Dit gedicht van Aly Freije is opgenomen in "De eerste bloemlezing van de Nederlandse poëzie – 100 gedichten uit het Koninkrijk van 1945 tot nu" (Querido, november 2022). Het is afkomstig uit 'Wondpoeier' (Uitgeverij kleine Uil, 2009). De vertaling is van de hand van de auteur.
Boven op t heu, ze speulen
Laurel en Hardy,
let Janneman Jansen inains
zien piemel zain
Buurman Hovenkamp nemt heur
op knij, hai let heur ‘worrels schrappen’
ropt ‘Amsterdam bie duustern’ op
Male Gerrit slópt n loantje oet,
of hai ais kieken mag noar kleur
van t onderbroekje
Ze mot ter ale doagen laangs
Knecht Berend tilt heur poestend op
veur plestiek Presto kralen,
hou alles gruit
Bie t oavendeten zingt
butagaslaamp, schroapen
lepels, klettern mezzen
En laacht ze haard
om ale verhoalen
*
Verhalen
Boven op het hooi, ze spelen
Laurel en Hardy,
laat Janneman Jansen ineens
zijn piemel zien
Buurman Hovenkamp neem haar
op de knie, hij laat haar ‘wortels schrapen’
roept ‘Amsterdam bij het duister’ op
Gekke Gerrit sluipt een laantje uit,
of hij eens kijken mag naar de kleur
van het onderbroekje
Ze moet er alle dagen langs
Knecht Berend tilt haar hijgend op
voor plastic Presto kralen,
hoe alles groeit
Bij het avondeten zingt
de butagaslamp, schrapen
lepels, kletteren messen
En lacht ze hard
om alle verhalen
© Aly Freije
Wondpoeier
Uit de recensie van Gerard Stout, Dagblad van het Noorden, 8 mei 2009: ‘In de afdeling ‘Spoorzuiken’ volgt ze het spoor terug. Ze kijkt naar ouderlijke grond. Herinneringen krijgen vorm in beeldende taal. De kindertijd is bij vlagen wrang, maar nooit bitter (…) Ze heeft haar leven niet zelf bedacht. Het leven heeft zich aan haar voltrokken. En meer dan dat. In alles wat ze in het heden ziet, komen beelden uit het verleden haar vergezellen (…) Wondpoeier is een milde zalf om kwetsuren te verzachten; een bundel met intense gedichten.’
Tsead Bruinja 