“Emmenaar is gelukkiger dan Amsterdammer,” prijkte onder een foto van een gezellig zomers terras in Amsterdam. De foto vergezelde een kort interview met Martijn Burger, wetenschappelijk directeur van de Erasmus Happiness Economics Research Organisation. Volgens deze directeur van het geluk wonen er in kleine steden minder geesteszieken, alleenstaanden en armen en zijn er minder veiligheidsproblemen. Daardoor zouden Emmenaren, en waarschijnlijk ook Leeuwarders, gemiddeld gelukkiger zijn dan Hagenaren, Rotterdammers of Amsterdammers.
Ik kan me moeilijk voorstellen dat ik gelukkiger zou zijn in Emmen. Ik ben er aan het eind van een winterse maandagmiddag wel eens doorheen geslenterd op zoek naar een restaurant. Rond half zes waren de meeste winkels dicht en liep ik door een spookstad.
De grote steden zouden vooral singles de kans bieden om te werken aan hun geluk. “De relatiemarkt is daar beter,” zegt Burger. Waarbij hij voor het gemak vergeet dat meer keuze op je tinder- of grinderapp een grotere kans geeft op een RSI duim. Al kan men daar dan wel weer een fysiotherapeut mee verblijden.
In “niet-westerse landen” ( idioot eigenlijk hoe men de meest uiteenlopende landen zo makkelijk bij elkaar veegt) blijken inwoners van grote steden gelukkiger te zijn dan op het platteland. In hun geval ligt het geluk vooral op het gebied van werk en uitzicht op welvaart.
Als dat werk er niet is, moet je het maken, bedacht een Chinese man in de stad Wuhan, ooit kortstondig de hoofdstad van China. De gelukzoeker kocht, volgens de website van de Guardian, een borstbeeld van Mao Zedong en een Chinese vlag en plaatste die in een appartement dat hij vrolijk omdoopte tot politiebureau. Een verzameling stunguns, handboeien en een sirene voor op het dak van zijn auto maakten het plaatje compleet. Zo’n twee jaar lang wist ‘inspector Lei’ rond te komen van het verkopen van valse staatsdocumenten, een geheel eigen vorm van Happiness Economics Research.
Het kantoor van Lei
Helaas bleek de voorspoed van de inspecteur eindig. En dat had weer alles te maken met de liefde. Tingting, zijn vriendin, was herhaaldelijk gewaarschuwd over de praktijken van Lei, maar zij wilde niet luisteren. Totdat ze bij hem weg wilde en hij begon te dreigen met het openbaar maken van een sextape. Dat ging Tingting te ver. Ze ging naar de echte politie, en die rolde de hele handel op. Het mooiste deel van de buit was het 18e eeuwse boek Het Verhaal van de Steen. Dat boek speelt zich af in “Het land van de illusie” en opent met de zin: “De waarheid wordt fictie wanneer de fictie waar is”.
De pakken van Lei
Voor geluk heb je helemaal geen grote of kleine stad nodig. Klap je laptop open en lees het bizarre nieuws onderaan de websites van kranten. Prijs jezelf gelukkig dat je daar de hoofdpersoon niet van bent.
*
Deze column verscheen eerder in de Leeuwarder Courant: www.lc.nl
Tsead Bruinja 