In januari van dit jaar werd Tsead Bruinja (1974) de nieuwe Dichter des Vaderlands. Nog geen halfjaar later is er zijn nieuwe bundel 'Ik ga het donker maken in de bossen van'. Dat is een opmerkelijke timing, maar allerminst een doorzichtig verkooptrucje.
De output van zo'n publiek dichterschap – of het nu om een nationale, stads- of dorpsaanstelling gaat – verschijnt regelmatig als afsluitende bundel (denk aan Anne Vegter), of afzonderlijke gedichten vinden later hun weg naar de 'reguliere' bundels van de dichter. In het laatste geval wordt de gelegenheid of opdrachtgever vaak even aangestipt in de verantwoording. Bruinja's nieuwste bevat een aantal gedichten die als Dichter des Vaderlands gepubliceerd zijn en/of duidelijk op de actualiteit geïnspireerd zijn; een verantwoording of markering als zodanig ontbreekt opmerkelijk genoeg. Eigenlijk is dat heel toepasselijk, gezien Bruinja's engagement binnen en buiten zijn gedichten. Wat hij voor 'Nederland' schrijft en wat 'voor zichzelf' sluit goed bij elkaar aan, of niet te zeggen dat loopt door elkaar….
Lees de hele recensie op:
Tsead Bruinja 