Donderdag is het dartavond bij café Noavenant in Maastricht, waar de barman meedrinkt en de cliëntèle de tent blauw rookt. Scenarioschrijver Lars Boom en ik waren op zoek naar een lekker speciaal biertje en namen plaats aan een tafeltje onder een groot scherm waarop een voetbalprogramma te zien was. We keken geamuseerd toe hoe medewerkers van de Portugese club Estoril met bezems en bladblazers het overtollige regenwater van het veld probeerden te verwijderen, zodat de wedstrijd tegen PSV hervat kon worden. Het was vechten tegen de bierkaai. Een van de bezems brak, de regen bleef liggen, het gras voor het doel werd modderiger. De handen gingen terug in de zakken van de trainingsbroeken en de wedstrijd werd uitgesteld.
Boom en ik waren naar het diepe zuiden afgereisd om de conferentie van Dramaastricht bij te wonen, een reeks masterclasses over ‘de theatrale en audiovisuele biografie’, gevolgd door honderd studenten uit Vlaanderen en Nederland.
Boom hield een boeiend referaat over het schrijven van de film Michiel de Ruyter die binnenkort in première zal gaan. Het meest interessante onderdeel van zijn betoog handelde over het vinden van een invalshoek. Admiraal De Ruyter, die erom bekendstond dat hij zoveel mogelijk de levens van zijn bemanning wilde sparen, bleek in het dagelijkse leven een beetje ‘een saaie lul’ te zijn. Het kon dus geen film worden over geile taferelen buiten de echtelijke sponde.
Als invalshoek voor de film koos Boom daarom voor de vriendschap van De Ruyter met de republikeinse raadpensionaris Johan de Witt en de opkomst van diens vijand Willem III. Nadat de gebroeders De Witt op bloederige wijze het veld hadden moeten ruimen, zou Willem III ook van De Ruyter af hebben gewild, die zeer populair was onder de republikeinen.
Met een vloot van ‘zevenentwintig linieschepenen en vijf branders’ moest Michiel de Ruyter het voor de kust van Italië opnemen tegen een grote Franse vloot, een missie die even onhaalbaar was als het wegvegen van regenwater van een Portugees voetbalveld.
Waarom aanvaardde De Ruyter die opdracht? Volgens Boom hoopte de admiraal dat zijn zege de republikeinen en orangisten zou verenigen. De man die altijd zuinig was geweest op zijn bemanningsleden wilde met een glorieuze overwinning op de Fransen onnodig bloedvergieten onder zijn landgenoten voorkomen. De aannemelijkheid van die visie laat ik aan de historici over. Als verhaal vond ik het prachtig.
De wedstrijd PSV-Estoril werd vrijdag hervat en eindigde in gelijkspel, net als De Ruyters laatste slag. Toen de Franse admiraal Duquesne hoorde dat De Ruyter door een kanonskogel zijn been had verloren, trok hij uit respect voor de zeeheld zijn vloot terug. Een goed hart en wondkoorts werden Michiel de Ruyter fataal. Binnenkort vecht en sterft hij in een bioscoop bij u om de hoek.
Web: http://www.michielderuyterdefilm.nl/
Deze column verscheen op 5 december 2014 in de Leeuwarder Courant – www.lc.nl
Tsead Bruinja 