Vanmiddag kwam de cameraploeg van de NPS langs om het gedicht 'Sneeuw' op te nemen voor de tv-uitzending van 28 januari. Ze moesten twee keer alle trappen op, want ze hadden een 'jib' bij zich. Een jib is een soort kraan met gewichten eraan, waardoor je vloeiende bewegingen met de camera kunt maken en de camera niet zelf hoeft te tillen.
Het gehannes met de jib (het was een experimentje) leverde lachwekkende taferelen op voor de crew en de dichter. De hele boel dreigde voortdurend om te vallen, waarbij de geluidsman ook nog eens zijn vingers openhaalde en een mooie streep bloed op zijn neus droeg. Hieronder een kleine impressie:
Ik heb het gedicht braaf zo'n acht keer voorgelezen en mocht daarbij op onze eigen blauwe bank zitten. Ben benieuwd naar het eindresultaat. Reken maar op veel zwoele blikken in de camera.
And now for something completely different
Gisteren ging ik met mijn vrouw naar het eerste concert van Leine in de grote zaal van de Paradiso. Ik zeg eerste, omdat ik weet dat er talloze gaan volgen.
De show begon met wat technische problemen, maar na vier liedjes liep het als een trein. Speciaal voor deze show speelde Leine met gastmuzikanten. Een van de hoogtepunten was een liedje van Kermit de Kikker met strijkers van het Zapp String Quartet. Wie het allemaal nog eens wil bekijken kan dat binnenkort doen op Fabchannel.
Ik was diep ontroerd door de manier waarop Leine over de breekbaarheid van het geluk zong en ben vol bewondering over de gulle manier waarop Leine het podium deelde met een jonge zangeres.
Zo hoort het in de kunst! We geven door en ontvangen.
Een dankbare groet,
Tsead
Tsead Bruinja 
Geef een reactie op Coen Peppelenbos Reactie annuleren