Iets meer dan twaalf jaar geleden werd ik voor de gek gehouden door een vrouw. Ik was net verhuisd van een klein kamertje in Diemen naar een omgebouwd bezemhok op een zolder in Amsterdam-West. Collega-dichter en vriend Thomas Möhlmann die even verderop woonde, nodigde mij uit om iedere donderdagavond bij hem en zijn geliefde Esther aan te schuiven voor de maaltijd, waarbij ook altijd een goede vriendin van hen aanwezig zou zijn.
De dame in kwestie was cum laude afgestudeerd op jazz in het werk van de schrijver Bernlef. Ze had een half jaar daarvoor Thomas en mij aangemoedigd bij een literair voetbaltoernooi in Wassenaar. Ik speelde nog voor Groningen. Wij waren het enige team dat dronk en blowde op het veld en mede daardoor waarschijnlijk het eerste dat het veld moest ruimen. Vrolijk stronken reed ik mee terug naar Amsterdam in haar oude Citroën.
Een half jaar later zat ik haar twee donderdagavonden lang te plagen, want ze ging op internetdate, maar eigenlijk was ik jaloers. De derde avond bleef ze hangen en dronk ze niet alleen samen met ons een fles rosé leeg maar sneuvelde er ook nog een fles whisky. Er werd haar een fiets aangeboden omdat ze onmogelijk in de oude Citroën naar huis kon rijden, maar dat hoefde niet; mijn pakjesdrager zou haar wel houden.
Die nacht sloeg Saskia Stehouwer een arm om mijn buik vol drank en slingerden we naar haar huis. We hebben een half uur staan zoenen op haar stoep. Ik mocht niet mee naar binnen want daar lag een zwangere huisgenoot te slapen (die daarna evengoed werd gewekt om bijgepraat te worden).
Het jaar daarop schoven we een briefje in die whiskyfles. Ik wierp hem zo ver mogelijk in zee. De kleine dronken fietstocht was uitgelopen op een huwelijk dat mij nog steeds gelukkig maakt (en u ook, want Sas was de afgelopen twee jaar de voortreffelijke redacteur van deze column). Tegen die tijd was het duidelijk geworden dat de alcohol een zeer tijdelijke vriend was geweest van mijn vrouw. Na drie maanden stond de wijn aan een kant van de tafel; aan de andere kant een grote pot thee.
Deze week las ik op de website van The Guardian dat het versieren veel makkelijker kan. Daar is helemaal geen drank of geplaag voor nodig. Het draait eigenlijk louter om lichaamstaal. Uit onderzoek is gebleken dat vrouwen die datingsites en apps gebruiken als een blok vallen voor mannen die op hun foto of filmpje met hun benen wijd open zitten of de armen gespreid houden en hun brede torso laten zien. Voor mij komt die kennis te laat. Wie weet kunt u er nog iets mee.
Dit is mijn een-na-laatste column voor deze krant. Ik schreef hem met mijn benen over elkaar.
Tsead Bruinja 