"Een balans tussen succes en excentriciteit, tussen een noodzakelijk pragmatisme en een kern van persoonlijke authenticiteit," dat is de reden voor professor Will Brooker om een jaar lang het leven van David Bowie te leiden. Brooker, verbonden aan de Kingston University van Londen, leest twaalf maanden lang de boeken die Bowie las, woont op de plekken waar Bowie woonde en eet wat Bowie at. Dat betekent dat hij tijdens sommige weekenden niet meer tot zich mag nemen dan melk en rode pepers. Of door de neusgaten van de professor ook even grote bergen cocaïne verdwijnen als bij The Thin White Duke, is onbekend.
Ik hoorde het nieuws over Brooker bij radioprogramma Nooit Meer Slapen en las erover bij de Guardian website. Even stond ik zelf weer bij ons thuis op de gang tegen mijn casiohorloge te roepen "come in, KITT", waarna ik mij voorstelde hoe de zwarte sportwagen uit Knight Rider om de hoek kwam racen om samen met mij het kwaad te bestrijden. Wie het leven van acteur David Hasselhoff zou proberen te leiden zou zich overigens naast het opzetten van een wanstaltige muziekcarrière ook moeten bekwamen in het alcoholisme. Ik herinner mij een door Hasselhoffs dochter geüploade clip van haar dronken pa die een broodje hamburger probeert te eten. Hij maakt er een ontzettende kliederboel van. Dan liever een jaartje melk en rode pepers.
De onconventionele Professor Brooker publiceerde eerder over de wereld van Batman, Star Wars en Blade Runner. Maar hij hield het niet bij het schrijven van secundaire literatuur; hij schreef mee aan een stripboekserie waarin vrouwen eens niet als rondborstige sexsymbolen werden voorgesteld; die trend heeft zich nog niet echt doorgezet superheldenfilms. Daarin dragen vrouwen nog steeds strakke stoeipakjes die aan bovenkant opbollen door een overdosis siliconen of een ouderwetse push-up beha.
De rechtschapen feministische academicus is inmiddels aan het eind van Bowie zijn jaren tachtig beland. Hij hoeft geen drugs meer te gebruiken en mag in de zon zitten. Het is de tijd waarin Bowie de band Tin Machine begint en de tijd waarin ik voor het eerst echt naar hem begin te luisteren. Ik herinner mij een concert op het ter ziele gegane Super Channel waarbij gitarist Reeves Gabrels een ijzeren dildo uit zijn broekzak haalde en er zijn gitaar mee te lijf ging. Mijn interesse was gewekt!
Brookers diepgaande studie resulteerde onlangs in een opmerkelijke tweet. De professor had een nieuw Bowienummer gedroomd. Hij schreef er meteen teleurgesteld achteraan dat hij het complete lied weer was vergeten. Gelukkig komt Bowie begin volgend jaar met een nieuwe plaat. In het tijdschrift Uncut werd het album al geprezen als een nieuw begin. Laten we voor de professor hopen dat zijn onderwerp gezond blijft eten en veel gaat reizen.
*
Deze column verscheen eerder in de Leeuwarder Courant: www.lc.nl
Tsead Bruinja 