Na het bed komt het graf. Dit is het tweede deel van het tweeluik dat ik schreef voor het Trans Europa festival en het vertaalprgramma.
grêf
ik wit wêr't myn guod
en jild hinne geane
at ik stjer
mar nerges
ha ik opskreaun
dat ik neaken yn in tekken
de grûn yn wol
wêr makket my net folle út
ús mem woe fier by har bern wei
omdat we troch moasten
neffens har
se kaam op it hôf te lizzen
by har heit syn heit
pake kaam der hast
alle dagen
beppe en hy lizze tegearre kreas
by de tsjerke dêr't se net yn leauden
neist harren hûs
wêr't pake jûns in apel foar har skylde
en mei in bamboeangel de televyzje betsjinne
net ien tel seagen wy nei itselde net
sy lizze alle trije net yn `e grûn
dêr't se op berne binne mar noait folle fierder
as in kilometer as tritich dêr fan ôf
fan wêr't ik wenje
kinst dy grêven net sjen
of yn ien dei berinne
ljouwert is boppedat
fierder fuort út amsterdam wei
as oarsom
en ik betink my dat ik al erges oars lis
ik ha fel en hier falle litten yn yndonesië zimbabwe
en nicaragua
pisse en iten yn harren restaurants
it lichem fernijd himsels
gjin part fan my is oan de ein itselde
en at it stjert is dat ek de ein fan myn geast
dat it lege lyk werombringe hat gjin doel
wêr'tst it list makket my dus net sa folle út
mar do witst dat ik it de grûn yn ha wol
yn in tekken neaken
en ast tsjin dy tiid doch
wer erges yn leaust
smyt dan foar't de kluten
op myn ferlitten bonken falle
der mar in bamboeangel
achter oan
*
graf
ik weet waar mijn spullen
en geld heen gaan
als ik sterf
maar nergens
heb ik opgeschreven
dat ik naakt in een deken
de grond in wil
waar maakt me niet veel uit
mijn moeder wilde ver bij haar kinderen vandaan
omdat we door moesten
volgens haar
ze kwam op het kerkhof te liggen
bij haar vader zijn vader
opa kwam er bijna
iedere dag
opa en oma liggen samen keurig
bij de kerk waar ze niet in geloofden
naast hun huis
waar opa ’s avonds een appel voor haar schilde
en met een bamboehengel de televisie bediende
niet één tel keken wij naar hetzelfde net
ze liggen alle drie niet in de grond
waar ze op geboren zijn maar nooit veel verder
dan een kilometer of dertig er van af
van waar ik woon
kun je die graven niet zien
of in één dag belopen
leeuwarden is bovendien
verder weg uit amsterdam vandaan bekeken
dan andersom
en ik bedenk me dat ik al ergens anders lig
ik heb huid en haren laten vallen in indonesië zimbabwe
en nicaragua
gepist en gegeten in hun restaurants
het lichaam vernieuwd zichzelf
geen deel van mij is aan het eind hetzelfde
en als het sterft is dat ook het einde van mijn geest
dus het lege lijk terugbrengen heeft geen zin
waar je het laat maakt me dus niet zo veel uit
maar je weet dat ik het de grond in wil hebben
in een deken naakt
en als je tegen die tijd
toch weer ergens in gelooft
smijt dan voordat de kluiten
op mijn verlaten botten vallen
er maar een bamboehengel
achter aan
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie