Van absoluut gehoor had ik wel eens gehoord. Het schijnt een kwelling te zijn. Je kunt niet van muziek genieten omdat je afgeleid wordt door instrumenten die net niet goed gestemd zijn. Het is waarschijnlijk een beetje als het luisteren naar de Voice, waar je ook regelmatig een vers gedresseerde popster de bocht uit hoort vliegen, waarna de jury, op Anouk na, alle fouten gladstrijkt. Ali B., Miss Montreal en Marco Borsato leiden ongetwijfeld aan een absoluut kassagehoor.
Het mooie van dit soort ergernissen is dat je ze ook weer kunt vergeten, maar dat blijkt niet voor iedereen het geval. Op de website van de BBC las ik over mensen die last hebben van (of misschien wel gezegend zijn met) een absoluut geheugen. Nima Veiseh, een Amerikaanse dertiger, is zo iemand. Volgens Veiseh veranderde zijn geheugen resoluut door de liefde. Op 15 december 2000, op de zestiende verjaardag van zijn beste vriend, ontmoette hij zijn eerste vriendinnetje. Sindsdien kan Veiseh bij elk plekje op de harde schijf in zijn hoofd.
Mijn vrouw en ik hebben geen kinderen, maar we zien wel de zoontjes van onze buren opgroeien. Zij zijn nu acht en zes en al een paar jaar bezig om herinneringen op te bouwen die zij zich misschien later nog voor de geest zullen kunnen halen. Maar ze zullen vergeten hoe de jongste het uitschreeuwde van het lachen terwijl zijn broertje bovenop hem zat toen hij anderhalf was of hoe de oudste op mijn schoot wilde omdat hij bang was voor het vuurwerk toen hij vijf was. Zelf weet ik eigenlijk ook alleen maar van verhalen van anderen dat ik vroeger verliefd was op de dochter van bakker Heslinga. Wel meen ik mij het zoete Franse suikerbrood te herinneren dat we bij Heslinga kochten, maar dat at ik dan ook tot mijn achtste.
Wie zich de liefde niet herinnert, is ook niet belast met oud liefdesverdriet. Dat is anders voor Nima Veiseh. Alle schaamte en pijn uit zijn verleden blijft bestaan en slijt nooit. Veiseh zegt over die onmogelijkheid om de mindere momenten uit zijn verleden te vergeten iets moois: “Mensen zeggen wel dat je moet vergeten en vergeven, maar doordat vergeten een luxe is die ik niet heb, moet ik leren om oprecht te vergeven. Niet alleen anderen, maar ook mijzelf.”
Veisehs wijze uitspraak wierp mij terug naar 2001. Een jaar nadat hij zijn eerste vriendinnetje leerde kennen, bedroog ik een grote liefde en verknalde ik een veelbelovende relatie. Jaren kwelde ik mijzelf door alle huilbuien, smeekbedes en mooie momenten steeds weer opnieuw in mijn hoofd af te spelen. Ik herinner ze mij te goed, maar gelukkig niet meer absoluut. Al houd ik mezelf graag voor dat ik haar gulle lach nog volledig kan zien en horen.
*
Deze column verscheen eerder in de Leeuwarder Courant: www.lc.nl
Tsead Bruinja 