‘U vindt het toch niet erg dat ik op een van uw boeken drum?’, vroeg Leine’s percussionist Finn aan de tachtigjarige Remco Campert in Doornoosje te Nijmegen, waarop hij met kwastjes een jazzy ritme begon te tikken op een pocketuitgave van Tot zoens.
De avond was tot dan toe matig qua muziek en goed qua voordracht van Campert zelf, die de zaal muisstil kreeg en een licht gegniffel veroorzaakte toen hij zijn bekende gedicht over de eerste keer voorlas.
Leine (http://www.leine.nl/muziek/) had Camperts gedicht ‘De jongeling (2)’ net als vele anderen in het Engels bewerkt en dat werkte dit keer goed, terwijl je bij Awkward and I en Mark Lotterman, het idee had dat de nieuwe tekst wel erg ver van het origineel af was komen te staan.
De bewerking van Leine is ook te horen bij Kunststof TV (http://www.nps.nl/page/programma/3769/kunststoftv – uitzending van 22 nov.).
Vooraf aan Leine’s optreden zong Tom Pintens (http://www.tompintens.be/muziek.html) het prachtige nummer ‘Charleroi’:
De fabrieken gaan failliet, in Charleroi.
En het geld stroomt naar de Maas, in Charleroi.
Men houdt niet van politiek, in Charleroi.
Maar men houdt wel van elkaar, in Charleroi.
Bij de vakbond is het druk, in Charleroi.
Want de tijden zijn gedraaid, in Charleroi.
En de dieven zijn berucht, in Charleroi.
Maar ze doen zo weinig kwaad, in Charleroi.
En de arbeiders zijn moe, in Charleroi.
En de straten zijn wat grijs, in Charleroi.
Maar de dagen zijn er goed, in Charleroi.
Want de mensen hebben tijd, in Charleroi.
Soms zijn de huisvaders wat boos, in Charleroi.
Want het land ligt overhoop, in Charleroi.
Maar de kinderen gaan naar school, in Charleroi.
En dat geeft de ouders hoop, in Charleroi.
Na ‘Charleroi’, bracht Pintens zijn bewerking van Camperts gedicht, waarbij de tekst behoorlijk intact gelaten was, waardoor het meer een gezongen gedicht dan een liedje werd, maar in dat geval was dat beter dan de eerdere ‘vertalingen’ die magere liedjes hadden opgeleverd. Pintens, geen onbekende van Campert, kreeg als bedankje een omhelzing van de oude dichter toen hij het podium afliep.
Hoogtepunt van de avond was Giovanca die als voorlaatste act flink wat soul toevoegde en erg haar best deed om het blanke publiek aan het dansen te krijgen, al was het maar wat ‘schoudergewieg’. Halverwege haar versie van ‘De jongeling (2)’ nodigde ze Campert, die bijna alle optredens vanaf een stoel aan de zijkant van het podium had bewonderd, uit om naast haar te komen staan en enkele regels te zingen. Campert, met zijn grote voorliefde voor jazz, ging dit met gemak af en het publiek juichte.
Zo wil ik ook wel tachtig worden!
Slotact was Claw Boys Claw en het was prettig om in het rockhol Doornroosje ook echte rock te horen, met name bij het hitje ‘Rosie’, waarbij zanger Peter te Bos helaas meende Campert wat te moeten plagen toen hij voorzichtig terug naar zijn stoel was gelopen na een korte pauze. De dichter lachte de opmerking weg en genoot zichtbaar toen Te Bos ‘De jongeling (2)’ inzette, begeleid door twee gitaren.
Je zag Campert op zijn stoel zijn mond meebewegen met de verschillende bewerkingen en merkte hoe hij genoot van de aandacht en het respect van de muzikanten, die hij vervolgens hartelijk bedankte aan het einde, waarop DJ Jos Lenkens, medewerker van het festival en vaste DJ, plaatjes draaide en het publiek toch nog bleek te kunnen dansen:
Wie een andere blik op de avond wil lezen, moet later vandaag het blog van Bart FM Droog, twee jaar geleden nog gekroond tot schaduwdirecteur van het festival, bekijken:
http://www.vkblog.nl/blog/6633/Weeklog:_Bart_FM_Droog
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie