Tsead Bruinja

Onze vrienden raken zwanger, soms voor de eerste keer en vaak voor de tweede keer. Als ze langskomen nemen ze natuurlijk die kinderen of dikke buik mee en dat is vaak erg gezellig, maar het is vooral ook interessant om ze in de hoedanigheid van ouder of aankomende ouder te zien.

Wat mij daarbij opvalt, is hoe jong ze er blijven uitzien. Ik bedoel daarmee, dat ze er niet veel ouder uitzien dan toen ik ze net leerde kennen, behalve dan dat er bij de vrouwen misschien enige lichamelijke veranderingen optreden (vinden ze vast niet leuk om te horen), die overigens vaak ook weer niet erg radicaal zijn.

Het gekke is, dat ik mijn eigen ouders alleen maar kan voorstellen als volwassen mensen. Ik kende hen niet als kind of als puber, heb niet met hen gestudeerd. De grootste verandering was waarschijnlijk dat ze hooguit wat grijzer en dikker werden en in het geval van mijn moeder dat ze overleed, maar ik zag nooit de jonge versie van hen terug in de volwassen versie, ook niet na het bekijken van jeugdfoto's.

Bij vrienden met kinderen, van wie ik de meesten niet veel langer ken dan een jaar of vijf, zie ik daarentegen nog steeds die jeugdigde gezichten van vijf jaar of langer geleden, terwijl hun eigen kinderen waarschijnlijk daarin binnenkort vooral de volwassen ouder zien.

Het moet net zoiets zijn als teruggaan naar je geboortedorp en je oude school binnenlopen, om je daar te verbazen over hoe klein het gebouw en de stoelen zijn, waarom ik mijn eigen ouders als 'oud' en volwassen herinner en mijn vrienden met kinderen zo lang 'jong' eruit blijven zien.