Het regende voor de eerste keer afgelopen maandag toen ik vanuit Harare terugvloog naar Johannesburg en waar het vliegveld van Harare uiterst sober was ingericht, met een klein aantal winkeltjes, waarvan de helft gesloten was, was het vliegveld van Jo’burg een uitbunding gekleurd luxe kermis.
Sas en ik wisselden onze verhalen uit en gingen iets eten bij Indian Cuisine, een van de weinige restaurants met gezond voedsel dat niet droop van het vet.
De meeste bezoekers van dit vliegveld zie je bij Kentucky Fried Chicken en Wimpie’s (hamburgerketen) in de rij staan. Ook de mensen die op het vliegveld werken gaan vaak bij de fastfoodketens langs. Je herkent daarbij het manlijke personeel niet alleen aan hun uniform, maar ook aan de het hele witbrood dat ze vaak de hele dag met zich meedragen.
Terwijl wij onze biriyani en curry verorberden, genoten we van het uitzicht op een wat verwarde man die zich tien minuten lang aan zijn zak zat te krabben. Met zijn rechterhand in zijn broekzak bleek hij zich niet alleen te ontdoen van een irritante jeuk, maar zichzelf ook te ‘plezieren’, aangezien de glimlach op zijn gezicht steeds groter werd, terwijl hij de voorbijgangers uitnodigend aankeek.
We wachtten nog een paar uur op Harry, de baas van Sas, en werden toen naar een eenvoudig hostel gebracht vlakbij het vliegveld. Het viel me daar op hoe fel de eigenares omging met haar zwarte personeel, dat om geld vroeg of beltegoed voor hun mobieltjes.
Ik las ’s avonds nog even mijn mail en schrok van de boze reacties op mijn volkskrantblog (qua inhoud redelijk identiek aan mijn Hyves en Typepadblog) van een fan en de zanger en zangeres van de Hermes House Band. Ik was misschien iets te ver gegaan in mijn giftige omschrijving van hun gedrag en zal de komende tijd eens nadenken over wat daar de oorzaak van was.
Laat ik daarom hier nog maar eens vermelden dat ik er niet vanuit ging dat hun bedoelingen kwaadwillend waren en dat hun optreden op Hifa zelf een groot succes was. Ik zeg dit niet uit angst, maar gewoon als tegenwicht voor mijn opmerking over hun gedrag en optreden bij de ambassadeur en in de bus terug naar het hotel.
Mijn allergie voor het corps of wat voor vorm van grote jolige schreeuwerige groepen, ligt natuurlijk deels aan mij. Het heeft iets te maken met hoe ik door de jaren heen vriendschappen heb ervaren en hoe groepen mij een onzeker gevoel kunnen geven. Ik ben van plan om daar in komende blogs meer aandacht aan te besteden. Niet om medelijden op te roepen, maar om iets uit te zoeken en daar werkt dit blog uitstekend voor.
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie