Wat poëzie vermag, daar ging het over vanmiddag tijdens de opnames van Knetterende Letteren en ik ga niet verklappen hoe het gesprek tussen Kenneth van Zijl, Rob Schouten en Victor Schiferli verliep, daarvoor moet je zelf maar kijken om 20.00 uur op www.cultura.nl (of daarna, ook via de site).
Schouten en Schiferli moesten één gedicht mee te nemen waar ze moeite mee hadden of dat ze niet goed vonden en één gedicht dat ze wel goed vonden. Op de tafel lagen bundels van K. Michel, F. van Dixhoorn, Hélène Gelèns en Mark Boog.
Tijdens het interview na het forum heb ik gereageerd op de verschillende uitspraken, o.a. van Elly de Waard, die als deskundige was gebeld en daarbij volgens van Zijl gezegd zou hebben dat ze sowieso geen nieuwe Nederlandse poëzie meer las, omdat de lyriek daaruit was verdwenen. Bovendien zou de huidig Nederlandse poëzie alleen nog maar hermetisch zijn.
En verder hebben we het nog een beetje over Overwoekerd, engagement en Frans Bauer gehad.
Een paar keer moest ik denken aan een uitspraak van John Cage, die ik las op een bordje in het Tate Modern in Londen, 'I have nothing to say and I'm saying it', en aan een afbeelding van een heel ander prettig gesprek:
© Marcel Dzama
http://www.tate.org.uk/servlet/ArtistWorks?cgroupid=999999961&artistid=6860&page=1
Wat mij betreft vermag poëzie het volgende:
© Julião Sarmento (1948) - Mehr Licht (1985)
The title of this work, which
translates as ‘more light’, is taken from Goethe’s dying words. It belongs to a
series of collages made between 1981 and 1986, which Sarmento assembled from
disparate painted and drawn fragments. Here he uses both invented imagery and
photographs, many of which derive from blurred photographs he found in
newspapers. Characteristically, Sarmento intends the main image to be
ambivalent. ‘A man holding a woman’s neck can be anything’, he has said. ‘It can
be a tender gesture. It can be a violent gesture.’ (From the display caption
March 2010)
Bron: http://www.tate.org.uk/servlet/ViewWork?cgroupid=999999875&workid=95745&searchid=10386
Zo lang het maar niet
wordt.
© Maurizio Cattelan - Ave Maria (2007)
Maurizio Cattelan is well known for
the highly provocative nature of his practice. Over the past decade he has
created many powerful installations, often presented as interventions into a
given space or context where they have a disruptive or unnerving effect.
Cattelan was invited to make a series of interventions into the
Collection Displays at Tate Modern. Ave Maria, 2007 is the first work in the
series. Translated as ‘Hail Mary’, the title seems to contradict the macho power
of the salutes, referring instead to the catholic tradition of revering Mary the
mother of Christ, who is saluted by the angel in the annunciation. Although this
right-armed salute is believed to have originated as a form of military courtesy
for the Romans, it became synonymous with right-wing or extremist political
movements in the twentieth century. Placed alongside works dating from the early
years of the century with classical or a-political concerns, this intervention
may act as jarring reminder of the troubles to come.
Bron: http://www.tate.org.uk/servlet/ViewWork?workid=94018&roomid=3652
Tsead Bruinja 