter met de hoed is Matthew Sweeney van wie een schitterende bundel met vertalingen is verschenen bij uitgeverij Atlas. Je ziet ook schoolkinderen die van iedere dichter een handtekening vroegen.