Ik dacht altijd dat het grootste gevaar voor brugklassers is dat ze buiten de boot vallen. Je hoeft maar iets verkeerds te doen en je ligt er uit. Zo herinner ik me de ongeschreven regel dat je nooit je leren schooltas bij het handvat moest vasthouden, behalve als je hem met je hand over de schouder op je rug droeg. Een andere optie was het zware onding onder de arm te nemen. De brugklas was een uitstekende voedingsgrond voor vroege rugklachten en een toekomstig fysioabonnement.
Afgelopen dinsdag las ik dat er nog een groter gevaar op de loer ligt. Op de website van de Leeuwarder Courant stond dat brugklassers niet meer gewend zijn om te fietsen. Door hun geringe ervaring in het verkeer raken ze verzeild in allerlei ongelukjes.
Ik was wel gewend om te fietsen toen ik naar de openbare MAVO ging in Kollum. Maar wij woonden op een steenworp afstand, dus liep ik. Het grootste gevaar voor mij was dat mijn vader op diezelfde school als conciërge werkte. Toen de zittenblijvers Tina en Petra uit Zwaagwesteinde een videoband van de Blue Lagoon hadden gehuurd voor een klassenavond, dacht mijn vader dat het om soft porno ging. Hij opperde dat niet alle brugklassers de naaktscènes zouden waarderen en noemde mij als voorbeeld. Bedankt, Pa!
Gelukkig ging ik het jaar daarop, uit de buurt van mijn vader, naar het RSG in Leeuwarden. Fietsen was geen optie. Ik kreeg een maandkaart voor de bus en stond iedere ochtend om tien voor zeven de slaap uit mijn ogen te wrijven tussen oudere jongens die naar de MTS, MEAO en MDS gingen. Wanneer de bus door het Zwaagwesteinde van Tina en Petra reed, hoopten we op een stoere chauffeur die extra gas zou geven. Wie op de achterbank zat, veerde dan bij de verkeersdrempels met zijn hoofd bijna tegen het plafond.
Na een paar jaar was de lol eraf. De reis duurde te lang. In die oude FRAM-bussen leek het bovendien wel alsof de uitlaatgassen zo terug de bus in werden geleid. Met koppijn stampte ik het laatste rijtje Franse woorden erin. Petite jolie migraine. De enige verlichtende omstandigheid bestond uit het instappen van een door mij stilletjes aanbeden meisje uit Oudwoude. Soms lukte het me een plek voor haar vrij te houden, maar wanneer ze bevallig naast me neerstreek, klapte ik van verlegenheid dicht. Verder dan “hoi” kwam de liefde niet.
Met de ongelukjes viel het intussen wel mee. Totdat ik van Pake een mobyletje kreeg. Dat brommertje ging zo traag dat ik regelmatig ingehaald werd door racefietsers. Die ene keer dat ik er in slaagde iemand aan te rijden, bleef de schade beperkt tot schrik.
Het grootste gevaar lag voor mij niet op de weg maar in het intermenselijke verkeer.
*
Deze column verscheen eerder in de Leeuwarder Courant – www.lc.nl
Tsead Bruinja 