"Als Dichter des Vaderlands toont Tsead Bruinja zich betrokken bij het wel en wee van ons kikkerlandje, maar ook de wereld daarbuiten is hem niet onbekend. De klimaatproblematiek staat bovenaan zijn lijstje. Een nachtzoen van Tsead Bruinja."
-
Op de site van Stichting Noordwoord kunt u de gedichten lezen die werden voorgedragen tijdens de opening van Dichters in de Prinsentuin dat enkele weken geleden plaatsvond te Groningen. Hieronder is het gedicht te lezen dat ik schreef voor deze avond over poëzie en de actualiteit, maar eerst enkele quotes om u te enthousiasmeren de pfd te downloaden met mooi werk van Simone Atangana Bekono, Radna Fabias, Dominique De Groen, Julia Rose Lewis, Verity Spott, Michael Tedja en Juha Virtanen.
"Eindeloos strekt de vlakte zich uit / wit onder de brandende zon: // uitdijend land van schitterend plastic / badend in het groenige schemerlicht / van een nucleaire winter. // Op het zwarte, Arctische ijs / jagen we op algen // grauwe dubbels / van de eerste mensen / kauwend op een bittere, grijnzende plant." (Dominique de Groen)
"Mijn broer is zijn zaad kwijt omdat drugs / de maag voedde van zijn stervende zus. // Ik ben gestopt met het zweverige werk. / Ooit had ik op een postkantoor gewerkt.// Ik kon niets zien door die ouderwetse bril." (Michael Tedja)
"Er wordt vanalles uit je gezogen. / Stompzinnigheid reeg elk gat dicht…// Rotzooi werd verinnerlijkt, toestemming / nooit gegeven. Trek je miezerige zelf / weg uit je wurgende lint." (Verity Spott)
de wereld is een hondenfluit en ik ben slaperig
ik ben de man van de vele scenario's
de man bij wie verlatingsangst als de buit eenmaal binnen is
omslaat in bindingsangst
en dan moet ik ook nog iets met de wereld
vorige week zwom ik in een grote plas in de buitenwijk
waar de quaggamossel uit de oekraïne mij behoedde
voor de kwalijke gevolgen van de blauwalg
die eigenlijk geen alg is maar een bacterie
wie een partij voor de bacteriën op wil richten
heeft mijn volledige halfslachtige steuneen andere witte man met lang inktzwart haar
zwalkte met bloot bovenlijf en korte sportbroek over het strand
in een hand hield hij zijn telefoon
met de andere leek hij een god aan te roepen
of namens de muziek de wolken te dirigeren
ik hield er rekening mee dat hij mijn tas ging jatten
en durfde maar een paar keer door mijn zwembril
de bundel zonnestralen te bewonderen
die door het bacterievrije oppervlak viel
ik moest iets met de wereldals ik twee dagen bij mijn vriendin ben
zie ik voortdurend voor mij hoe er in mijn huis wordt ingebroken
wanneer ik bedenk wat men mee zou kunnen nemen
is er niets dat voor veel verkocht kan worden
maar ik weet niet of ik er daarna nog wil wonen
ik ben zenuwachtig aangelegdals ik naar een literaire avond van mijn studenten ga
die hun laatste werk presenteren en daarna de wereld in moeten
mopper ik over alles wat beter kan
ik moet mijzelf dwingen om te herkennen
hoe moedig ze zijn en hoe ze zich inzetten
ze durven iets over de wereld te zeggen
waardoor ik niets meer over de wereld wil zeggen
het kost mij geen moeite hierna in te slapen
of in het belang van de wereldvrede en de toekomst
van quaggamossel en de blauwalg op wedstrijdniveau
met mijn vriendin de liefde te bedrijvende eerste ruzie tussen mijn ouders
en de broer en zus van mijn vader
ging over de verdeling van oma's spullen
mijn moeder was verbaasd
van haar mochten ze alles hebben
de tweede ruzie was geen ruzie
maar een verschil van mening
of wij als goddeloze kinderen door mijn tante
gedwongen zouden worden om naar de kerk te gaan
mocht ook mijn vader komen te overlijden
mijn tante zei ja waardoor de mogelijke voogdij en wij
naar onze oude buurman gingen
een boer die lang na mijn moeders dood
tijdens een verjaardagsfeest van mijn stiefmoeder
tegen mijn vader zei dat hij veel beter voor zijn vrouw was geweest
als hij de kans had gekregen
iedereen liet het gaandit is een wereld om zenuwachtig van de te worden
de pinda's die de buurman en ik dopten als hij bij ons oppaste
waar ik misselijk van werd verschoten van kleur
de hijger die ik als jongetje aan de telefoon had
die mij vroeg mijn moeder te roepen
gaat steeds meer op hem lijkendiezelfde tante nam het mijn moeder op haar sterfbed
kwalijk dat mijn vader van zijn geloof was gevallen
ze bakte heerlijke flensjes voor ons als we op woensdag uit school
met mijn moeder bij haar langskwamen
ze woonde in de enige bovenwoning die wij kenden
in een schrift schreven mijn zus en ik alle nummerborden over
van de auto's op de parkeerplaats
kwijl bungelde aan de kin van de boxerhaar zoon liep met een witte rat op de schouder door de buurt
riep met een kleine diefstal schaamte over de hele familie af
op tv klonk we are the world van usa for africa
in irak ging een lading gifgas over de koerden
de quaggamossel reinigde in oekraïne
als een trouwe sovjet de troebele plassen
en mijn ongelovige opa van moeders kant had geld
waarmee hij ons uit de wind hield en in een herenhuis hielp
in de hoofdstraat van het dorp recht tegenover het politiebureau
voor de oorlog koesterde hij verkeerde sympathieën
en werd in zijn terpdorp niet aanbedenvan zijn verdiensten legde ik een muziekcollectie aan
waar ik rustig van word als ik de ruggen afstruin
terwijl ik op de bank naar de nieuwe spiderman kijk
na maguiere en garfield gaat ook holland wennenverlatingsangst kan bij mij zo omslaan in bindingsangst
als de buit binnen is denk ik aan een nieuwe buit
het gaat mij niet om de groei van winst
maar om de groei van de groei van winstbleek geworden ieder jaar witter
vestig ik mijn hoop op de partij voor de bacteriën
zodat ik mij niet schuldig voel
als ik ga zwemmen
https://www.waternet.nl/werkzaamheden/verbetering-waterkwaliteit-sloterplas/
-
'Laat de laatste de eerste zijn' gedicht voor Rikkert Zuiderveld die gisteren afscheid nam van het Radio 1 programma Dit is de dag, een programma dat jarenlang dichters de gelegenheid gaf om te reageren op de actualiteit.
laat de laatste de eerste zijn
de laatste der mohikanen uncas
zoon van opperhoofd chingachgook
was in het gelijknamige boek
de jongste nog levende mohikaan
tot hij stierf en zijn vader
de twijfelachtige eer toeviel
de laatste te zijnmaar de mohikanen leven
ze spannen rechtszaken aan
om hun land terug te winnen
bouwen vakantieoorden en casino’s
waarmee ze hun kinderen
naar school laten gaanlaten wij ons als dichters verenigen
en een commerciële omroep beginnen
met spelletjesprogramma’s waarin we kijkers
met een brede glimlach hun complete vermogen
laten vergokkenmet de advertenties bekostigen we het werk
van noodlijdende collega’s die nergens meer aan de bak komen
richten we schrijversscholen op waar debutanten
rustig kunnen zoeken naar iets wezenlijksvrij van algoritmes kijk- en luistergrafieken
komen zij tot de kern van het bestaan
laten ze los wat ze dachten te hebben
en wat ze dachten te zijnbeginnen ze aan een nieuwe reis
met nieuwe vragenbijvoorbeeld over het behoud van zandweggetjes
en hoeveel kauwgomballen er nodig zijn aan een boom
wil het jaareen goed kauwgomballenjaar zijn
*
Kijk voor de gedichten die Rikkert Zuiderveld schreef voor het programma op: https://ellyenrikkert.nl/sonnetten/
-
Eten dat over de datum is, verloren spullen in de trein of oude guldenbiljetten.Wat gebeurt daar eigenlijk mee? Het Nederlands Dagblad zoekt deze zomer het antwoord op zulke vragen. Vandaag: wat als iemand overlijdt die geen familie of vrienden heeft?Door Auke van EijsdenOp 18 februari 1994 kwam in de Roemeense stad Sibiu een jongetje ter wereld: Laurentiu Ilie. Het is niet duidelijk hoe zijn jeugd eruit zag, wat hij graag wilde worden of waarom hij drie jaar geleden zijn toevlucht zocht in Nederland. Er is ook niemand die het hem nog kan vragen: vrijdag 28 september 2018 sprong Laurentiu van een flat in Amsterdam-Noord. Een twintiger zonder familie of vrienden, zonder paspoort of document waaruit bleek wie hij was. En er was niemand die om hem rouwde.In Nederland sterven jaarlijks honderden mensen zonder familie na te laten die hun uitvaart kan regelen. Exacte cijfers zijn niet bekend, maar het worden er volgens uitvaartonderneming Monuta steeds meer vanwege het aantal alleenstaande ouderen. Als iemand overlijdt, zorgen in de regel nabestaanden voor een waardige uitvaart. Wat gebeurt er met mensen die niemand nalaten? ‘Daarvoor is de gemeente verantwoordelijk’, zegt uitvaartondernemer Lot Rohde. ‘Dat is wettelijk vastgelegd. De gemeente gaat eerst actief op zoek naar nabestaanden die zorg kunnen dragen voor de uitvaart. Als die echt niet worden gevonden, regelt en betaalt de gemeente de lijkbezorging zelf.’SoberDaarvoor worden vaak lokale begrafenisondernemers benaderd, zoals Lot Rohde uit Zutphen. Gemeentelijke uitvaarten zijn doorgaans sober, het budget per uitvaart isminiem. ‘Ik bel eerst het crematorium om te vragen wanneer er ruimte is – in Zutphen worden deze mensen nooit begraven. Vaak kan ik op korte termijn terecht in het crematorium, waarna ik een speciale vervoerder de opdracht geef de overledene op te halen, in een kist te leggen en naar het crematorium te brengen. Met de vervoerder en een medewerker van het crematorium haal ik de kist uit de auto en breng ik het lichaam naar de oven. Ik hoef daarbij niet aanwezig te zijn, maar doe dat meestal wel. Verder is er helemaal niemand, het lichaam wordt in stilte gecremeerd.’Geen wegwerkorganisatie‘En dat is het dan’, zegt Rohde nuchter. ‘Ik geloof dat bij dode mensen de ziel eruit is. Dan heb je alleen nog een lichaam. Een eenzame uitvaart emotioneert mij daarom niet, de overledene merkt er niets meer van. Maar het verhaal eromheen, dát vind ik triest. Iemand is blijkbaar overleden in totale eenzaamheid. Misschien zijn er mensen geweest die zich, om wat voor reden dan ook, hebben teruggetrokken uit het leven van die persoon. Er zit altijd verdriet en drama achter zo’n overlijden.’ Voor het geld doet Rohde de uitvaarten niet. ‘Je wordt er absoluut niet rijk van en het is daarnaast niet leuk om te doen. We zijn geen wegwerkorganisatie die zo snel en makkelijk mogelijk lichamen wil cremeren. Niemand houdt van dit soort begrafenissen, maar het moet toch gebeuren.’Schepsel van GodUitvaartondernemer Hans Meijerink vindt de sobere gemeentelijke begrafenis te kaal. Gedurende vijf jaar werd hij in Amersfoort ingeschakeld voor mensen die familie noch vrienden achterlieten of voor wie geen geld beschikbaar was. ‘De gemeente is verplicht het lichaam te begraven of te cremeren. Maar ik zei altijd: dat is niet voldoende. De mens is een schepsel van God en verdient een fatsoenlijke uitvaart.’ Meijerink neemt ook geen genoegen met de constatering dat er geen nabestaanden zijn. ‘Er is bijna altijd wel iemand die de overledene gekend heeft, al was het maar de thuiszorghulp, een buurman of de straatpastor. Het was mijn specialiteit deze mensen op te sporen, bijvoorbeeld door naar het huis van de overledene te gaan en bij de buren aan te bellen. Dan kwamen er toch een stuk of zeven mensen naar de begrafenis.’Vergeet niet, benadrukt Meijerink, hoe belangrijk een waardig afscheid ook voor nabestaanden is. ‘Je betuigt respect aan zowel deoverledene als nabestaanden door de mensen uit te nodigen die een rol speelden in iemands leven.’ Het is goed daar als samenleving zorg voor te dragen, vindt hij. ‘De wet schrijft voor dat de burgemeester verantwoordelijk is voor deze mensen. Dat doet hij dus namens de maatschappij, het is belastinggeld van de burger. Waarom schakelen we dan niet veel meer onderdelen van de maatschappij in, waardoor we die met elkaar iets mooier maken?’Niet onopgemerkt voorbijgegaanAan het einde van zijn leven had de Roemeense Laurentiu Ilie niemand die zich om hem bekommerde. Het telefoonnummer van zijn moeder werd achterhaald, ze woonde in Italië. Maar de dood van haar zoon liet zelfs haar koud. Zo mag het einde van een mensenleven er niet uitzien, vonden inwoners van onder meer Den Haag, Rotterdam en Amsterdam. Enkele tientallen dichters bewijzen deze mensen op hun uitvaart de laatste eer. Het zou niet nodig moeten zijn, vindt de stichting De Eenzame Uitvaart. ‘We zorgen voor de eenzaam gestorvenen, maar laten we waar mogelijk voor de eenzaam levenden zorgen’, zegt een woordvoerder.Ook de Dichter des Vaderlands, de Amsterdammer Tsead Bruinja, is aangesloten bij de stichting. In oktober las hij een gedicht voor op de begrafenis van Laurentiu. ‘Ik ben op zoek gegaan naar wie hij was’, zegt Bruinja. ‘Gewoon, door zijn naam te googelen. Ik ontdekte dat hij een strafblad had omdat hij in Roemenië bij oplichting was betrokken. Door zijn Facebookpagina te vertalen, ontstond het beeld van een verdrietig leven. Daarmee ging ik aan de slag. Het is een donker gedicht geworden.’Hij staat er in de eerste plaats als kunstenaar, zegt Bruinja. ‘Ik geloof niet in het hiernamaals, je zult me niet horen zeggen: rust zacht. Maar een waardig afscheid is toch belangrijk. Ik verdiepte me in het leven van Laurentiu, omdat niemand anders dat doet. Daarin zit die waardigheid: dat zijn bestaan niet onopgemerkt voorbij is gegaan.’Fragment uit het gedicht:je hoeft niet van de rand te vallenom erachter te komen dat de wereld plat isje hoeft maar een keer voorgelogen te wordenom je te realiseren dat we geregeerdworden door leugenswie de lak ziet waaronder de lauwerkrans verdortkan die leugen bestrijden of hem inzettenen diep onder de gronddiep onder waterin kille eenzaamheid hem tegen het zwakke lichtvan de eigen waardeloze waarheid houdennu overdrijf ikdat zweer ik jeop deze jammerlijke vervalsingvan een klotelevenP.s. meer informatie op http://www.eenzameuitvaart.nl/F. Starik nam in 2002 – in navolging van de Groningse stadsdichter Bart F.M. Droog – contact op met de gemeente Amsterdam met het voorstel om bij een eenzame uitvaart voortaan ook een dichter met een speciaal voor de overledene geschreven gedicht aanwezig te laten zijn. Het initiatief werd ondergebracht in een stichting en sindsdien zijn er in Amsterdam ruim 230 Eenzame Uitvaarten geweest. Ook in andere steden vond het initiatief navolging. Na het overlijden van F. Starik in maart 2018 volgde schrijver, dichter en journalist Joris van Casteren (1976) hem op als coördinator van De Eenzame Uitvaart te Amsterdam.
-
interview alumniblad Broerstraat 5 door Ellis Ellenbroer
‘In het Universiteitstheater is mijn dichterschap begonnen. Ik studeerde Engels en schreef ook gedichten in het Engels. Op de middelbare school in Buitenpost had ik al eens wat gedichten aan mijn leraar Engels gegeven, maar die zei dat hij er niks van begreep. Dat was niet echt stimulerend.
Als eerstejaars begon ik in een les van literatuurdocent Henk Dragstra opnieuw voorzichtig over mijn gedichten. Toen kwam aan het licht dat veel meer studenten gedichten schreven. Het idee ontstond een poëzieavond te organiseren in de theaterzaal van het Harmoniegebouw, de Poetry Night werd dat. Ik trad natuurlijk op.
Destijds was ik verliefd. Op twee meisjes tegelijk. Hanneke en Anniek. Anniek kreeg later verkering met mijn beste vriend. Met Hanneke heb ik het bed weleens gedeeld, we hadden geen relatie.
Ik hield erg van The Doors en Jim Morrison. Ik wilde mijn gedichten voorlezen als Jim Morrison. Ik zei tegen Hanneke: “Ik moet een leren broek hebben”. Die was niet voorhanden. Hanneke had nog wel een pyjamabroek voor mij. Zij was lang. Ik ben 1 meter 87, zij denk ik wel twee centimeter langer. ’s Avonds stond ik in haar pyjamabroek mijn gedichten voor te lezen. Blote bast. Geen sixpack. Dat was mijn begin als dichter. Ik voelde mij een rockster!
Ik zat ook in de redactie van een Engels literair tijdschrift dat File heette. Een van de redactrices moest bij dat eerste optreden van mij huilen bij een gedicht over mijn moeder die jong overleden is.
Van echte poëzie wist ik op dat moment nog maar weinig. Maar ik had de smaak wel te pakken. Ik gaf een bundeltje uit in eigen beheer dat ik, op aanraden van de coördinator van het Universiteitstheater, Frans Geubel, presenteerde in de Prinsentuin. Daaruit is het festival Dichters in de Prinsentuin ontstaan. Mijn eerste echte officiële bundel heb ik een paar jaar later in het Universiteitstheater ten doop gehouden, in 2000.
Tekst: Ellis Ellenbroek
Beeld theater: Elmer Spaargaren
Auteursfoto: Rosa van Ederen
Web: https://www.rug.nl/alumni/magazines-and-newsletters/broerstraat-5/broerstraat-5-nummer-2-juli-2019
-
Gisteren droeg ik met veertig anderen in koor een gedicht voor aan de Noordzee en alles wat zich daarin en daarboven bevindt. Hieronder is het gedicht te lezen en kun je iets meer lezen over de Ambassade van de Noordzee die aan mij de opdracht verleende. Je kunt natuurlijk ook hun website bezoeken of de komende dagen naar Scheveningen gaan om te ruiken aan en te denken over https://www.ambassadevandenoordzee.nl/
"De zee en het leven in de zee is van zichzelf. Vanuit dit uitgangspunt is de Ambassade van de Noordzee opgericht. Hier krijgen de dingen, planten, dieren en mensen in en rond de Noordzee een stem. Hoe kijkt en luistert een visser en surfer naar de zee? Hoe klinkt de lobby van de olie- en gasindustrie? Wat hebben natuurfilosofie en de iconische viswinkel Simonis elkaar te zeggen? Wat zijn de juridische, ethische en politieke consequenties van representatie van de Noordzee? Op 11, 12 en 13 juli gaan we vanuit Den Haag en Scheveningen op zoek naar de stemmen van de zee. We vatten het begrip luisteren ruim op: we doen het niet alleen met onze oren, maar met al onze zintuigen en het ons gegunde empathisch vermogen. Zodra we bereid zijn te luisteren, gaan we geluiden, geuren en inzichten van de zee relateren aan menselijke activiteiten en ervaringen.
foto door Arno Kuipersbelangenverstrengeling
het was een zonnige dag
het gras in de jonge duinen van scheveningen
gevormd in de late middeleeuwen
lag er egaal verdord bijhet water moest op rantsoen
maar niemand trok zich daar iets van aan
sproeiers sprietsten kwiek over de plantsoentjes
van pensionado en pensionadamidden in de anarchische noordzee vol chaos ruis en orde
in de schaduw van een afgedankt booreiland
bij de oprichting van de raad van verbondenheid
van al het menselijke met het niet-menselijke
vroeg de ene potvis aan de andere potvisliet trump echt hoeren op een bed plassen
waar president obama op heeft geslapen
in het ritz carlton te moskou?plankton had geopperd voor alle dieren
planten niet-dieren en niet-planten
hen ik hij zij u en jullie af te schaffen
voortaan alleen nog wij te gebruiken
de het en een zouden er spoedig
ook aan moeten gelovenwij willem-alexander bij de gratie gods
koning der nederlanden prins van oranje-nassau
enz. enz. enz. krijgen dat thuis niet verkocht
had de afgevaardigde uit de polder geroepenwaarop de dolfijnen zich solidair verklaarden en riepen
wilt u meer of minder plankton?
dan gaan wij dat regelenvandaar dus de vervroegde pauze
bij de oprichting van de raad van verbondenheid
van al het menselijke met het niet menselijkedie spoedig zal worden hervat
als de potvissen zijn uitgeluld
en de dolfijnen stoppen met fluiten
-
"ONfile zet zich al drieëntwintig jaar in voor gevluchte journalisten, schrijvers en andere mediaprofessionals in Nederland. Dat doen we met een klein team en een actief bestuur én vanaf deze week dus ook met onze ambassadeurs: mensen op wie we af en toe een beroep kunnen doen om hun kennis, expertise of netwerken ten behoeve van de stichting in te zetten."Dit is de volledige lijst ambassadeurs:1. Chris Keulemans2. Mardjan Seighali3. Danny Ghosen4. Babah Tarawally5. Ad Knotter6. Xandra Schutte7. Tsead BruinjaMeer over ONfile: https://www.onfile.eu/
-
Studenten van de Onderzoeksmaster Nederlandse literatuur en cultuur van de Universiteit Utrecht maakten een talkshow voor Pauw Academy en ik schoof aan als Dichter des Vaderlands.
-
Cycle of poems read by Herman van Veen with images by Jules van Hulst – including subtitles in German (translation by Gregor Seferens) and English (translation by Michele Hutchison)
Foarlopich Lân is the title of a piece consisting out of video projected on the Oldehove tower in Leeuwarden made by Jules van Hulst, a cycle of poems by Tsead Bruinja and music and speech by Herman van Veen. It was projected for two months in the public domain. This project was an initiative by Lân fan Taal as part of the main program of Leeuwarden European Capital of Culture 2018.
"Video artwork ‘Foarlopich lân / Voorlopig land’ is an occasional collaboration, especially for Lân fan taal. Poet Tsead Bruinja wrote the text and singer / comedian Herman van Veen composed electronic music. Artist Jules van Hulst in turn made images to this music. Herman van Veens reaction to the images: “impressive, bizarre clear, fits like a hand”. Bruinja has included the text he wrote for ‘Foarlopich lân’ in his new, bilingual bundle, which he presented 2 February after the premiere."Here's the teaser that was made at the time:
-
Maarten van der Weijden finisht vanavond zijn zwemelfstedentocht in Leeuwarden. Dichter des Vaderlands Tsead Bruinja kijkt met veel bewondering naar zijn prestatie.
Door Simone Tukker
Dagenlang stond ieder bruggetje en ieder weiland langs de Elfstedenroute vol met mensen. Uit het hele land kwamen supporters om Maarten van der Weijden aan te moedigen. In de nacht verlichtten boeren met hun tractors de sloten, zodat hij niet in het donker hoefde te zwemmen.
'Het is mooi dat zoiets ons verbindt'
Ook Tsead Bruinja keek vol bewondering naar de zwemtocht van Van der Weijden. Bruinja is zelf ook een zwemmer en verloor zijn moeder aan kanker. Daarom heeft hij speciale verbintenis met Van der Weijdens doel: geld ophalen voor kankeronderzoek.
"Het is toch mooi dat zoiets ons verenigd. Het is de tijd van de grote verschillen die altijd benoemd moeten worden door de politieke partijen. Maar dit is iets wat ons verbindt", zegt Bruinja.
'Je ziet iemand overwinnen, dat geeft hoop'
Volgens de dichter kunnen we niet ontkomen aan dood en ziekte. "Maar je ziet iemand overwinnen. Je ziet iemand bij wie het lukt en bij wie het de vorige keer niet gelukt is. Nu probeert hij het nog een keer en heeft hij geleerd en dat is typisch iets wat we zelf ook doen of zien ook, en dat geeft hoop."
Ik koos onderstaand gedicht om voor te lezen bij de uitzending. Het sneuvelde in de montage, maar is later alsnog online gezet.
Bedevaart
er moet ergens een borstenbegraafplaats zijn
een laatste rustplaats voor onze moeders
zusters en vrouwen hun afgesneden
theezakje c75 of dubbel deen plek waar ze heen kunnen
als ze last hebben van fantoompijn
of genieten van fantoomgenoten wij zonen broers en vaders kunnen stilstaan
niet bij het verlies van leven
maar van een hap leveneen oord waar de borsten wachten
op hereniging met de lichaamsdelen
waar ze bij hoordennetjes bevroren
gebalsemd
of in een minuscule urner moet ergens een begraafplaats zijn
voor de trots van onze vrouweneen eindpunt
voor een bedevaart van melk
lust en verdriet*
Gedicht uit de bundel 'Stofsûgersjongers / Stofzuigerzangers' (Afûk, 2013)
De opname werd gemaakt voor het programma Eenvandaag bij een uitzending over elfstedenzwemmer Maarten van der Weijden die zich inzet voor meer kankeronderzoek.
Tsead Bruinja 