Tsead Bruinja

De afgelopen dagen heb ik zitten werken aan een gedicht voor een buurtproject in Amsterdam. Het gedicht dat ik uiteindelijk schreef, had wat mij betreft een te negatieve lading, waardoor ik steeds weer uitkwam bij een bestaand gedicht dat me geschikter leek.

Het nieuwe gedicht, waar ik de komende tijd wellicht nog aan ga werken voor de volgende bundel:

geleende ellende

 

nederlanders vinden zichzelf geweldig

ik vind nederlanders ook geweldig

de manier waarop ze praten

de grapjes die ze maken

ik haat ze niet

 

ik voel me ………..

als ik nu ergens zou mogen zijn

dan zou ik in …. zijn

met ……

ik zou een ….. ……. drinken

’s ochtends zou ik ……..

’s middags zou ik …….

en ’s avonds zou ik …….

met ……

 

en wat voor heldendaden

heb jij vandaag op kantoor

verricht?

 

Het gedicht dat ik net heb gestuurd, is hieronder te lezen:

 

we reden door dezelfde straat

ik wist dat je een omweg nam

en dat er een afslag kwam

 

we liepen op hetzelfde strand

ik wist dat je een omweg nam

en dat er een afslag kwam

 

we leven op dezelfde planeet

bij ieder van ons hang ik een telefoon

aan de muur

 

ik wilde niet dat er een afslag kwam

ik wilde slingers nachten lang

 

er is een straat een strand een planeet

en een nacht waar we over en door elkaar heen bewegen

zoals stemmingen en herinneringen

zich in ons verdringen bij een weerzien

 

een gezamenlijk verleden

klinkt zo koel

 

we reden door dezelfde straat

ik wist dat je een omweg nam

 

Nu maar wachten op antwoord van de organisatoren. Wellicht staat hier morgen weer een nieuwe poging. Zo niet, dan is het laatste gedicht binnenkort vijf weken lang op een raam te lezen, ergens in Amsterdam.