Als de wekkerradio 6:13 of 7:13 toont, blijf ik nog een minuutje liggen. Verder zwem ik nooit zesentwintig baantjes, word ik niet blij van het tijdstip 13:13 en loop ik nooit de kringloopwinkel uit met een stapeltje van dertien cd’s. Dat is natuurlijk allemaal bijgeloof, dat weet ik ook wel, maar het is mijn bijgeloof. Daarnaast storm ik regelmatig terug de trap op als ik buiten bijna op de fiets wil stappen. De drie keer dat ik het gas daarvoor gecheckt heb, zijn meestal niet genoeg.
Jaren geleden stond er een jongen in de supermarkt ruzie te maken met zijn vriendin. Zij had er genoeg van dat hij iedere keer wanneer hij het getal tweeëntwintig zag, een heel lulverhaal begon. Toen ze al bekvechtend bij de kassa stonden af te rekenen, verscheen als totaalbedrag € 22,22 op het scherm. Zij bewaarde het bonnetje, niet de man. Hij mocht iemand anders continu op zijn favoriete getal attenderen.
Die jonge vrouw gaf gisteren een theatercollege over wiskunde in het DeLaMar Theater in Amsterdam. Haar naam is Ionica Smeets en zij weet op boeiende wijze haar vakgebied toegankelijk te maken voor alfa's zoals mijn buurman Max en ik, die op een regenachtige maandagavond plaatsnamen in Joop van den Ende’s paradepaardje, een plek waar we normaal nooit waren gekomen omdat we beiden niet erg van kluchten, musicals en cabaret houden.
Smeets haalde het voorbeeld van haar geobsedeerde ex aan om uit te leggen dat zijn tik nergens op sloeg. De kans dat je overdreven vaak het getal tweeëntwintig ziet (of het getal dertien) is alleen maar zo groot omdat je er speciaal op let. Ik let dus te veel op dertien en bekommer mij niet genoeg om alle andere getallen om te beseffen dat er niets aan de hand is. Waarschijnlijk is het verstandig dat ik hierover niet te vaak tegen mijn vrouw begin. Zij is weliswaar een alfa net als ik, maar haar vader was wiskundeleraar op het gymnasium. Er zal vast iets van zijn wiskundige genen in haar DNA zijn overgeheveld.
Smeets leerde ons maandagavond om onszelf en de getallen die ons worden gepresenteerd te wantrouwen. Grafieken in kranten en op televisie worden vaak zodanig opgesteld dat het verschil tussen situatie A en situatie B veel groter is dan het lijkt, zodat u blijft kijken, bijvoorbeeld in het geval van de vluchtelingenstroom. Wanneer je die bekijkt vanaf de jaren tachtig zie je een veel minder dreigend beeld dan wanneer je je beperkt tot een grafiekje over de afgelopen vijf jaar. Wie bang is, eet meer chips.
Wie mijn neuroses wat betreft het fornuis twintig jaar lang zou bijhouden, zou daar een weinig spectaculair verloop in vinden. Mijn vrouw hoeft zich weinig zorgen te maken. Wij moeten het grote plaatje zien.
Website Ionica Smeets: http://www.ionica.nl/
Deze column werd geschreven voor de Leeuwarder Courant: www.lc.nl
Tsead Bruinja 