Mijn pake van moeders kant heette Klaas Willem Dijkstra. Zijn zoon kreeg bij de geboorte de naam Willem Klaas Dijkstra mee. Toen mijn jongste zusje Elisabeth ter wereld kwam, kreeg zij, om pake Klaas te plezieren (en omdat ik al vernoemd was naar mijn vaders vader), Klaske als tweede naam. En meer dan dertig jaar later gaf een jonge Australische vader zijn dochter de mythisch aandoende naam Lanesra. Lanesra’s moeder vond het prachtig. Totdat ze erachter kwam dat haar dochters naam de omkering was van Arsenal, de favoriete voetbalclub van haar man.
Het is niet om u op ideeën te brengen, maar soms kiezen ouders ervoor hun kinderen op te tuigen met de namen van literatoren. De Amerikanen Sue en Tom Klebold noemden hun twee zonen naar Lord Byron, de romantische dichter en rokkenjager, en naar Dylan Thomas, de grote Welshe woordkunstenaar en nog grotere drinkebroer. “Ga in die goede nacht niet al te licht. / De oude dag moet laaien en weerstaan; / Raas, raas tegen het sterven van het licht,” luidt de schitterende opening van een van Thomas' beroemdste gedichten, hier in vertaling van Paul Claes.
De jonge Dylan Klebold bereikte die ‘oude dag’ nooit. Op 20 april 1999 schoot hij op zeventienjarige leeftijd samen met klasgenoot Eric Harris twaalf leerlingen en een leraar dood op Columbine High School en pleegde daarna zelfmoord, volgens de ene theorie omdat hij vaak gepest werd, volgens de andere omdat hij te veel moorddadige computerspelletjes speelde. Zanger Marilyn Manson, die zichzelf vernoemde naar een actrice die zelfmoord pleegde en een massamoordenaar die zich later in de gevangenis tot de Heer bekeerde, brak zijn tour af, nadat er werd beweerd dat ook zijn shockrock als inspiratie had gediend.
Moeder Sue Klebold publiceerde onlangs het boek A mother’s reckoning. Daarin probeert ze uit te zoeken hoe haar zoon tot zijn daad kon komen en of haar als moeder iets te verwijten viel. Ik las een interview met haar op de website van The Guardian en bleef lezen, onder andere door de poëtische namen van haar zoons. Klebold, die na de gebeurtenissen op Columbine High aan paniekaanvallen leed en borstkanker wist te overleven, zet zich nu in voor “suicide and murder-suicide prevention”.
Het gedicht van Dylan Thomas richt zich overigens niet alleen tot de ouden van dagen. De dichter spreekt over ‘De woeste, die zong van de zonneschicht, / Tot ook hij leerde treuren om haar baan” en over “De sombere, die met doods verblind gezicht / Ogen als meteoren op ziet gaan”. Beiden wordt opgedragen te razen tegen het sterven van het licht. In het geval van de erfgenaam van Thomas’ naam had men gehoopt dat ook hij de pen had opgenomen en niet het zwaard.
*
Deze column verscheen eerder in de Leeuwarder Courant: www.lc.nl
Tsead Bruinja 