• Marc van Oostendorp reageert op het gedicht bij de dood van prinses Christina op de pagina Neerlandistiek:

    "De Dichter des Vaderlands (4) Het is moeilijk om door rouw verscheurd te geraken bij het overlijden van iemand die je nauwelijks kent. Veel verder dan 'Ach' komen de meeste mensen vermoedelijk niet, als ze zoiets lezen. Toch moet een Dichter des Vaderlands dan iets schrijven. Maar met 'Ach' vul je geen ruimte in NRC. Ik vermoed dat de huidige Dichter, Tsead Bruinja een republikein is, en dat hij ook niet veel meer heeft gedacht dan 'Ach' toen hij hoorde dat prinses Christina dood was."

    Lees het hele artikel op: https://www.neerlandistiek.nl/2019/08/een-blinde-pirouette/

    Cropped-cropped-cropped-neerlandistiekLogo_1regels_groot_eind_veelwit1-1

  •  
    "Met ‘Ik ga het donker maken in de bossen van’ schotelt Tsead Bruinja de lezer een stevige bundel voor. Een fors formaat bundel met een duistere voorkant en een fors aantal gedichten van sterk uiteenlopende inhoud en toonzetting. Eric van Loo is onder de indruk van het werk van de huidige Dichter des Vaderlands, waar de levensdrift en zeggingskracht vanaf spatten…"
  •  

    VUURVOGEL

    er is een kind gestorven
    van wie de ouders een radio
    naast haar box lieten neerzetten
    daar werd ze rustig van

    er is een oma gestorven
    die liedjes bewaarde voor haar kleinkinderen
    gewoon in haar telefoon

    er is een tante gestorven
    die als jonge vrouw hartstochtelijk liefhad
    en daar geen toestemming 
    voor wilde vragen

    er is een juf gestorven
    die jonge amerikanen
    leerde dansen en zingen

    wie tijdens een pirouette niet duizelig wil worden kijkt zo lang mogelijk
    naar één plek

    er is een zwaluwkuiken
    vanochtend met lichte botten
    een toevallig nest uitgevlogen

    hoe dicht ze bij de muziek is geweest
    en welk geluk ze zichzelf heeft weten
    toe te kwinkeleren

    gaat binnenkort in vlammen op

     

    Dit gedicht werd geschreven in opdracht van het radioprogramma Met het Oog op Morgen (Radio 1). NRC publiceerde het vandaag ook.

    https://www.nporadio1.nl/nos-met-het-oog-op-morgen

    https://www.nrc.nl/nieuws/2019/08/16/vuurvogel-a3970337

    B

     
  • "Als Dichter des Vaderlands toont Tsead Bruinja zich betrokken bij het wel en wee van ons kikkerlandje, maar ook de wereld daarbuiten is hem niet onbekend. De klimaatproblematiek staat bovenaan zijn lijstje. Een nachtzoen van Tsead Bruinja."
     
  • Op de site van Stichting Noordwoord kunt u de gedichten lezen die werden voorgedragen tijdens de opening van Dichters in de Prinsentuin dat enkele weken geleden plaatsvond te Groningen. Hieronder is het gedicht te lezen dat ik schreef voor deze avond over poëzie en de actualiteit, maar eerst enkele quotes om u te enthousiasmeren de pfd te downloaden met mooi werk van Simone Atangana Bekono, Radna Fabias, Dominique De Groen, Julia Rose Lewis, Verity Spott, Michael Tedja en Juha Virtanen.

    Dichters-in-de-Prinsentuin-2019-Extra-publlication-page-001

    "Eindeloos strekt de vlakte zich uit / wit onder de brandende zon: // uitdijend land van schitterend plastic / badend in het groenige schemerlicht / van een nucleaire winter. // Op het zwarte, Arctische ijs / jagen we op algen // grauwe dubbels / van de eerste mensen / kauwend op een bittere, grijnzende plant." (Dominique de Groen)

    "Mijn broer is zijn zaad kwijt omdat drugs / de maag voedde van zijn stervende zus. // Ik ben gestopt met het zweverige werk. / Ooit had ik op een postkantoor gewerkt.// Ik kon niets zien door die ouderwetse bril." (Michael Tedja)

    "Er wordt vanalles uit je gezogen. / Stompzinnigheid reeg elk gat dicht…// Rotzooi werd verinnerlijkt, toestemming / nooit gegeven. Trek je miezerige zelf / weg uit je wurgende lint." (Verity Spott)

    Dichters-in-de-Prinsentuin-2019-Extra-publlication-page-004

    Dichters-in-de-Prinsentuin-2019-Extra-publlication-page-005

    Dichters-in-de-Prinsentuin-2019-Extra-publlication-page-006

    de wereld is een hondenfluit en ik ben slaperig

    ik ben de man van de vele scenario's
    de man bij wie verlatingsangst als de buit eenmaal binnen is
    omslaat in bindingsangst 
    en dan moet ik ook nog iets met de wereld
    vorige week zwom ik in een grote plas in de buitenwijk
    waar de quaggamossel uit de oekraïne mij behoedde
    voor de kwalijke gevolgen van de blauwalg
    die eigenlijk geen alg is maar een bacterie
    wie een partij voor de bacteriën op wil richten
    heeft mijn volledige halfslachtige steun

    een andere witte man met lang inktzwart haar
    zwalkte met bloot bovenlijf en korte sportbroek over het strand
    in een hand hield hij zijn telefoon 
    met de andere leek hij een god aan te roepen 
    of namens de muziek de wolken te dirigeren
    ik hield er rekening mee dat hij mijn tas ging jatten
    en durfde maar een paar keer door mijn zwembril
    de bundel zonnestralen te bewonderen 
    die door het bacterievrije oppervlak viel
    ik moest iets met de wereld

    als ik twee dagen bij mijn vriendin ben
    zie ik voortdurend voor mij hoe er in mijn huis wordt ingebroken
    wanneer ik bedenk wat men mee zou kunnen nemen
    is er niets dat voor veel verkocht kan worden
    maar ik weet niet of ik er daarna nog wil wonen
    ik ben zenuwachtig aangelegd

    als ik naar een literaire avond van mijn studenten ga
    die hun laatste werk presenteren en daarna de wereld in moeten
    mopper ik over alles wat beter kan
    ik moet mijzelf dwingen om te herkennen
    hoe moedig ze zijn en hoe ze zich inzetten
    ze durven iets over de wereld te zeggen
    waardoor ik niets meer over de wereld wil zeggen 
    het kost mij geen moeite hierna in te slapen
    of in het belang van de wereldvrede en de toekomst 
    van quaggamossel en de blauwalg op wedstrijdniveau
    met mijn vriendin de liefde te bedrijven

    de eerste ruzie tussen mijn ouders 
    en de broer en zus van mijn vader
    ging over de verdeling van oma's spullen
    mijn moeder was verbaasd 
    van haar mochten ze alles hebben
    de tweede ruzie was geen ruzie 
    maar een verschil van mening
    of wij als goddeloze kinderen door mijn tante
    gedwongen zouden worden om naar de kerk te gaan
    mocht ook mijn vader komen te overlijden
    mijn tante zei ja waardoor de mogelijke voogdij en wij
    naar onze oude buurman gingen
    een boer die lang na mijn moeders dood
    tijdens een verjaardagsfeest van mijn stiefmoeder
    tegen mijn vader zei dat hij veel beter voor zijn vrouw was geweest
    als hij de kans had gekregen
    iedereen liet het gaan

    dit is een wereld om zenuwachtig van de te worden

    de pinda's die de buurman en ik dopten als hij bij ons oppaste
    waar ik misselijk van werd verschoten van kleur
    de hijger die ik als jongetje aan de telefoon had
    die mij vroeg mijn moeder te roepen
    gaat steeds meer op hem lijken

    diezelfde tante nam het mijn moeder op haar sterfbed
    kwalijk dat mijn vader van zijn geloof was gevallen
    ze bakte heerlijke flensjes voor ons als we op woensdag uit school
    met mijn moeder bij haar langskwamen
    ze woonde in de enige bovenwoning die wij kenden
    in een schrift schreven mijn zus en ik alle nummerborden over
    van de auto's op de parkeerplaats
    kwijl bungelde aan de kin van de boxer

    haar zoon liep met een witte rat op de schouder door de buurt
    riep met een kleine diefstal schaamte over de hele familie af
    op tv klonk we are the world van usa for africa
    in irak ging een lading gifgas over de koerden
    de quaggamossel reinigde in oekraïne
    als een trouwe sovjet de troebele plassen
    en mijn ongelovige opa van moeders kant had geld
    waarmee hij ons uit de wind hield en in een herenhuis hielp
    in de hoofdstraat van het dorp recht tegenover het politiebureau
    voor de oorlog koesterde hij verkeerde sympathieën
    en werd in zijn terpdorp niet aanbeden

    van zijn verdiensten legde ik een muziekcollectie aan
    waar ik rustig van word als ik de ruggen afstruin
    terwijl ik op de bank naar de nieuwe spiderman kijk
    na maguiere en garfield gaat ook holland wennen

    verlatingsangst kan bij mij zo omslaan in bindingsangst
    als de buit binnen is denk ik aan een nieuwe buit
    het gaat mij niet om de groei van winst
    maar om de groei van de groei van winst

    bleek geworden ieder jaar witter
    vestig ik mijn hoop op de partij voor de bacteriën
    zodat ik mij niet schuldig voel
    als ik ga zwemmen

    Quaggamossel

    https://www.waternet.nl/werkzaamheden/verbetering-waterkwaliteit-sloterplas/

  • 'Laat de laatste de eerste zijn' gedicht voor Rikkert Zuiderveld die gisteren afscheid nam van het Radio 1 programma Dit is de dag, een programma dat jarenlang dichters de gelegenheid gaf om te reageren op de actualiteit.

    laat de laatste de eerste zijn

    de laatste der mohikanen uncas
    zoon van opperhoofd chingachgook
    was in het gelijknamige boek
    de jongste nog levende mohikaan
    tot hij stierf en zijn vader
    de twijfelachtige eer toeviel
    de laatste te zijn

    maar de mohikanen leven
    ze spannen rechtszaken aan
    om hun land terug te winnen
    bouwen vakantieoorden en casino’s
    waarmee ze hun kinderen
    naar school laten gaan

    laten wij ons als dichters verenigen
    en een commerciële omroep beginnen
    met spelletjesprogramma’s waarin we kijkers
    met een brede glimlach hun complete vermogen
    laten vergokken

    met de advertenties bekostigen we het werk
    van noodlijdende collega’s die nergens meer aan de bak komen
    richten we schrijversscholen op waar debutanten
    rustig kunnen zoeken naar iets wezenlijks

    vrij van algoritmes kijk- en luistergrafieken
    komen zij tot de kern van het bestaan
    laten ze los wat ze dachten te hebben
    en wat ze dachten te zijn

    beginnen ze aan een nieuwe reis
    met nieuwe vragen

    bijvoorbeeld over het behoud van zandweggetjes
    en hoeveel kauwgomballen er nodig zijn aan een boom
    wil het jaar

    een goed kauwgomballenjaar zijn

    *

    Kijk voor de gedichten die Rikkert Zuiderveld schreef voor het programma op: https://ellyenrikkert.nl/sonnetten/

    IMG_0235

    Laat de laatste de eerste zijn-page-001 (1)

    67898900_10219929143888089_3123082282420666368_n

  •  
    Eten dat over de datum is, verloren spullen in de trein of oude guldenbiljetten.Wat gebeurt daar eigenlijk mee? Het Nederlands Dagblad zoekt deze zomer het antwoord op zulke vragen. Vandaag: wat als iemand overlijdt die geen familie of vrienden heeft?
     
    Artikel Eenzame uitvaarten-page-001
     
     
    Op 18 februari 1994 kwam in de Roemeense stad Sibiu een jongetje ter wereld: Laurentiu Ilie. Het is niet duidelijk hoe zijn jeugd eruit zag, wat hij graag wilde worden of waarom hij drie jaar geleden zijn toevlucht zocht in Nederland. Er is ook niemand die het hem nog kan vragen: vrijdag 28 september 2018 sprong Laurentiu van een flat in Amsterdam-Noord. Een twintiger zonder familie of vrienden, zonder paspoort of document waaruit bleek wie hij was. En er was niemand die om hem rouwde.
     
    In Nederland sterven jaarlijks honderden mensen zonder familie na te laten die hun uitvaart kan regelen. Exacte cijfers zijn niet bekend, maar het worden er volgens uitvaartonderneming Monuta steeds meer vanwege het aantal alleenstaande ouderen. Als iemand overlijdt, zorgen in de regel nabestaanden voor een waardige uitvaart. Wat gebeurt er met mensen die niemand nalaten? ‘Daarvoor is de gemeente verantwoordelijk’, zegt uitvaartondernemer Lot Rohde. ‘Dat is wettelijk vastgelegd. De gemeente gaat eerst actief op zoek naar nabestaanden die zorg kunnen dragen voor de uitvaart. Als die echt niet worden gevonden, regelt en betaalt de gemeente de lijkbezorging zelf.’
     
    Sober
     
    Daarvoor worden vaak lokale begrafenisondernemers benaderd, zoals Lot Rohde uit Zutphen. Gemeentelijke uitvaarten zijn doorgaans sober, het budget per uitvaart is
    miniem. ‘Ik bel eerst het crematorium om te vragen wanneer er ruimte is – in Zutphen worden deze mensen nooit begraven. Vaak kan ik op korte termijn terecht in het crematorium, waarna ik een speciale vervoerder de opdracht geef de overledene op te halen, in een kist te leggen en naar het crematorium te brengen. Met de vervoerder en een medewerker van het crematorium haal ik de kist uit de auto en breng ik het lichaam naar de oven. Ik hoef daarbij niet aanwezig te zijn, maar doe dat meestal wel. Verder is er helemaal niemand, het lichaam wordt in stilte gecremeerd.’
     
    Geen wegwerkorganisatie
     
    ‘En dat is het dan’, zegt Rohde nuchter. ‘Ik geloof dat bij dode mensen de ziel eruit is. Dan heb je alleen nog een lichaam. Een eenzame uitvaart emotioneert mij daarom niet, de overledene merkt er niets meer van. Maar het verhaal eromheen, dát vind ik triest. Iemand is blijkbaar overleden in totale eenzaamheid. Misschien zijn er mensen geweest die zich, om wat voor reden dan ook, hebben teruggetrokken uit het leven van die persoon. Er zit altijd verdriet en drama achter zo’n overlijden.’ Voor het geld doet Rohde de uitvaarten niet. ‘Je wordt er absoluut niet rijk van en het is daarnaast niet leuk om te doen. We zijn geen wegwerkorganisatie die zo snel en makkelijk mogelijk lichamen wil cremeren. Niemand houdt van dit soort begrafenissen, maar het moet toch gebeuren.’
     
    Schepsel van God
     
    Uitvaartondernemer Hans Meijerink vindt de sobere gemeentelijke begrafenis te kaal. Gedurende vijf jaar werd hij in Amersfoort ingeschakeld voor mensen die familie noch vrienden achterlieten of voor wie geen geld beschikbaar was. ‘De gemeente is verplicht het lichaam te begraven of te cremeren. Maar ik zei altijd: dat is niet voldoende. De mens is een schepsel van God en verdient een fatsoenlijke uitvaart.’ Meijerink neemt ook geen genoegen met de constatering dat er geen nabestaanden zijn. ‘Er is bijna altijd wel iemand die de overledene gekend heeft, al was het maar de thuiszorghulp, een buurman of de straatpastor. Het was mijn specialiteit deze mensen op te sporen, bijvoorbeeld door naar het huis van de overledene te gaan en bij de buren aan te bellen. Dan kwamen er toch een stuk of zeven mensen naar de begrafenis.’
     
    Vergeet niet, benadrukt Meijerink, hoe belangrijk een waardig afscheid ook voor nabestaanden is. ‘Je betuigt respect aan zowel deoverledene als nabestaanden door de mensen uit te nodigen die een rol speelden in iemands leven.’ Het is goed daar als samenleving zorg voor te dragen, vindt hij. ‘De wet schrijft voor dat de burgemeester verantwoordelijk is voor deze mensen. Dat doet hij dus namens de maatschappij, het is belastinggeld van de burger. Waarom schakelen we dan niet veel meer onderdelen van de maatschappij in, waardoor we die met elkaar iets mooier maken?’
     
    Niet onopgemerkt voorbijgegaan
     
    Aan het einde van zijn leven had de Roemeense Laurentiu Ilie niemand die zich om hem bekommerde. Het telefoonnummer van zijn moeder werd achterhaald, ze woonde in Italië. Maar de dood van haar zoon liet zelfs haar koud. Zo mag het einde van een mensenleven er niet uitzien, vonden inwoners van onder meer Den Haag, Rotterdam en Amsterdam. Enkele tientallen dichters bewijzen deze mensen op hun uitvaart de laatste eer. Het zou niet nodig moeten zijn, vindt de stichting De Eenzame Uitvaart. ‘We zorgen voor de eenzaam gestorvenen, maar laten we waar mogelijk voor de eenzaam levenden zorgen’, zegt een woordvoerder.
     
    Ook de Dichter des Vaderlands, de Amsterdammer Tsead Bruinja, is aangesloten bij de stichting. In oktober las hij een gedicht voor op de begrafenis van Laurentiu. ‘Ik ben op zoek gegaan naar wie hij was’, zegt Bruinja. ‘Gewoon, door zijn naam te googelen. Ik ontdekte dat hij een strafblad had omdat hij in Roemenië bij oplichting was betrokken. Door zijn Facebookpagina te vertalen, ontstond het beeld van een verdrietig leven. Daarmee ging ik aan de slag. Het is een donker gedicht geworden.’
     
    Hij staat er in de eerste plaats als kunstenaar, zegt Bruinja. ‘Ik geloof niet in het hiernamaals, je zult me niet horen zeggen: rust zacht. Maar een waardig afscheid is toch belangrijk. Ik verdiepte me in het leven van Laurentiu, omdat niemand anders dat doet. Daarin zit die waardigheid: dat zijn bestaan niet onopgemerkt voorbij is gegaan.’
     
    Fragment uit het gedicht:
     
    je hoeft niet van de rand te vallen
    om erachter te komen dat de wereld plat is
    je hoeft maar een keer voorgelogen te worden
    om je te realiseren dat we geregeerd
    worden door leugens
     
    wie de lak ziet waaronder de lauwerkrans verdort
    kan die leugen bestrijden of hem inzetten
    en diep onder de grond
    diep onder water
     
    in kille eenzaamheid hem tegen het zwakke licht
    van de eigen waardeloze waarheid houden
     
    nu overdrijf ik
    dat zweer ik je
     
    op deze jammerlijke vervalsing
    van een kloteleven
     
    P.s. meer informatie op http://www.eenzameuitvaart.nl/
     
    F. Starik nam in 2002 – in navolging van de Groningse stadsdichter Bart F.M. Droog – contact op met de gemeente Amsterdam met het voorstel om bij een eenzame uitvaart voortaan ook een dichter met een speciaal voor de overledene geschreven gedicht aanwezig te laten zijn. Het initiatief werd ondergebracht in een stichting en sindsdien zijn er in Amsterdam ruim 230 Eenzame Uitvaarten geweest. Ook in andere steden vond het initiatief navolging. Na het overlijden van F. Starik in maart 2018 volgde schrijver, dichter en journalist Joris van Casteren (1976) hem op als coördinator van De Eenzame Uitvaart te Amsterdam.
  • interview alumniblad Broerstraat 5 door Ellis Ellenbroer

    Pyama

    ‘In het Universiteitstheater is mijn dichterschap begonnen. Ik studeerde Engels en schreef ook gedichten in het Engels. Op de middelbare school in Buitenpost had ik al eens wat gedichten aan mijn leraar Engels gegeven, maar die zei dat hij er niks van begreep. Dat was niet echt stimulerend.

    Als eerstejaars begon ik in een les van literatuurdocent Henk Dragstra opnieuw voorzichtig over mijn gedichten. Toen kwam aan het licht dat veel meer studenten gedichten schreven. Het idee ontstond een poëzieavond te organiseren in de theaterzaal van het Harmoniegebouw, de Poetry Night werd dat. Ik trad natuurlijk op.

    Destijds was ik verliefd. Op twee meisjes tegelijk. Hanneke en Anniek. Anniek kreeg later verkering met mijn beste vriend. Met Hanneke heb ik het bed weleens gedeeld, we hadden geen relatie.

    Ik hield erg van The Doors en Jim Morrison. Ik wilde mijn gedichten voorlezen als Jim Morrison. Ik zei tegen Hanneke: “Ik moet een leren broek hebben”. Die was niet voorhanden. Hanneke had nog wel een pyjamabroek voor mij. Zij was lang. Ik ben 1 meter 87, zij denk ik wel twee centimeter langer. ’s Avonds stond ik in haar pyjamabroek mijn gedichten voor te lezen. Blote bast. Geen sixpack. Dat was mijn begin als dichter. Ik voelde mij een rockster!

    Ik zat ook in de redactie van een Engels literair tijdschrift dat File heette. Een van de redactrices moest bij dat eerste optreden van mij huilen bij een gedicht over mijn moeder die jong overleden is.

    Van echte poëzie wist ik op dat moment nog maar weinig. Maar ik had de smaak wel te pakken. Ik gaf een bundeltje uit in eigen beheer dat ik, op aanraden van de coördinator van het Universiteitstheater, Frans Geubel, presenteerde in de Prinsentuin. Daaruit is het festival Dichters in de Prinsentuin ontstaan. Mijn eerste echte officiële bundel heb ik een paar jaar later in het Universiteitstheater ten doop gehouden, in 2000.

    Pyama

    Tekst: Ellis Ellenbroek
    Beeld theater: Elmer Spaargaren
    Auteursfoto: Rosa van Ederen

     

    190709-volledig-page-001

    Web: https://www.rug.nl/alumni/magazines-and-newsletters/broerstraat-5/broerstraat-5-nummer-2-juli-2019

  • Gisteren droeg ik met veertig anderen in koor een gedicht voor aan de Noordzee en alles wat zich daarin en daarboven bevindt. Hieronder is het gedicht te lezen en kun je iets meer lezen over de Ambassade van de Noordzee die aan mij de opdracht verleende. Je kunt natuurlijk ook hun website bezoeken of de komende dagen naar Scheveningen gaan om te ruiken aan en te denken over https://www.ambassadevandenoordzee.nl/

    "De zee en het leven in de zee is van zichzelf. Vanuit dit uitgangspunt is de Ambassade van de Noordzee opgericht. Hier krijgen de dingen, planten, dieren en mensen in en rond de Noordzee een stem. Hoe kijkt en luistert een visser en surfer naar de zee? Hoe klinkt de lobby van de olie- en gasindustrie? Wat hebben natuurfilosofie en de iconische viswinkel Simonis elkaar te zeggen? Wat zijn de juridische, ethische en politieke consequenties van representatie van de Noordzee? Op 11, 12 en 13 juli gaan we vanuit Den Haag en Scheveningen op zoek naar de stemmen van de zee. We vatten het begrip luisteren ruim op: we doen het niet alleen met onze oren, maar met al onze zintuigen en het ons gegunde empathisch vermogen. Zodra we bereid zijn te luisteren, gaan we geluiden, geuren en inzichten van de zee relateren aan menselijke activiteiten en ervaringen.

    D_MuFQ3XUAARSaE (1)
    foto door Arno Kuipers

    belangenverstrengeling

    het was een zonnige dag
    het gras in de jonge duinen van scheveningen
    gevormd in de late middeleeuwen
    lag er egaal verdord bij

    het water moest op rantsoen
    maar niemand trok zich daar iets van aan
    sproeiers sprietsten kwiek over de plantsoentjes
    van pensionado en pensionada

    midden in de anarchische noordzee vol chaos ruis en orde
    in de schaduw van een afgedankt booreiland
    bij de oprichting van de raad van verbondenheid
    van al het menselijke met het niet-menselijke 
    vroeg de ene potvis aan de andere potvis

    liet trump echt hoeren op een bed plassen
    waar president obama op heeft geslapen 
    in het ritz carlton te moskou?

    plankton had geopperd voor alle dieren
    planten niet-dieren en niet-planten 
    hen ik hij zij u en jullie af te schaffen
    voortaan alleen nog wij te gebruiken
    de het en een zouden er spoedig
    ook aan moeten geloven

    wij willem-alexander bij de gratie gods
    koning der nederlanden prins van oranje-nassau
    enz. enz. enz. krijgen dat thuis niet verkocht
    had de afgevaardigde uit de polder geroepen

    waarop de dolfijnen zich solidair verklaarden en riepen
    wilt u meer of minder plankton?
    dan gaan wij dat regelen

    vandaar dus de vervroegde pauze
    bij de oprichting van de raad van verbondenheid
    van al het menselijke met het niet menselijke

    die spoedig zal worden hervat
    als de potvissen zijn uitgeluld 
    en de dolfijnen stoppen met fluiten

    66072144_2316249085280395_2159566662313967616_o

  • "ONfile zet zich al drieëntwintig jaar in voor gevluchte journalisten, schrijvers en andere mediaprofessionals in Nederland. Dat doen we met een klein team en een actief bestuur én vanaf deze week dus ook met onze ambassadeurs: mensen op wie we af en toe een beroep kunnen doen om hun kennis, expertise of netwerken ten behoeve van de stichting in te zetten."
     
    Dit is de volledige lijst ambassadeurs:
     
    1. Chris Keulemans
    2. Mardjan Seighali
    3. Danny Ghosen
    4. Babah Tarawally
    5. Ad Knotter
    6. Xandra Schutte
    7. Tsead Bruinja
     
     
    Meer over ONfile: https://www.onfile.eu/
     
    Onfile