De afgelopen dagen heb ik zitten werken aan een gedicht voor een buurtproject in Amsterdam. Het gedicht dat ik uiteindelijk schreef, had wat mij betreft een te negatieve lading, waardoor ik steeds weer uitkwam bij een bestaand gedicht dat me geschikter leek.
Het nieuwe gedicht, waar ik de komende tijd wellicht nog aan ga werken voor de volgende bundel:
geleende ellende
nederlanders vinden zichzelf geweldig
ik vind nederlanders ook geweldig
de manier waarop ze praten
de grapjes die ze maken
ik haat ze niet
ik voel me ………..
als ik nu ergens zou mogen zijn
dan zou ik in …. zijn
met ……
ik zou een ….. ……. drinken
’s ochtends zou ik ……..
’s middags zou ik …….
en ’s avonds zou ik …….
met ……
en wat voor heldendaden
heb jij vandaag op kantoor
verricht?
Het gedicht dat ik net heb gestuurd, is hieronder te lezen:
we reden door dezelfde straat
ik wist dat je een omweg nam
en dat er een afslag kwam
we liepen op hetzelfde strand
ik wist dat je een omweg nam
en dat er een afslag kwam
we leven op dezelfde planeet
bij ieder van ons hang ik een telefoon
aan de muur
ik wilde niet dat er een afslag kwam
ik wilde slingers nachten lang
er is een straat een strand een planeet
en een nacht waar we over en door elkaar heen bewegen
zoals stemmingen en herinneringen
zich in ons verdringen bij een weerzien
een gezamenlijk verleden
klinkt zo koel
we reden door dezelfde straat
ik wist dat je een omweg nam
Nu maar wachten op antwoord van de organisatoren. Wellicht staat hier morgen weer een nieuwe poging. Zo niet, dan is het laatste gedicht binnenkort vijf weken lang op een raam te lezen, ergens in Amsterdam.
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie