Tsead Bruinja

Een oude Amerikaanse hippie zei ooit tegen Mirka Farabegoli:

Dat gebeurde in Bolivia waar Farabegoli, beeldend kunstenaar, meewerkte aan een grote muurschildering. Ze gebruikte de uitspraak van de Amerikaan voor een expositie bij Kunstvereniging Diepenheim (Grotestraat 17, Diepenheim) en verwerkte ook de invloeden van de Boliviaanse cultuur (het carnaval, de maskers en de felle kleuren) in haar werk.

 

Een jaar of vier geleden had ik haar een workshop gegevens over de verschillende manieren van werken met beeldend kunstenaars en nu vroeg ze mij gedichten te schrijven bij haar expositie. Graag!

WOLK – BOUW – BAST

wolk

 
ik siet yn ’e beam nei it lijen
lilkens wie in wolk om my
hinne
yn `e takkebosk
 
en yn dy wolk wurden
fan him syn mem
en
my
 
syn heit is in fûgeltsjeman
dy’t de wite bôle droech yt
 
de
bôle smakket
nei waskpoeier
 
syn omke wennet yn mexico
en wy binne
stil as syn mem
nei por favor sjocht
 
ik siet yn ’e beam
nei it
lijen
 
sit dêr
noch

*

wolk
 
ik zat in de boom na
de ruzie
woede was een wolk om mij heen
in de takkenbos
 
en in die
wolk woorden
van hem zijn moeder
en mij
 
zijn vader is een
vogeltjesman
die het witte brood droog eet
 
het brood smaakt
naar
waspoeder
 
zijn oom woont in mexico
en wij zijn stil als zijn
moeder
naar por favor kijkt
 
ik zat in de boom
na de
ruzie
 
zit daar

nog

bast
 
yn augustus lit it fluwiel los
begjint de jûkte
 
yn
april  of maaie
ferliest it hart
de hoarnen
 
ik bin sa eal
net
minder wyld ek
 
mear in geit of in ko
dy’t har hiele
libben
itselde oan de kop ha
 
boppedat
waakse myn hoarnen
nei
binnen
 
kin der net mei fjochtsje
my net noflik oan de
beam
skjirje
 
der allinnich mar oan tinke
en oan `e kop
klauwe

*
 
bast
 
in augustus laat het fluweel los
begint
de jeuk
 
in april of mei
verliest het hert
het gewei
 
ik ben
zo edel niet
minder wild ook
 
meer een geit of een koe
die hun hele
leven
hetzelfde aan hun kop hebben
 
bovendien
groeien mijn
hoorns
naar binnen
 
kan er niet mee vechten
niet fijn langs de
boom
schuren
 
er alleen maar aan denken
en aan mijn hoofd
krabben

wier
 
ik mei net tinke
krekt har mem
en meast is
dat
ek net wier
 
fral net at der fjoer
út har mûle
komt
 
fjoer út har
reade rok
 
en har rûne

eagen
 
dy’t dwers troch
my hinne gean
 
de
hoarnen
ôfbaarne

*

waar
 
ik mag niet denken
net haar
moeder
 
en meestal is dat
ook niet waar
 
vooral niet als er
vuur
uit haar mond komt
 
vuur uit haar
rode rok
 
en haar
ronde
ogen
 
die dwars door
mij heen gaan
 
de
hoorns

afbranden

bou
 
se bringt it tún yn `e bou
folt de
ôfbaarnde hoarne
mei dong
 
bedobbet ’m seis moanne
en fermingt de
ynhâld
mei wetter
 
dat oer de eker sil
 
ik sykje de wolk
en
mysels yn de beam
sjoch nei de fûgels
 
en freegje alle jierren
it
fjoer út har rok en eagen
om wat der wol
 
en net omheech
komt

*
 
bouw
 
ze maakt van de tuin bouwland
vult de
afgebrande hoorn
met mest
 
begraaft ’m zes maanden
en vermengt de
inhoud
met water
 
dat over de akker zal
 
ik zoek de wolk
en
mezelf in de boom
kijk naar de vogels
 
en vraag ieder jaar
het vuur
uit haar rok en ogen
om wat er wel
 

en niet omhoog komt

Meer op: http://www.mirkafarabegoli.com/