Afgelopen zaterdag stond ik in de Utrechtse zaal de Helling samen met vierhonderd man als sardientjes in blik bij een soloconcert van Steve Hogarth, zanger van mijn favoriete band Marillion. Het was warm. Ventilatoren bliezen ons koude lucht in de nek, de muziek stond keihard en ik kreeg last van claustrofobie. Dat ik kort voor aanvang moest denken aan het publiek in de Parijse zaal Bataclan, hielp waarschijnlijk ook niet. Mijn verbeelding maakt soms rare sprongen.
Filmpje van het optreden in Oslo tijdens dezelfde tour
Ik probeerde zo stilletjes mogelijk de zaal te verlaten en kwam tot rust op het toilet, waar ik mij ontdeed van een Japanse maaltijd en door de deur mijn vrouw hoorde vragen of het wel goed ging. Ook zij bleek last te hebben van de drukte en het geluid. De rest van het concert beleefden we staand tegen de achterwand, een groot deel met herriestoppers in onze oren. Het bleek moeilijk om terug in de sfeer te komen, maar het lukte.
Misschien moet ik naar Zuid-Korea om van mijn angst af te komen. Daar gaan werknemers sinds kort onder dwang van hun werkgever in een kist liggen, las ik op de website van de BBC. Het kistgebeuren maakt deel uit van een nieuwe vorm van groepstherapie, niet ter genezig van claustrofobie, maar ter voorkoming van zelfmoord, een populaire bezigheid onder de Zuid-Koreanen. Om beter met stress te leren omgaan trekt men een ceremoniële lange witte jas aan met een feestelijke gele zoom om daarin vervolgens de eigen begrafenis te oefenen.
Jammerend schrijven de werknemers achter hun bureau hun afscheidsbrieven waarna ze video's te zien krijgen van mensen die met andersoortige tegenslagen te maken hebben, zoals een misvormde landgenoot die leert zwemmen of een kankerpatiënt tijdens haar laatste dagen. Het kan altijd erger, moet de werknemer maar denken.
Het lijkt een nobele daad van de Koreaanse werkgever, maar het doet mij denken aan de vangnetten die de Chinezen buiten hun fabrieken hangen zodat arbeiders die uit het raam willen springen niet te pletter vallen en later misschien weer achter de lopende band plaats kunnen nemen. Vanwege mijn hoogtevrees, die ervoor zorgt dat ik bovenop hoge gebouwen de drang krijg de snelste weg naar beneden te zoeken, is ook dat beeld mij goed bijgebleven.
De Koreanen doen meer aan het verbeteren van de werksituatie dan de Chinezen. Naast het oefenen van de eigen begrafenis behoort ook een verplichte gezamenlijke lachsessie aan het begin van de dag tot het pretpakket en mag men onder werktijd een dutje doen van een uur. Die sigaar uit eigen doos moet echter later wel worden ingehaald.
Ik ben de BBC en de Zuid-Koreanen dankbaar. Door hen zijn mijn vele luxe-angsten weer wat gerelativeerd. Bij een volgend concert ga ik eerst naar de praxis voor zes planken en een bakje spijkers.
*
Deze column verscheen in de Leeuwarder Courant op 18-12-2015 – http://www.lc.nl/
Tsead Bruinja 