EERST ZIEN DAN GELOVEN
de ongelovige roekana
die de sterkste man was van koeraisj
vreesde niemand ook god niet
waarop de profeet hem uitdaagde tot een worstelpartij
die hij nooit zou kunnen winnen
toen de beide schouders van roekana
de harde rotsgrond raakten
was hij overwonnen
maar niet overtuigd
waarop mohammed een boom beval naar hem toe te komen
en vervolgens de boom als een braaf schoothondje
terugstuurde naar zijn hok
wij hoeven niet overtuigd te worden
door de kracht van de schreeuw
de overrompelende techniek
van aanvallende microfoons
het wonder van de massa
wij moeten overtuigd zijn van onze vrijheid
onze stem die zich verheft
en blijven oefenen
ook als we met beide schouders de grond raken
onze wortels vernield voor onze ogen worden gehouden
het kwade nalaten
Gedicht nr, 26 uit 'Binnenwereld Buitenwijk Natuurlijke Omstandigheden' (Cossee, sept. 2015). Het werd geschreven in maart 2012 bij een uitzending van EO's radio 1 programma 'Dit is de zondag'. Te gast was de politicus Sander Terphuis:
"De slechtziende Ahmad Qeleich Khany groeit op in Iran, krijgt steeds meer moeite met de strakke regels die de ayatollah's de bevolking opleggen en besluit het land te ontvluchten. Hij weet zich op te klimmen tot de nationale worstelploeg van Iran en slaagt er tijdens een internationaal toernooi in Assen in te vluchten en vraagt asiel aan in Nederland. Hij voelt zich zo thuis in Nederland dat hij ervoor kiest een Nederlandse naam aan te nemen: Sander Terphuis. Vele jaren geniet hij van de vrijheid om te zeggen wat je denkt en te doen wat je wilt; vrijheden die hij in Iran zo had gemist. Hij wordt Nederlander tussen de Nederlanders en een schoolvoorbeeld van een succesvol geïntegreerde niet-Westerse immigrant.
Maar de liefde voor zijn nieuwe vaderland bekoelt. Hij denkt er zelfs serieus over na om opnieuw een land te ontvluchten. Waarom voelt Terphuis zich steeds minder thuis in Nederland? En wat zou er moeten gebeuren om daarin verandering te brengen?"
www.sanderterphuis.nl/
www.soebratie.nl/religie/wonderen/wonder.htm
BRIEF AAN DR. ASSAD NA HET LEZEN VAN GIBRAN
de grond geniet niet meer van je voeten
de wind speelt niet meer met je haar
je bent niet ruimhartig
je bent een getuige
had je het tegen mij?
ik wil geen ruzie maken
raas en loei
waarom begin je dan zo?
zwicht geef me spijt portable
'n dixi wc'tje
beval
je bent bevallen van een stad een huid
een droomloos huis
'n batterij
de wind begint te loeien
te duwen tegen je steen
getuige
het dier werd geveld
en je zei tegen hem in je hart
dat je door dezelfde krachten
geveld zou worden
keerde terug naar je troon
Gedicht nr, 27 uit 'Binnenwereld Buitenwijk Natuurlijke Omstandigheden' (Cossee, sept. 2015). Ik schreef het voor het Syrieuze Bal (maart 2013) dat gelijktijdig werd gehouden met het Boekenbal. We herdachten dat twee jaar daarvoor de eerste vreedzame demonstraties tegen de zittende leider Bashar al‐Assad door het regeringsleger met harde hand werden neergeslagen Abdelkader Benali, Marjolijn van Heemstra, Robert Anker, Hella & Freek de Jonge en Jan Boerstoel droegen werk voor en er was Syrische muziek, o.a. door Somar Chaban. Désanne van Brederode die de avond mee presenteerde en organiseerde, had mij bij de uitnodiging aangeraden Khalil Gibran te lezen, van wie ik dacht dat hij vooral zweverige boeken schreef. Het tegendeel bleek waar. Leest dus allen De Profeet, u zult niet als een totaal verwaterde zwever achterblijven als u het boek uitheeft.
RENDEMENTVANNIETSDOENLIEDJE
en ze/we zitten op een stoel voor het raam
en ze/we wijzen en lachen als er iets grappigs gebeurt
en ze/we zwijgen als we/ze niet mogen praten
en na elke geboden stilte
wanneer ze/we proberen het gesprek
opnieuw tot stand te brengen
merken ze/we dat er woorden ontbreken
alsof iemand de pagina's uit de boeken scheurde
en lege kaften in de kast heeft terugzet
ze/we merken het op en blijven geloven
in het rendement van niets doen
tot de dag dat een van hen/ons
de anderen waarschuwt met donkere wolk
en ze/we met de hand voor de mond
geen horizon hun laatste woorden slaken
met stomheid geslagen
Gedicht nr, 28 uit 'Binnenwereld Buitenwijk Natuurlijke Omstandigheden' (Cossee, sept. 2015). Dit gedicht werd geschreven voor een uitzending van het radioprogramma Dit is de Zondag (april 2013) waarin de Iraanse Mardjan Seighali te gast was:
"Hoe beleef je het leven, nadat je de doodstraf hebt gekregen? Mardjan Seighali werd in Iran ter dood veroordeeld. Toch slaagde ze erin het land te ontvluchten. Nu, 22 jaar na haar vlucht, is ze directeur van de Stichting voor Vluchteling-Studenten UAF. Ze is de eerste directeur die zelf als student een beurs kreeg van de stichting."
Tsead Bruinja 