Nadat ik een ochtendlang tevergeefs een poging had gedaan om op mijn kleine laptopje toegang tot het internet te krijgen, begaf ik me naar het business center, een klein hokje op de eerste verdieping met drie computers, een bewaker en een medewerkster. Het aantal personeelsleden viel mee. Op de meeste werkplekken zie je gigantische hoeveelheden personeel rondlopen, met allemaal maar een beetje werk.
Het internet is hier natuurlijk niet erg snel, maar het werkt en weldra lukte het me m’n eerste blogje online te zetten, waarbij gezegd moet worden dat ik met mijn blogjes steeds een dag achterloop.
De rest van de ochtend las ik wat in een Kurt Cobain biografie en wandelde zo rond een uur of half twee door de lange gang naar de lift. Beneden stond Bob, mijn persoonlijke begeleider op me te wachten. Hij zei dat hij me overal gezocht had, wat vreemd was, want ik had het grootste deel van de ochtend op mijn kamer gezeten.
Het festivalterrein is gesitueerd in een park achter het hoge luxe hotel (19 verdiepingen) en op het terrein vind je veel eettentjes, poppodia en wat kleinere ronde ommuurde tradtionele gebouwtjes met een rieten dak, waarin doeken dienst doen als deur.
In een van die gebouwtjes bevindt zich het Hivos Poetry Cafe, waar ik samen met een aantal andere Afrikaanse dichters optrad en Chirikure Chirikure de presentatie verzorgde. Chiri was nogal zenuwachtig omdat de helft van de dichters niet kwam opdagen, evenals het publiek.
Om tien over drie zat de zaal echter goed vol met zo’n veertig man publiek en bovendien waren alle dichters aanwezig.
Na een optreden van een wat bleu meisje, een reus van een kerel met gigantische stem en een jonge rapper genaamd Utmost, allemaal zwart en Zimbabwaans, was het mijn beurt.
Chiri had me tijdens de optredens een brief toegeschoven met de mededeling dat ik ook best een van de andere dichters mocht vragen om iets met me te doen op het podium. Ik koos ervoor om Utmost te vragen de Engelse vertaling van een gedicht uit Angel voor te dragen, waarop hij grapte dat hij niet kon lezen. Ik grapte terug dat hij dan zelf maar iets moest bedenken. Dit gedicht en een van de ‘Eenzame uitvaart’-gedichten, inclusief lange introductie over het project, waren de grootste successen. Veel mensen kwamen daarna naar me toe om te praten over de ‘lonely funeral’.
Voor het optreden had Chiri me tijdens mijn introductie vanaf het podium een stuk land beloofd, wat natuurlijk een dikke knipoog was naar het landjepik van zijn regering. Chiri en de andere dichters waren erg goed in dit soort verhuld commentaar. Zo vertelde hij me over een gedicht dat hij op cd had gezet met de titel ‘ we need to change the baby’s diaper’. Dat gedicht had hij geschreven in een verkiezingsperiode waarin de machthebbers zieltjes probeerden te winnen met de slogan ‘ change!’ .
`s Avonds was er een grote show met dansers, dichters, een band met koor en videoprojectie, afgesloten met vuurwerk. Chiri en ik stonden behoorlijk ver achteraan, wat achteraf ook veiliger bleek, want in de menigte werden die avond enkele van de andere festivalartiesten bestolen.
De show bestond uit verhalen en gedichten over heel Afrika, waarbij verschillende scenes werden uitgebeeld door acteurs, onder andere bij een lied waarin een vader werd gesmeekt om de oorlog te stoppen. Veel verhalen handelden over de lijdensweg van de zwarte mensen en het woord struggle kwam meer dan eens voorbij. Het was een schitterend spektakel, maar het was een beetje jammer dat er in de voorstelling ook een soort Africa’s Greatest Hits zat verwerkt, hoewel het laatste ‘ Something so strong’ door het koor prachtig werd gezongen
Chiri en ik liepen terug naar het hotel, een afstand van nog geen honderd meter, en onderweg kwamen we verschillende kindjes tegen van zo’n jaar of zes, die allemaal hun hand ophielden.
Bij het hotel aangekomen zei Chiri tegen me:
‘Als een haai sterft en op het strand aanspoelt, neemt het hele ecosysteem hapjes van het dode dier. Begrijp je dat?’ Ik zei dat ik dacht dat ik het wel begreep, waarop hij het enigszins aangeschoten herhaalde:
‘ Als een haai sterft…’
Ik zei dat ik het toch niet helemaal begreep, waarop hij over zijn kin wreef, me aankeek en zei:
‘Jij bent die haai.’
Tsead Bruinja 
Geef een reactie op Sas Reactie annuleren