Tsead Bruinja

In het vliegtuig naar Harare raakte ik aan de praat met een ouder blank echtpaar uit Zimbabwe. Ze vroegen of het mijn eerste bezoek was aan Harare en ik vertelde hen dat het mijn eerste bezoek was aan Afrika.

De man was boer geweest en net als bij veel blanke boeren was zijn boerderij in beslag genomen door de regering. Het stel leefde nu van het inkomen van de vrouw, maar wat voor werk zij deed werd door de korte vlucht niet duidelijk.

Ik werd op Harare Airport hartelijk onthaald door een medewerkster van het festival die nu als vrijwilligster actief was en normaal over de hele wereld voor rijke mensen werkte, bijvoorbeeld als bouwopzichter. Ze heet Kathryn en is klein en zwart, maar ik kon me goed voorstellen hoe ze mannen voor haar kon laten werken.

Ik had 3 flessen rode wijn en een fles whisky meegenomen van Jo’burg als cadeautjes en beloofde Kathryn meteen een fles, waarop zei voor de zekerheid nog even informeerde of het geen merlot was, want daar hield ze niet van.

Ik was tegelijk aangekomen met een jongen en een meisje uit Amerika, die behoorlijk schrokken toen Kathryn hen vertelde dat de pinautomaten in Zimbabwe niet werkten en dat credit cards over het algemeen niet werden geaccepteerd. Wester Union zou uitkomst bieden.

We reden met nog wat gasten naar het hotel, waarna ik met Chirikure Chirikure, een belangrijk en politiek dichter en bovendien de programmeur van het poëziegedeelte van het festival, naar het Book Cafe ging om wat te drinken.

In het Book Cafe, een soort veranda in een winkelcentrum, worden literaire avonden gehouden en vinden optredens van bandjes plaats. Er komen veel schoolverlaters om daar met hun laptops samen aan verschillende projecten te werken.

Een van de organisatoren vroeg me of ik op wilde treden als opwarmertje voor de avond met beginnende bandjes die daarna door een jury beoordeeld zouden worden. Chirikure had gezegd dat ze ons dat eigenlijk niet moesten vragen, maar uiteindelijk hapten we beiden toch toe.

Chirikure hield een ultrakorte speech waarin hij de jonge kunstenaars zei dat ze zich volledig moesten inzetten voor hun roeping, omdat het mogelijk was om van de pen of van de muziek te leven en dat ze zich vooral waardig moesten gedragen en mee moesten helpen om van Zimbabwe een betere plek te maken. Het was een inspirerende toespraak waarvoor hij een welverdiend applaus kreeg.

Ik las na een kort optreden van de verschillende bands samen, twee gedichten voor die redelijk goed vielen, met name door de licht komische introducties die ik erbij hield en was blij om me nuttig te kunnen maken.

Gedurende de rest van de avond traden er verschillende bands op, sommige speelden rock met een Afrikaans tintje en andere speelden traditionele muziek waarbij veel gedanst werd. Een van de dansers sprong zo hoog dat hij bijna het plafond raakte met zijn halflange dreads.

Het commentaar van de jury was meestal dat men beter had moeten soundchecken en ook beter op de kleding had moeten letten.

De wedstrijd werd gewonnen door een jongen die met zonnebril op rapte over hoe alles in zijn land ' two for one dollar' was geworden, een uitdrukking die je vaakt hoort omdat men meestal geen wisselgeld heeft. Alles was in zijn rap two for one dollar: meisjes, bananen en brood.

We bleven tot het einde van de show en reden toen terug naar het hotel voor een receptie bij de ‘ artistic director’ . Die was echter zo druk en luidruchtig dat ik besloot na 1 glas wijn terug te gaan naar mijn hotelkamer. Na Anderhalve dag onderweg te zijn geweest en alle nieuwe indrukken was ik behoorlijk moe.