Of ik ook een verleden in de dance had, wilde een van de redacteuren van de Leeuwarder Courant weten. De krant van gisteren zou namelijk geheel in het teken staan van dat genre, vanwege een feest in de oude drukhal van het Dagblad van het Noorden. Men wilde weten of ik misschien nog gabber was geweest.
Hakken en zagen heb ik nooit gedaan, maar in de tweede helft van de jaren negentig heb ik in Groningen wel een stukje dancecultuur opgesnoven. Tijdens het eerste jaar van mijn studie ontmoette ik mensen met 'dolfijntjes' en 'tietjes'. Zo heten de xtc-pillen die bedrukt waren met een lief visje (dat dolfijnen ook aan groepsverkrachting deden, wisten we toen nog niet) of met een stipje, dat de makers deed denken aan de tepels van hun moeder, waar ze tijdens hun gelukzalige momenten massaal naar terugverlangden.
De huidige varianten
In Kollum had mijn arsenaal aan verdovende middelen zich beperkt tot bessen-jus, grote hoeveelheden bier en paracetamol op zondag. Alle drugs waarover werd gesproken, zouden je linea recta naar de goot leiden. Heroïne kende ik alleen van de serie over de Gooische Herenstraat 10.
Maar ik keek met mijn klasgenoten ook naar de film over The Doors en droomde ervan om net zo beneveld (verlicht dacht ik toen) als Jim Morrison een menigte op te hitsen tot grote extase. Dat resulteerde overigens in een vrij sneue imitatie van een scène uit die film. Op een feestje probeerde ik op mijn knieën via mijn mond een gitarist een metalen buisje te overhandigen, zodat hij wild slide zou gaan spelen. De gitarist in kwestie, van het type boekhouder, had geen idee wat hem overkwam. Ik besloot het faken van de bijbehorende orale seks maar op te geven en las nog een gedicht voor.
De dolfijntjes en de tietjes kwamen daarna pas. Een vriend nam me mee naar een ondergrondse danstent aan het begin van de Groninger Herenstraat. Ik nam een half pilletje en een uur later wilde ik ineens overdreven graag knuffelen met een vriendin die daar niet op zat te wachten. Ik zocht mijn geluk vervolgens op de dansvloer, waar ik te dicht tegen een veel oudere vrouw stond op te rijden. Later kwam ik erachter dat dit in de Ringo te Veenklooster misschien bij de plaatselijke gebruiken hoorde; op de dansvloer in Groningen moest je op je eigen eilandje blijven. Naast het leeftijdsverschil tussen mij en mijn danspartner bleek er overigens ook een groot verschil in seksuele voorkeur tussen ons te bestaan. Haar lesbische vriendinnen hebben flink staan lachen.
Ik heb dus wel een verleden in de dance, maar dan meer als onsuccesvolle toerist. Dansen doe ik soms nog met gebruik van wat chemische hulpmiddelen. Mezelf voor lul zetten door films na te doen, probeer ik te beperken.
*
Deze column verscheen eerder in de Leeuwarder Courant: www.lc.nl
Tsead Bruinja 