Gisteravond werd tijdens Poetry de vijfde editie van Poëzie op het Scherm gepresenteerd, een project waarbij dichters samenwerken met vormgevers, beeldend kunstenaars en/of computerprogrammeurs.
De avond opende met een project van Els Moors en Hilde en Janna Meeus, waarbij we naar een zwart scherm keken met afwisselend het gedicht in ondertiteling en dan weer het gedicht in gigantisch grote letters, met daaronder het geluid van een merel. De tekst een monoloog van een vrouw die op een terras zat, ging o.a. over relaties en het feit dat vrouwen in relaties altijd de beslissingen nemen. Juist door de ingehouden toon vond ik dit project erg geslaagd.
(Els Moors, Hilde en Janna Meeus)
Mustafa Stitou had een soort anti-gebed geschreven, waarin hij aan een godheid vroeg om gestraft te worden. Een van die straffen was het opeten van zijn eigen ontlasting. Jan Pieter van der Laar maakte er soms erg een plaatje bij het praatje van, maar deed dat wel erg smaakvol met een stop-motion animatie van uitgeknipte figuren:
Het heftigste beeld kwam van Nick Swarth en Jeroen de Leijer die een schitterende clip hadden gemaakt met daarin een boxwedstrijd tussen insecten, waarbij de klappen van de 3 paar bokshandschoenen lekker metalig klonken en Swarth ook zelf een rol speelde als sportverslaggever, maar ook als:
De wedstrijd leek in Swarths hoofd af te spelen, maar om daar meer zekerheid over te verkrijgen zou ik eerst de tekst moeten lezen.
Geen wedstrijd maar een spel met als thema collectief auteurschap was het resultaat van de samenwerking tussen Leonieke Rammelt en Cheryl Gallaway. Zij maakten een Poetry Feeder, een programma waarbij mensen via direct messages op Twitter samen een gedicht maken. Je kunt ze volgen en meedoen op: http://www.poetryfeeder.com/
Kunstenaar Jaap de Jonge en dichter Henk van der Waal werkten ook met meer stemmigheid, maar dan die van één auteur, namelijk van der Waal. Op het scherm verschenen zes players waarmee je verschillende regels van van der Waal aan en uit kon zetten, waarbij de regels ook door verschillende stemmen werden voorgelezen. Door op pauze te drukken kon je bovendien een nieuwe tekst samenstellen. Van der Waal zat nog wat onwennig met de muis de verschillende players te bedienen, maar het werkte goed.
K. Michel en Dik Vis die eerder ook deel hadden genomen aan dit project sloten af met twee nieuwe animaties, waarbij in de ene letters als kikkerdril uit elkaar dreven en bij elkaar kwamen om steeds nieuwe vertalingen van het spel 'stoelendans' te vormen (o.a. 'saai zitten'). In de andere animatie vouwde een in elkaar drukte tekst over vissen van verschillende grote zichzelf uit, waardoor je langzaam het geheel te lezen kreeg.
Het was een geslaagde avond met opmerkelijk veel somberheid in de gedichten, die gelukkig veel soepeler verliep dan een soortgelijke avond over digitale poëzie vorig jaar. De projecten worden binnenkort toegevoegd aan de website: http://www.digidicht.nl/
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie