Bron afbeelding: http://forum.fok.nl/topic/1427992/2/25
Ik zat met mijn handen in het gemilimeterde haar te luisteren naar Arie Slob van de Christen Unie die het bij 'Dit is de dag' had over bezuinigingen. De zinnen van Slob waren lang en droog en er viel weinig poëtisch uit te peuren.
Vandaar dat ik blij was met de vraag aan Veilig Verkeer Nederland directeur Linda van Eijck of ze zich kon herinneren wanneer ze voor het laatst om haar neefje of nichtje had gelachen.
Het resulteerde in onderstaand gedicht:
geen pannenkoeken of patat
mijn nichtje wilde met kerst laten horen hoe goed ze kon zingen
we hoorden haar oefenen achter de deur naar de hal
en stopten meteen met praten als de deur openging
en zij ons in de woonkamer toezong
tot het lied stokte en zij snel terugdook het halletje in
om zich daar in haar witte jurkje rondjes dansend
de rest van de tekst te herinneren
mijn neefje speelde ondertussen met laserzwaarden
en ruimtevliegtuigen droomde over prinsen en prinsessen
die vechten voor het goede
er moet de komende jaren iets gaan gebeuren
voor mijn neefje en nichtje
ze moeten minder patat en pannenkoeken
gaan eten en meer bewegen
maar vooral hoop ik dat hen verteld wordt
waarom hun ouders maar een klein beetje
in hoeven te leveren
dat we onze welvaart niet aan onze moraal
hebben te danken
en dat de zes tot tien miljard euro
die het bezoek van hun verre familie uit het zuiden
ons jaarlijks zou kosten niet los gezien kan worden
van ons gedrag in het verleden
laat ze beginnen bij de aardappels van de inca’s
en hoe we er aan zijn gekomen
en vertel dan hoe we nu onze eigen boeren
en hun handel subsidiëren zodat de boeren in afrika
de eerlijke markt wel kunnen vergeten
en laat ze daarna weer eten
laat ze dansen en zingen
Presentator Tijs van den Brink noemde het gedicht 'moralistisch' wat volgens zijn medepresentator als compliment opgevat mocht worden. Waar moet het toch met mij heen?
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie