Tsead Bruinja

De afgelopen weken viel ik zo nu en dan van de radar af. Dat kwam onder andere door een lichte depressie, die ik wel vaker heb nadat er net een nieuwe bundel uit is. Ik kan dan gerust een paar maand wanhopig zitten piekeren over hoe het nu verder moet en of ik het überhaupt wel kan.

Inmiddels gaat het beter, het goede humeur van Sas, de zon en bloemen op het dakterras helpen mee, maar vanochtend kreeg ik toch weer een fijne les in nederigheid.

Zo’n half jaar geleden kwam ik met mijn uitgever overeen om mijn volgende bundel Angel als krant uit te brengen. Het was een mooie stunt en zorgde voor een goedkope bundel met uitdagend beeldend werk van bevriende kunstenaars. Even dacht ik dat ik nooit weer een bundel in de reguliere (en dure)  vorm wilde laten verschijnen. Bij zo’n krant hoort echter een hoge oplage en doordat die oplage onverkoopbaar was en het formaat van de krant niet winkelvriendelijk is, deelde mijn uitgever me mee, dat ik nog enkele exemplaren op kon kopen en dat de rest van de oplage met niet nader te benoemen bestemming zou vertrekken.

Ietwat gekrenkt en bezorgd (de bundel is weliswaar in het Nederlands gewoon nog te verkrijgen en ziet er erg mooi uit, maar het Friese origineel niet) besloot ik dan maar de hele partij zelf op te kopen. Ik verwachtte een paar doosjes, die ik wel ergens weg kon zetten, maar terwijl ik vanochtend op de wc vrolijk een bruine trui zat te breien, ging de intercom en vertelde een vriendelijke meneer van het Centraal Boekhuis mijn vrouw dat hij 15 dozen voor ons had.

Die dozen heb ik voor en na het ontbijt naar boven gesjouwd en ondertussen mijn buurman uitgelegd dat het om de halve oplage van mijn laatste bundel ging. Hij kon er om lachen en zei dat hij een hele stapel boeken van zijn opa in zijn huis had staan, waarvan hij het ook niet over zijn hart kon krijgen om ze weg te brengen.

Er staan nu beneden nog twee doosjes. Eén gaat mee in de auto dit weekend naar het Friese Sloten, waar een Elfstedentochtkunstenfestival gehouden zal worden, met o.a. Tsjêbbe Hettinga en Nyk de Vries. De andere doos neem ik mee naar boven na het baantjeszwemmen van vanmiddag.

Ik vraag me af of ze dit soort anekdotes ook meegeven aan de jonge studenten van de Rietveld Academie of aan de Schrijversvakschool te Amsterdam. Ik kom er graag eens over vertellen ;o)

En oh ja, u zult natuurlijk denken, dat van die depressie, zou dat niet ook ietsiepietsie veroorzaakt kunnen worden door het verliezen van de Dichter des Vaderlands verkiezing? Dat zou best kunnen, maar inmiddels heb ik er vrede mee en geniet ik van de rust, waarin ik mijn administratie mocht doen. Wat nog zo’n oefening in nederigheid was, want ik mag nu zo’n 7500 euri aan belasting gaan betalen. Maar heeft u geen medelijden met mij, want je betaalt alleen maar belasting als het goed met je winkel gaat.

Ik wens u goede zaken!

Tsead