Je wel eens afgevraagd wat die rare sliertjes zijn die je soms ziet? Dat zijn 'mouches volantes'. Een vriend van me deelde een leuk Ted-filmpje erover op Facebook waardoor ik moest denken aan het gedicht van de Welshe dichteres Sian Melangell Dafydd over dit fenomeen. Ik vertaalde haar tekst naar het Fries in januari tijdens een workshop van Literature Across Frontiers in India en heb nu een Nederlandse vertaling gemaakt.
De komende tijd zal ik meer van deze vertalingen delen. De opnames van de gedichten uit Binnenwereld Buitenwijk Natuurlijke Omstandigheden zijn even onderbroken door een griepje. Mijn stem is op dit moment te snotterig.
Mouches Folantes
Hij ziet het,
dan is het weg.
Daar, een ding
dat er niet zou
moeten zijn. Weet je zeker
dat je spinnen
ziet?
Daar zitten geen spinnen.
Overal, over-
al spinnen.
Niet in het geestesoog
maar in de ooglip,
acht pootjes.
Hij denkt-
waanzin vangt aan in de hoek van je ogen – hij
denkt – nu is zijn
tijd. Treedt deze wereld tegemoet
zoals hij is – niet langer jong
en de spinnen – stil, altijd stil.
Desalniettemin
ziet hij een tel in
dat het niet zo is. Het zijn slechts
dingen die er niet
zijn. Het gebeurt.
Spin na spin
drijft over zijn lens,
door zijn wereld,
maar nooit op hem af.
Floater
He sees,
no it’s gone.
There, something
that oughtn’t
be. Are you sure
you see
spiders?
There are no spiders.
Everywhere, every-
where spiders.
Not in the mind’s eye
but the eye’s lip,
eight legs.
He thinks –
madness starts
in the corners of his eyes – he
thinks – now is his
time. Facing this world
as it is – no longer young
and the spiders – always silent, silent.
Nevertheless
he sees for a moment
that’s not it. It’s only
things that aren’t
there. It happens.
Spider after spider
float through his lens,
through his world,
but never at him.
Mouches Folantes
Hy sjocht it,
dan is it fuort.
Dêr, in ding
dat der net wêze
moatte soe. Bist der wis fan
datst spinnen
sjochst?
Dêr sitte gjin spinnen.
Oeral, oer-
al spinnen.
Net yn it geasteseach
mar yn de eachlip,
acht skonken.
Hy tinkt-
dwylsinnigens begjint yn ’e hoeke fan ’e eagen – hy
tinkt – no is syn
tiid. Komt dizze wrâld yn `e mjitte
sa’t er is – net langer jong
en de spinnen – stil, altyd stil.
Lykwols
sjocht hy ien tel yn
dat it net sa is. It binne inkeld
dingen dy’t der net
binne. It bart.
Spin nei spin
driuwt oer syn lins,
troch syn wrâld,
mar noait op him ôf.
Meer over Sian Melangell Dafydd
http://waleslitexchange.org/en/authors/view/sian-melangell-dafydd
Tsead Bruinja 