Tsead Bruinja

Dit is het laatste gedicht dat ik voor de bundel schreef, vorig jaar tijdens een workshop gegeven door Matthew Sweeney in een pub in Ierland.

 

Monique Vogelsang gaf het gedicht als volgt vorm voor de bundel:

DOUCHECEL

er kwam ruimte in haar boekenkast
maar de planken bleven niet lang leeg
tien titels met het woord zelf erin
tien met het woord help
dertig met nu niet weer
ze keken me aan

en ik las zum kotzen in de fik ermee
geef me verdomme mijn vrouw terug

totdat ik zelf de knieën
in de meditatiemat drukte
om naalden tussen mijn tenen vroeg
en de smerige tegels
van de douchewand ohmde

maar haar nu is nog vaak
slaap die niet komt
een buik vol doorgeslikt sorry

schuldgevoel

ik loop niet naar de winkel
om een aansteker of benzine
een nieuwe klok of familieverpakking
batterijen

ik zet een stoel naast haar neer
ook al blijft het landschip
achter de ramen hetzelfde

we zitten niet in een huis zeg ik
wij zitten in een langzaam rijdende auto

onder de stoel de moersleutel
in mijn bloedrode hand

DÛSSEL

der kaam rûmte yn har boekekast
mar de planken bleaunen net lang leech
tsien titels mei it wurd sels deryn
tsien mei it wurd help
tritich mei no net wer
se seagen my oan

en ik lies koarje opbaarne dy brut
jou my ferdomme myn wiif werom

oant ik sels de knibbels
yn de meditaasjematte drukte
om nullen tusken de teannen frege
en de smoarge tegels
fan de dûsmuorre ohmde

mar har no is noch faak
sliep dy't net komt
in búk fol trochslokt sorry

skuldgefoel

ik rin net nei de winkel
om in oanstekker of benzine
in nije klok of famyljeferpakking
batterijen

ik set in stoel neist har del
ek al bliuwt it lânskip
achter de ruten itselde

wy sitte net yn in hûs sis ik
wy sitte yn in starich ridende auto

ûnder de stoel de moerkaai
yn myn bloedreade hân

 

© Tsead Bruinja

Website boek: afuk.nl/?page=shop_product&productID=4563