(Gisteren) Het is National Freedom Day (27 april) in Zuid-Afrika en op televisie is een interview te zien met een correspondent in een groot stadium waar de festiviteiten gehouden zullen worden. Daarnaast zien we twee vrouwelijke performing poets in prachtige kleren uit hun hoofd een gedicht voorlezen.
Ik loop langs de enige andere gasten in de ontbijtkamer en hoor Fries. We wisselen even wat woorden in het Fries, waarbij ik vraag of er vlees in het gebakken ei zit, wat zo blijkt te zijn, maar verder ontstaat er niet echt een gesprek.
De blanke eigenaresse van het hotel brengt ons vervolgens naar het vliegveld, waar Sas haar reis voort zal zetten naar Port Elizabeth en ik me veel te vroeg en een beetje zenuwachtig naar mijn gate zal begeven.
Het was rustig op de weg naar het vliegveld vanwege de feestdag en de eigenaresse van het hotel zei dat het op andere dagen wel anders was. De files schijnen verschrikkelijk te zijn. Ze zei ook dat ze haar personeel vrij had gegeven, waar ik maar niet tegenin bracht dat ik toch echt bij het ontbijt zwart personeel had gezien.
het vliegveld aangekomen stonden er wat politiemannen om paspoorten te checken, niet van ons, maar van de autobestuurders. De eigenaresse beklaagde zich erover dat je altijd zo aardig tegen deze mensen moest doen, waar volgens Sas een verkapte racistische boodschap in verscholen zat, want de politiemannen (en bijna al het personeel op het vliegveld) zijn zwart.
Die verhouding ligt bij de reizigers weer totaal andersom. Die zijn over het algemeen behoorlijk blank.
Toen ik naar de wc ging, wees een zwarte man me heel onderdanig en vriendelijk op het elektrische apparaat waar je je handen mee kan drogen, waar hij meteen nadat ik klaar was en volledig onnodig een doekje overheen haalde.
Veel is veranderd in Zuid-Afrika, maar er is ook nog veel hetzelfde.
Tsead Bruinja 
Plaats een reactie