Dit is het prachtige uitzicht uit één van de nepramen die de kunstenaar John Baldessari (http://www.baldessari.org/)heeft laten plaatsen in het museum Haus Lange in Krefeld (Duitsland).
Het museum is oorspronkelijk ontworpen als huis voor de familie Lange door Mies van der Rohe (http://nl.wikipedia.org/wiki/Ludwig_Mies_Van_der_Rohe) die erg van grote ramen hield.
Baldessari reageerde op het ontwerp van Van der Rohe door de ramen aan de buitenkant af te laten plakken met doeken, waarop de muurstructuur was gekopiëerd.
Dit is de achterkant van het museum. Als je binnen bent, kijk je door de nepramen naar het strand en de zee met daarop surfers.
Buiten zijn de doeken door het weer al wat aangetast, waardoor de medewerkers maatregelen hebben moeten nemen (met het nietpistool):
Erik Lindner (http://www.eriklindner.nl/) en ik gaan op uitnodiging van de Wintertuin op deze vervreemdende ruimte reageren, wat we eerder hebben gedaan bij een voorstelling van Margritte in Rotterdam. En grappig genoeg, blijkt Baldessari ook weer te hebben gereageerd op Margritte, o.a. met de volgende twee kunstmeubels die in het museum te vinden zijn tegen de enige witte wand die daar overgelaten is (de rest is behangen met de muurdoeken).
De Neusvaas
De oorbank.
Over een week moet het gedicht af zijn en over drie weken lezen Erik Lindner en ik onze gedichten voor in het museum.
Meer over het museum en de tentoonstelling: http://www.kunstmuseenkrefeld.de/
Het gedicht dat ik als 'ingreep' schreef bij de tentoonstelling in Rotterdam:
de dag dat ik het jaar 2003 vergat
ik neem een hap uit de rug van een van de hengsten
die de brandende stal uit kwamen rennen
ik neem een hap van de paradijsvogel
en haal de brandende sleutel uit zijn darmen
ik buig me over een bord met soep
en blaas zacht over de lepel met heet water
alsof het een vriend is
een man in een te kleine boot
ver van de kust
de ober komt en vraagt of alles naar wens is
hoe het met de vriend gaat
en vertrekt
ik blijf met mijn vriend en de soep achter en zie
hoe jij aan de andere kant van het raam
naar de brandende sleutel zoekt
wij vatten de missie
van het postmodernisme
wij lezen dezelfde teksten
vuur is niet het ergste dat ons kan overkomen
Tsead Bruinja 
Geef een reactie op Tsead Bruinja Reactie annuleren