Om in India en Nicaragua, waar ik binnenkort ga voorlezen, buiktyfus en malaria te voorkomen, moest ik dinsdagochtend naar de GGD. Het wordt mijn eerste reis naar India, waar je hondsdolheid op schijnt te kunnen lopen (geen aapjes aaien!). In Nicaragua was ik vijf jaar geleden al eens voor het Festival internacional de Poesía de Granada.
Dankzij de superheldenstatus van enkele lokale dichters komer er zo’n tweeduizend man naar de poëzieavonden. Ernesto Cardenal, oude dichter, politicus en katholiek priester, wordt gezien als grote revolutionair. Kinderen staan te dringen om zijn handtekening of een foto, terwijl de buitenlandse dichters de op eikenhout gerijpte rum savoureren en na afloop manmoedig de stijve heupjes proberen los te schudden op de dansvloer.
Het had niet veel gescheeld of ik had na mijn eerste bezoek aan Nicaragua met mijn stijve heupjes de andere ingang van de GGD moeten kiezen: de SOA afdeling. Dat was niet vanwege mijn amoureuze plannen, maar vanwege de vriendelijkheid van een Italiaanse collega.
Lello Voce, rasperformer en groot genieter, wist dat ik ook wiet rookte en had op het marktplein wat weten te regelen. Hij liep me ’s ochtends vrolijker dan gewoonlijk tegemoet, gaf mij een hand en zei dat ik die hand, waarin hij een zakje had gedeponeerd, maar snel in mijn broekzak moest steken.
Die dag werden de dichters naar verschillende steden gestuurd om voor te dragen. Voce vertrok naar een andere locatie dan ik, ongetwijfeld met eeen gezonde voorraad rookwaar. In de bus kreeg ik te horen waar wij heen zouden vertrekken en dat we feestelijk opgevangen zouden worden op het plaatselijke politieburo.
Het angstzweet brak mij uit. In geen velden of wegen waren prullenbakken te bekennen en ik moest dat zakje kwijt. Ik besloot het toilet te bezoeken en te proberen het zakje door te spoelen, maar het bleef drijven, dus plukte ik het er uit, spoelde het af en ging ermee terug naar de ontvangstruimte waar el commandante ons welkom zou heten.
Tijdens zijn speech kregen we een bekertje ranja en in dat bekertje schuilde mijn redding. Ik klokte de ranja naar binnen, plaatste de beplaste wiet in het bekertje en wilde het geheel in de prullenbak onder het andere afval verstoppen. Dat afwal was er niet. Het bekertje viel in een maagdelijk lege emmer. Waar kwam die ene dichter ook alweer vandaan? Amsterdam?
De laatste dagen van mijn verblijf verwachtte ik elk moment opgepakt te worden om de volgende dertig jaar de zeep op te moeten rapen in de Nicaraguaanse gevangenisdouche, terwijl ik werd bestegen door de head honcho van de bak. Gelukkig is het zakje ongerookt op de vuilnisbelt beland of heeft een schoonmaker er een mooie avond mee beleeft, waardoor ik in het vliegtuig terug naar huis eindelijk weer opgelucht kon ademhalen.
Tsead Bruinja 