Tsead Bruinja

koeken en chips

om de dozen met koeken en chips open te maken
kregen alle medewerkers van de supermarkt in kollum
een aardappelschilmesje

ik was een jaar of zestien en in de war
en wierp na een ruzie met mijn vader hem voor de voeten
dat ik had geprobeerd er een einde aan te maken

ik vertelde hem niet dat die pogingen hadden bestaan
uit het bewegen van het botte aardappelschilmesje
van de supermarkt over mijn polsen
het niet uitkijken bij het oversteken van een drukke weg
en mijn hoofd na het tandenpoetsen voor de spiegel
in een amateuristisch gefabriekte strop
gemaakt van het koordje om de tl buis boven die spiegel
aan en uit te doen

ik was verslaafd geraakt aan de gedachte
dat ik er zo uit kon stappen
en ik was niet alleen

na een feestje bij een overbuurjongen
zat ik in de wal van de kerkhofgracht
timmermansleerling fokke
die ik nog nooit eerder had ontmoet
over te halen in leven te blijven

idem bij jan pieter die mij in de supermarkt
nadat ik commentaar op zijn werk had in de koeling
zei dat ik me totaal geen zorgen hoefde te maken
morgen zou hij er toch niet meer zijn

ik schrok me kapot omdat ik mezelf herkende
de lege bierflesjes die ik net had ingenomen
gleden uit mijn handen

fokke jan pieter en ik
wij konden onze plek niet vinden
wij fantaseerden over onze begrafenissen
we bleven

en hielden elkaar af van een vroege dood
door te zeggen dat we achter elkaar aan zouden gaan
mocht één van ons toch

voor die laatste stap kiezen

Geschreven voor http://www.eo.nl/ditisdedag met in de uitzending o.a. aandacht voor borderline en overgewicht.