Tsead Bruinja

Terwijl ik gisteravond mijn eerdere blog schreef, mijn mail checkte en met een schuin oog naar Pauw en Witteman keek, waar een man te gast was die op jonge leeftijd Alzheimer had gekregen, moest ik terugdenken aan de film Iris over de schrijfster Iris Murdoch, die aan dezelfde ziekte leed. Nadat ik die ontoerende film had gezien, schreef ik onderstaand gedicht:

MET EEN GROOT WIT NUMMER OP DE RUG

1.

in zijn glimmende rode wijde american football shirt
spreidt de jongen zijn armen

even lijkt hij zijn vriendin in de deuropening van de trein
de weg te versperren

maar zodra hij begint te zwieren aan de beugels
en zijn gympen van teen naar hak
het perron loslaten

zie ik met hoeveel speelse moeite
hij haar wil laten gaan

2.

we willen praten

ze trekt haar schoenen uit
laat haar tenen kronkelen
door het topje van de panty

we willen schreeuwen

ze ontspant haar tenen
en strekt haar benen
over een krant
op het bankje

alsof bloed weer mag stromen

laten we iets zoeken om te vieren
iets om te zingen

3.

hij oud en warrig
zij slim en dementerend

ze verlaat zichzelf
en hij neemt geen afscheid

zoekt naar nieuwe taal
waarin hij ontdekkingen vermoed

wil haar niet kunnen bijhouden

het gebeurt in een film over een stel op leeftijd
waarin we de herinneringen van iris murdoch
uitzwaaien tot ze sterft

en hij met haar jurk in zijn handen achterblijft

het is laat en ik loop sniffend naar de keuken
waar morgen de nieuwe wasmachine wordt gebracht

we zijn jong

ik gebruik het minder felle licht
zodat ik mezelf niet zal zien
maar bij het plassen mislukt het

ik zie mijn sippe lippen
en op mijn borst boven het hemd
plakt een flinter oude kaas
die ik at bij de wijn

sas ligt boven naast de wekker
en onze trouwfoto

de nieuwe wasmachine komt morgen
tussen half elf en half één
zegt de website

wie van ons gaat het eerst vraag ik me af
en redden we het met zijn tweeën

hoeveel wasmachines mag dit uitzwaaien duren