Tsead Bruinja

De afgelopen dagen heb ik door een flinke griep buitengewoon veel tijd gehad om na te denken. Natuurlijk dwaalden mijn gedichten regelmatig af naar het fenomeen Dichter des Vaderlands. Is het eigenlijk wel de beste titel bij de functieomschrijving zoals de NRC en Poetry International die geven? Wat zijn de alternatieven?

1.       Poet Laureate – Een gelauwerde dichter? Nee. De Dichter des Vaderlands zou in dat geval een wijze en grijze dichter van boven de zestig moeten zijn.

2.       President van de poëzie – Klinkt lekker democratisch en heeft tegelijkertijd iets verholen Stalinistich. Toch maar niet. De DdV wordt gelukkig niet verkozen om de baas van de poëzie te worden.

3.       De Poëzieambassadeur – Deze benaming lijkt het dichtst bij de taken van de DdV aan te sluiten. Ik zie nu alleen een diplomaat in krijtstreep pak met aktentas voor me en niet een dichter die nog steeds in halflege kroegen de longen uit zijn lijf staat te schreeuwen voor de poëzie.

4.       De poëziebevorderaar – In Friesland werkt bij het Fries Historisch en Letterkundig Museum Tresoar de literatuurbevorderaar Teake Oppewal.  Hij organiseert cursussen en activiteiten rondom de Friese literatuur, zoals de Dag van de Friese literatuur (samen met het Nederlands Literair Productie en Vertalingenfonds en de Provincie Fryslân) en stelde De spiegel van de Friese poëzie mede samen. Van Oppewal worden in Fryslân grote wonderen verwacht, die hij onmogelijk waar kan maken. ‘Bevorderaar’ is dus in ieder geval daar geen handig alternatief voor DdV. Bovendien moet ik bij literatuurbevorderaar altijd denken aan het mystieke product ‘broodverbeteraar’, waarvan ik nooit precies weet wat het is en doet.

Voorlopig moeten we het maar bij Dichter des Vaderlands houden en aan onze internationale collega’s uitleggen wat het verschil is met de Engelse poet laureate.

Vreest u overigens niet voor mijn geestelijke gezondheid. Als ik echt niet kon slapen en uren naar het plafond gestaard had tijdens bovenstaande ijdele overpeinzingen, stapte ik uit bed om lekker door te lezen in de biografie Room full of mirrors over het leven van Jimi Hendrix. Het is onvoorstelbaar uit welke armoedige omstandigheden de jonge Hendrix zich omhoog heeft weten te worstelen en grappig om te lezen hoe hij begon te spelen op een bezem en daarna overstapte op een wrakkig akoestisch gitaartje met maar één snaar, waarschijnlijk roestig. Het bracht de herinnering terug aan mijn begin als amateurgitarist. Mijn vader had op een balkje een plastic deksel van een emmer gespijkerd en van de kop van het balkje naar het uiteinde elastiekjes bevestigd. Op zaterdagochtend sloop ik vroeg mijn bed uit om mee te spelen met Henk Wijngaard. I am not ashamed ;o)

Houd de vlam in de pijp en tot morgen,

Tsead

P.s. op Meander kan men stemmen op een aantal jonge dichters die eerder in de rubriek ‘dichters’ te gast zijn geweest. De winnaar krijgt 300 euro en eeuwige roem. Ik heb gestemd op Ellen Deckwitz. Maarten Inghels was mijn tweede keuze geweest. Stem op http://meanderwedstrijd.info:80/dichtersprijs2009/.