Een muis liep over mijn kussen vlak nadat ik het jaren zeventig-nachtlampje uit had gedaan en mijn collega-dichters een goede nacht had toegewenst. Het was januari 2002 en wij hadden ons eerste optreden gegeven in het legendarische hippiedorp Ruigoord bij Amsterdam. Ik was te moe en vooral ook te high om me druk te maken over ongedierte.
In juni 2000 kwam ik voor het eerst in Ruigoord. Dichter Bart FM Droog nam me mee vanuit Groningen omdat hij er met zijn groep De Dichters uit Epibreren ging optreden. Ik stond op het punt te debuteren met een Friese bundel en was hongerig naar goede poëzie en een stevig netwerk.
Het Vurige Tongen Festival vorig weekend – foto door Saskia Stehouwer
In het kerkje luisterde ik naar de dichters als Gust Gils en Adriaan Morriën, dichters op leeftijd die ik niet durfde aan te spreken. Ik zag een stuk literaire geschiedenis de laatste literaire adem uitblazen, met verve. Morriën droeg een scherp gedicht voor waarin hij zich afvroeg waarom niemand met hem over de dood wilde praten en Gust Gils las uit de bundel met de mooiste titel ooit: Afschuwelijke roze yogurtman.
Twee jaar later stond ik op dezelfde planken als de door mij bewonderde dichters. In die tijd werd het dorp nog bevolkt door kunstenaars en andere bont uitgedoste paradijsvogels. Zij hadden begin jaren zeventig onder leiding van de schrijvers Hans Plomp en Gerben Hellinga Ruigoord gekraakt. Het dorp zou worden gesloopt om plaats te maken voor de petrochemische industrie. De oliecrisis en de krakers werkten de ‘vooruitgang’ tegen.
Hellinga en Plomp kende ik uit een boek dat als bijbel diende tijdens mijn studententijd in Groningen. Mijn vrienden en ik waren halve hippies onderweg naar een beter leven. We waren geïnteresseerd in astrologie, hekserij en de verruiming van onze geesten. Bijna alle drugs die er bestonden waren door Hellinga en Plomp uitgeprobeerd en beschreven in Uit je bol. Wij lazen dat boek stuk.
In Uit je bol stonden ook tips over eten met afrodisische werking. Ik heb voor menig meisje een pannetje staan koken met die geile ingrediënten. De resultaten waren wisselend. Vaak hadden de prei en basilicum louter een lustopwekkende uitwerking op mijn linkerhand.
Plomp en zijn psychonauten lopen nog steeds rond in ’t Ruyghe Oort, waar ik afgelopen weekend weer voordroeg, al zijn zij officieel uitgekocht en naar Amsterdam verkast. Het groene landjuweel ligt strak ingesnoerd tussen de vrachtschepen, brandstofsilo’s en fabrieksloodsen. Niemand mag er meer wonen, maar het dorp met zijn ateliers en festivals houdt stand. En er treden daar nog steeds dichters in de voetsporen van hun voorgangers.
Het Vurige Tongen Festival vorig weekend – foto door Saskia Stehouwer
De muis in kwestie is inmiddels in de kringloop der natuur opgenomen. Huismuizen worden hoogstens dertig maanden oud. Hopelijk trippelt een deel van het nageslacht van mijn nachtbrakertje nu over het kussen van een andere hongerige dichter. Je moet ergens beginnen.
Deze column verscheen eerder in de Leeuwarder Courant: www.lc.nl
Tsead Bruinja 