Lied van een huis – werkvertaling van een gedicht van Philip Gross

Het Lied van het Huis

Wie zal deze kamers innemen, wie zal de as in mijn haard bijeen harken
	zei het huis, wie kan mij opvullen?
Ik, zei de tong van de vlam, ik zal je bijschaven.
Nee, zei het huis, jouw soort liefde zal me afmaken.

Ik, zei de wind, je hoeft maar een dakpannetje
	los te laten, ik zal je eens goed luchten,
ik zal je herinneringen weg blazen. Nee, zei het huis
jij zou me me louter met gedachten aan jou achterlaten.

Ik, zei de regen, ik zal je strelen, huid op huid,
	Ik zal je trakteren op een grijs boeket
van schimmel in elke kamer, ik zal wenen bij elke scheur.
Nee, zei het huis, jij zou mijn kracht weg laten sijpelen.

Ik, zei de aarde, ik heb gewacht, gewacht, je verleid.
	met zwaartekracht, een liefde waar als lood,
laat los en laat me je vasthouden. Nee, zei het huis,
niemand staat lachend op van jouw bed.

En toen liep de leegte naar binnen, zonder een woord,
	en daarna kwamen wij er wonen, liefste, jij en ik.
Er is een plek in ons die we niet kunnen houden
of krijgen: ramen zonder gordijnen, gehamsterde luchten.

© Tsead Bruinja

De uit Zuid-Wales afkomstige dichter en schrijver Philip Gross is hoogleraar creatief schrijven aan de Glamorgan University en is vooral bekend om zijn fictie voor jongeren, science fiction, toneelstukken en korte verhalen. Met zijn laatste poëziebundel, The Water Table, won hij de TS Eliot Prize en in november 2011 verscheen zijn meest recente bundel, Deep Field.

Dit is een werkvertaling van onderstaand gedicht. Op dit moment werk ik aan een bundel met vertalingen die hopelijk volgend jaar bij Azul Press zal verschijnen.

The Song of the House

Who’ll take these rooms, who’ll rake the cinders in my hearth
     the house said, who can fill me?
I, said the tongue of flame, I’ll lick you into shape. 
No, said the house, your kind of love would kill me. 

I, said the wind, just leave a little pane 
      unlocked, I’ll air you through, 
I’ll blow your memories away. No, said the house, 
you’d leave me with no thoughts but thoughts of you. 

I, said the rain, I’ll stroke you, skin to skin, 
     I’ll treat you to a grey bouquet 
of mould in every room, I’ll weep with every crack. 
No, said the house, you’d leach my strength away.

I, said the earth, I’ve waited, waited, wooing you .
     with gravity, a love as true as lead, 
let go and let me hold you. No, said the house, 
nobody gets up smiling from your bed. 

And then the emptiness walked in, without a word, 
      and later we moved in, love, you and I.
There’s this place in each other we can’t have 
or hold: uncurtained windows, hoards of sky.

Tsead Bruinja

recent posts