Gistermiddag heb ik voor het eerst liggend een ritje in een ambulance gemaakt. Ik had daarvoor heel handig het luik van het trapgat op mijn grote teen laten vallen en bij het uittrekken van mijn sok ontdekt dat het topje van die teen een enigszins los bestaan was gaan leiden.
Ik strompelde vervolgens de trap af om 112 te bellen en kreeg van een nukkige mevrouw te horen dat ik eerst nog maar eens moest checken wat er mis met de teen was. Uit vrees dat het topje helemaal los zou komen, zei ik dat ik liever niet wilde doen.
Eén ritje, allerlei soorten pijnstillers en flink wat kunst- en vliegwerk later, is dit het resultaat:
Na drie shots fenyl…iets, 1 shot morfine (ik had om een tweede gevraagd, maar die waren ze helaas vergeten) plus een intraveneuze cocktail van paracetamol en diclofenac en een shot lidocaine (of zoiets) in de grote teen zelf, kon ik eindelijk weer lachen.
Meer gezinsleven later!
Tsead Bruinja 
Geef een reactie op Jan Veldman Reactie annuleren