Onze vertalingen worden voorgelezen door jonge theaterstudenten en ik koos voor Sarleth, die me was aangeraden door Matma uit India. Ik was op de binnenplaats van het festivalgebouw mijn voordracht in het phonetisch Spaans uit aan het schrijven toen ik zag hoe een regisseur Scarleths voordracht van Matma haar gedichten veel te veel dramatiseerde. Hij begreep niets te begrijpen van de muziek in het gedicht.
Gelukkig konden we zijn bemoeienis beperken tot 'spreek alles helder en goed uit' en werd het een sterk optreden waarbij we bij 1 gedicht regel voor regel het gedicht en de vertaling voorlazen en bij het andere gedicht strofe voor strofe te werk gingen.
Het publiek was tot dan toe door de meeste dichters met ontzettende monotone stemmen in slaap gesust en bovendien door een Deense dichter compleet doodverveeld. De beste man ging maar door, waardoor de organisatie al snel op ons afkwam om ons te vragen onze voordracht in te korten.
Na afloop was er muziek en dans en vooral veel rum. Waar je overigens geen kater van krijgt merkte ik vanmorgen.
Op de katerloze ochtend zaten we met alle dichters in een zaal, waarbij iedereen iets moest zeggen over het festival, de poezie en Nicaragua. De meeste dichters hielden lange verhalen, die ook nog eens vertaald moesten worden, vol cliche's en her en der af en toe wat slijmerige bedankjes richting de organisatie, maar vaak zaten er ook welgemeende uitspraken over engagement en politiek bij, wat niet vreemd is in een land waarin het zo lang onrustig is geweest.
Straks is er een programma met Female Poets. Ik snap niet helemaal waarom zij nog een apart podium nodig hebben, maar misschien ligt dat hier anders. Morgen daar meer over.
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie