Therapeut Michelle Dusseldorp was gisteren te gast bij EO's Dit is de Zondag en sprak daar onder andere over het grote aantal mensen dat in Nederland met een burn-out te kampen heeft. Voor haar schreef ik onderstaande tekst.
geen
strafwerk
je moet het goed doen je moet genieten je moet tijd voor jezelf nemen je moet er voor anderen zijn je moet attent zijn je mag geen verjaardag
vergeten je moet een goeie man zijn een goeie vrouw moeder vader broer of zus
je moet een vriend en
vriendin zijn van jezelf
je
moet het graf niet opzoeken je moet vertrouwen hebben je moet naast hem gaan staan en hem geen rekening sturen
je moet de grond onder je
voeten ergens vandaan halen
je moet de stempel die ze op
je hebben gedrukt ergens mee van je huid wassen
als er iets is moet je het
zeggen als er iets is moet je het
zeggen
Voor de twijfelaars onder u, hieronder een aantal gefilmde voordrachten door dichters die komende woensdag meedoen aan 'A Love Supreme – Avond over de hoogste liefde' en een toelichting van Janneke Rinzema over waarom ze meedoet aan deze avond en wat de hoogste liefde voor haar betekent.
A LOVE SUPREME – Avond over de hoogste
liefde in Podium Mozaïek te Amsterdam.
Met o.a Piet Gerbrandy, Maria van Daalen, Mark Boog,
Justin Samgar, Janneke Rinzema, Yahmani Blackman, U.N.O.M, Clifton Grep en Tsead
Bruinja
West Words is een nieuw concept van de SLAA en Podium
Mozaïek waarbij een multidisciplinair programma wordt gerealiseerd. Elke
aflevering krijgt een schrijver vrij spel om een eigen voorstelling neer te
zetten. Tijdens deze tweede editie neemt de dichter Tsead Bruinja het heft in handen en
produceert hij een geheel eigen voorstelling. Geïnspireerd door het nummer A
love supreme van John Coltrane zoekt Bruinja op 20 februari naar een
'liefdevolle' samenwerking tussen papieren- en podiumdichters. In 'gemixte' koppels zullen deze dichters uit verschillende disciplines de
hoogste liefde verkennen, begeleid door een gospelkoor o.l.v. Clifton Grep,
waarbij Caspar Nieuwenhuis tekent voor de regie.
Toen Daphne de Heer van de SLAA mij vroeg of ik een avond samen wilde stellen met papieren- en podiumdichters die plaats zou moeten vinden bij ons om de hoek in Podium Mozaïek in Bos en Lommer, dacht ik eerst aan een rechtzaak waarin de poëzie zichzelf zou moeten verdedigen, waarschijnlijk omdat rond die tijd de advocaat Bram Moskowitz en een aantal rechtzaken in het nieuws waren. Toen we eenmaal rond de tafel gingen zitten, kwamen we echter al gauw op andere ideeën. Iemand zei iets, of zong iets dat leek op 'A love supreme' van John Coltrane, waardoor ik begon te fantaseren over de hoogste liefde. Coltrane was een spirituele muzikant die speelde alsof hij bad en diezelfde intensiteit zou ik graag het publiek willen laten horen tijdens een avond met een aantal van mijn favoriete dichters, waaronder Piet Gerbrandy, Mark Boog en Maria van Daalen, die daar speciaal nieuw werk voor schrijven, over de hoogste liefde, over een religieuze manier van liefhebben, over god of geen god, als het maar met overgave is en ze voorlezen alsof hun leven er vanaf hangt. 'Prima idee,' vond Daphne, maar er moest nog iets bij. 'Waarom niet een gospelkoor?' 'Helemaal mee eens', zei ik, 'maar nu nog de podiumdichters!' We vroegen Babs Gons om de beste dichters uit te zoeken uit de succesvolle en hippe Poetry Circle Nowhere en drie van die dichters zullen koppels vormen met Boog, de Jong, Gebrandy. Zelf vroeg Justin Samgar, een podiumdichter die u misschien kent van de radioprogramma's van Giel Beelen en van het BNN programma Spuiten en Slikken, die onlangs nog een videoclip maakte met een porno-actrice. Zes dagen na Valentijnsdag 2013 jubelen wij met een gospelkoor en gaan opzoek naar de hoogste liefde op papier en op het podium. Het wordt net Pasen, maar dan zonder eieren. Zoekt u mee?
Locatie: Podium Mozaïek, Bos en Lommerweg
191, 1055 DT Amsterdam
Datum: woensdag 20 februari
2013 Aanvang: 20.30 uur Toegang: online
€ 9,50 – bij de kassa € 11,50 (pas65, stadspas, studenten, CJP online €
7,50)
Bij Dit is de Dag op Radio 1 ging het vandaag over de aftredende Paus, de terugkerende Berlusconi, eten tijdens carnaval, chimpanzees en het debuutalbum van de zangeres Pearl Jozefzoon, bekend van de Voice of Holland en het Nationaal Songfestival. Hieronder haar eerste clip en daar weer onder mijn tekst.
zombiecarnaval
de eerste zombies waren
personages uit de afrikaanse en
caraïbische folklore in die verhalen was de zombie
een slaaf die moest werken voor de
nieuwe meester die hem had doen herrijzen
de tweede lichting stapte zo
uit het graf in hollywood was besmettelijk agressief gevoelloos en zeer geschikt voor hippe
kledingreclame op televisie
ze hadden geen andere baas dan de yankee dollar
genres hebben vernieuwing
nodig en te verwachten valt dat de
grote filmstudio's binnenkort hun ogen gaan
richten op de politiek en religie en dan met name op italië
waar de ene ontdode na het leiden van een
criminele organisatie aftreedt en de andere ontdode
crimineel zijn land opnieuw een regering
wil bezorgen vol boeventronies
het wordt een soort return to the planet of the living dead in happy smiley pizzaland met muziek van ennio
morricone
en als titelsong de
carnavalsversie van clocks van coldplay vanuit de gevangenis gezongen
door een veroordeelde kapitein die akelig door zijn
liedtekst heen lacht
the lights go out and we can't be saved the lights go out and we can't be saved
……………
P.s. het gesprek over de chimpanzee ging over de gelijknamige nieuwe film. Hier de trailer:
'Als je hoort dat je kanker hebt, word je geconfronteerd met enorm veel vragen en angsten. De ziekte brengt je bij de kern van het leven. En bij zingeving.' Dat zei Rita Renema in Dit is de Zondag.
"Bij Rita Renema werd negen jaar geleden kanker geconstateerd. Daarna kwam de ziekte twee keer terug. Door haar ervaringen als kankerpatiënte en als geestelijk verzorger in een palliatief centrum besloot ze de stichting 'Als kanker je raakt' op te richten. Met de stichting wil Renema kankerpatiënten steun geven… 'Mensen met kanker hebben vaak de vraag: waarom moet mij dit overkomen? En waarom juist nu? Wij kunnen die vraag natuurlijk niet beantwoorden. Maar we kunnen wel meetrekken met de ander. Aan de verdrietige omstandigheden kunnen we niet doen. Maar we kunnen wel de kijkrichting veranderen.'
Ik schreef het volgende gedicht voor Renema:
vertrek
er is veel wat je kan als je niks meer kunt
voor je vertrekt
om hulp vragen iemand ervoor bedanken
in gedachten samen aan de oever van een snel stromende rivier gaan staan
de ander vragen op je te letten tijdens het pootjebaden
een kleed uitspreiden op het gras
samen je wensen eten als rijpe bessen
je idealen uitschenken die je eerder wild en dronken maakten
en dan kan je gaan liggen om naar de overkant te staren en nog een keer te vragen
Toen Daphne de Heer van de SLAA
mij vroeg of ik een avond samen wilde stellen met papieren- en podiumdichters
die plaats zou moeten vinden bij ons om de hoek in Podium Mozaïek in Bos en
Lommer, dacht ik eerst aan een rechtzaak waarin de poëzie zichzelf zou moeten
verdedigen, waarschijnlijk omdat rond die tijd de advocaat Bram Moskowitz en een
aantal rechtzaken in het nieuws waren.
Toen we eenmaal rond de tafel gingen
zitten, kwamen we echter al gauw op andere ideeën. Iemand zei iets, of zong iets
dat leek op 'A love supreme' van John Coltrane, waardoor ik begon te fantaseren
over de hoogste liefde. Coltrane was een spirituele muzikant die speelde alsof
hij aan het bidden was en diezelfde intensiteit zou ik graag het publiek willen laten horen
tijdens een avond met een aantal van mijn favoriete dichters, waaronder Piet
Gerbrandy, Mark Boog en Saskia de Jong, die daar speciaal nieuw werk voor
schrijven, over de hoogste liefde, over een religieuze manier van liefhebben,
over god of geen god, als het maar met overgave is en ze voorlezen alsof hun
leven er vanaf hangt.
'Prima idee,' vond Daphne, maar er moest nog iets bij.
'Waarom niet een gospelkoor?' 'Helemaal mee eens', zei ik, 'maar nu eerst de
podiumdichters!' We vroegen Babs Gons om de beste dichters uit te zoeken uit de
succesvolle en hippe Poetry Circle Nowhere en drie van die dichters, namelijk Janneke Rinzema, Yahmani Blackman en U.M.O.N., zullen
koppels vormen met Boog, de Jong, Gebrandy.
Zelf vroeg Justin Samgar, een
podiumdichter die u misschien kent van de radioprogramma's van Giel Beelen en
van het BNN programma Spuiten en Slikken, die onlangs nog een videoclip maakte
met een porno-actrice.
De gospelzang wordt o.a. verzorgd door Clifton Grep.
Zes dagen na Valentijnsdag 2013 jubelen wij met een
gospelkoor en gaan opzoek naar de hoogste liefde op papier en op het podium. Het
wordt net Pasen, maar dan zonder eieren.
Zoekt u mee?
De Poëzieweek wordt afgesloten met het eerste nationale Gedichtenbal in Amsterdam. Op deze feestelijke avond treden ruim honderd dichters en muzikanten op.
Met de finale van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd, de nieuwe Dichter des Vaderlands en de winnaar van de VSB Poëzieprijs.
Nico Dijkshoorn eert het hammondorgel en P.F. Thomése stelt nieuw dichttalent voor. Gerrit Komrij wordt herdacht door o.a. Hans Dagelet, Ramsey Nasr en Victor Schiferli. Yori Swart en Janne Schra zingen poëzie. Stadsdichters Menno Wigman, F. Starik en Ester Naomi Perquin treden samen op. Geniet bij silent poetry van Erik Jan Harmens, Jannah Loontjens, Vrouwkje Tuinman, Kira Wuck, Arjen Duinker, Delphine Lecompte, Saskia de Jong en vele anderen. Tjitske Jansen, Ted van Lieshout, Tsead Bruinja e.a. sluiten hun dichterstournee af. Ellen Deckwitz en Dennis Gaens battelen in pop vs. poetry. Rap en poëzie komen samen in de voorstelling Lucy. NOS Met het Oog op Morgen zendt live uit. Das Magazin, de literaire stoelendans en de Avierkoerier zijn van de partij, evenals nog veel meer verrassingsprogramma's!
Voor iedereen een goed 2013! Ik zal me voornemen wat actiever dit blog bij te houden.
Op zondag 30 dec was de Vlaamse Rika Ponnet te gast bij het radioprogramma Dit is de Zondag:
"Rika Ponnet bemiddelt in relaties. De Belgische seksuologe prikt in haar boek 'Blijf bij mij' de romantische mythe door dat we eens de prins of prinses op het witte paard zullen vinden, die in al onze behoeften voorziet…relaties liggen met de feestdagen soms zwaar onder druk. Of mensen voelen zich meer alleen dan anders, als ze geen partner hebben. De Belgische Rika Ponnet werkt al twintig jaar als relatietherapeute. In haar boek 'Blijf bij mij' legt ze uit hoe onze hechtingsstijl onze partnerkeuze en relatie bepaalt."
Ik schreef voor die uitzending het volgende gedicht.
running from the family
alle formulieren ingevuld de
eerste avond doorstaan zelfs
iets gevoeld dat
ergens op leek
een
tweede afspraak je
mag mee naar huis haar
lichaam staat je niet tegen en
je bent er nu toch
maar
waar zit bij haar de sticker met deze
liefde is ten minste houdbaar tot
en
stel dat je hier komt wonen mag
dat lelijke schilderij dan van de wand is
dat jeuk waarom ze moet krabben
hoe
vaak ving je bot en
hoe ging dat bij je ouders vraagt ze met
op de achtergrond running in the family sky
radio strijkt bijna alles glad
ze
steekt de kaarsen aan trekt
de gordijnen dicht die jij niet hebt uitgezocht terwijl
jij naar haar lacht
en
in gedachte een groen bordje met uit boven
de woonkamerdeur hangt
het
lichtje flakkert onheilspellend elke
keer dat je een arm om haar heen legt en
je denkt
wordt
het een vecht of overlegscheiding
is
dat schimmel die
op mijn lippen groeit terwijl
mijn hart nog klopt?
"Hoe beleeft iemand die blind of slechtziend is eigenlijk een gebouw? Zij kunnen een ruimte of gebouw weliswaar niet of nauwelijks zien, maar wel (en misschien wel beter) waarnemen met andere zintuigen. Geluiden, geuren, materialen kunnen bijvoorbeeld heel bepalend zijn voor het gevoel dat mensen hebben bij een bepaalde ruimte. Zo kunnen blinden of slechtzienden de beleving van een gebouw bij mensen die wél kunnen zien, helpen te verrijken, dachten de makers van het boek 'Architectuur door andere ogen'.
Architectuur door andere ogen is een pleidooi voor meer zintuiglijke architectuur. Aan het woord komen acht blinden en slechtzienden, onder wie columnist Vincent Bijlo.
Wij praten aan tafel met Vincent Bijlo over zijn beleving van de Beurs van Berlage, met violiste Tjitske Kwakkel-Homma over hoe zij het instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum beleeft en met Piet Devos over zijn bezoek aan Radio Kootwijk."
Vanmiddag was er bij 'Dit is de dag' op radio 1 o.a. aandacht voor de aanhoudende hipheid van kookboeken, de FARC, bevers, de crisis en de fototentoonstelling en het boek In Memoriam van Guus Luijters met duizenden foto's van gedeporteerde en vermoorde kinderen.
Het leverde het volgende gedicht op:
STEMMEN MET DE VOETEN
er staat een koffer voor u klaar in een dortmunds museum waarmee u langs enkele dunne zwarte palen moet waartussen prikkelpraad is gespannen
u loopt over een vloer die bezaaid is met lepels en vorken het rinkelt onder uw voeten
aan de andere kant van de gang wachten een tv een kast en een bankstel met daarboven een schilderij in sierlijst op elk voorwerp rust een dikke laag specie
grijs uitzicht
koks waren populair in auschwitz waar vooral met de handen werd gegeten
een van de gevangenen beschrijft hoe een uitverkoren chef haar jichtige voet onderdompelde in het warme water
boullionblokje
duitsland investeert in cultuur de sector krijgt er 100 miljoen euro bij waardoor ik en drie collega's afelopen week konden voorlezen in een riant gevulde kneipe
waar we wilden weten welke grappen er worden gemaakt over de ost-friezen
waarom zitten op maandag hun gezichten onder de krassen vraagt de oude dichter ons
Wie zal deze kamers innemen, wie zal de as in mijn haard bijeen harken zei het huis, wie kan mij opvullen? Ik, zei de tong van de vlam, ik zal je bijschaven. Nee, zei het huis, jouw soort liefde zal me afmaken.
Ik, zei de wind, je hoeft maar een dakpannetje los te laten, ik zal je eens goed luchten, ik zal je herinneringen weg blazen. Nee, zei het huis jij zou me me louter met gedachten aan jou achterlaten.
Ik, zei de regen, ik zal je strelen, huid op huid, Ik zal je trakteren op een grijs boeket van schimmel in elke kamer, ik zal wenen bij elke scheur. Nee, zei het huis, jij zou mijn kracht weg laten sijpelen.
Ik, zei de aarde, ik heb gewacht, gewacht, je verleid. met zwaartekracht, een liefde waar als lood, laat los en laat me je vasthouden. Nee, zei het huis, niemand staat lachend op van jouw bed.
En toen liep de leegte naar binnen, zonder een woord, en daarna kwamen wij er wonen, liefste, jij en ik. Er is een plek in ons die we niet kunnen houden of krijgen: ramen zonder gordijnen, gehamsterde luchten.
De uit Zuid-Wales afkomstige dichter en schrijver Philip Gross is hoogleraar creatief schrijven aan de Glamorgan University en is vooral bekend om zijn fictie voor jongeren, science fiction, toneelstukken en korte verhalen. Met zijn laatste poëziebundel, The Water Table, won hij de TS Eliot Prize en in november 2011 verscheen zijn meest recente bundel, Deep Field.
Dit is een werkvertaling van onderstaand gedicht. Op dit moment werk ik aan een bundel met vertalingen die hopelijk volgend jaar bij Azul Press zal verschijnen.
The Song of the House
Who’ll take these rooms, who’ll rake the cinders in my hearth the house said, who can fill me? I, said the tongue of flame, I’ll lick you into shape. No, said the house, your kind of love would kill me.
I, said the wind, just leave a little pane unlocked, I’ll air you through, I’ll blow your memories away. No, said the house, you’d leave me with no thoughts but thoughts of you.
I, said the rain, I’ll stroke you, skin to skin, I’ll treat you to a grey bouquet of mould in every room, I’ll weep with every crack. No, said the house, you’d leach my strength away.
I, said the earth, I’ve waited, waited, wooing you . with gravity, a love as true as lead, let go and let me hold you. No, said the house, nobody gets up smiling from your bed.
And then the emptiness walked in, without a word, and later we moved in, love, you and I. There’s this place in each other we can’t have or hold: uncurtained windows, hoards of sky.
Tsead Bruinja 