Als fan ben ik altijd wat nerveus voordat ik naar een optreden van Fish ga, zo ook afgelopen zondag voorafgaand aan het concert in de Hedon te Zwolle. De boomlange Schotse rocker, die u wellicht kent van de tijd dat hij enkele hits scoorde met de band Marillion, heeft regelmatig last van zijn stem. En hoewel zijn schorheid ruim gecompenseerd wordt door de intensiteit van zijn zang en het venijn van zijn teksten, wil ik toch liever een zanger horen die op de top van zijn kunnen presteert.
De solocarrière van Fish doet een beetje denken aan die van Roger Waters van Pink Floyd, die na zijn vertrek uit de band zich ook iets te weinig met de muziek bezighield en iets te veel met rechtzaken tegen zijn voormalige werkgever.
Marillion vierde dit jaar het vijfentwintigjarige jubileum van ‘Season’s End’, hun eerste album zonder Fish. De ‘nieuwe’ zanger Steve Hogarth kon zich nog goed voor de geest halen hoe hij aan de rand van het zwembad van de studio de juristen begroette die langskwamen met dwangbevelen van Fish. Net als Waters vond Fish dat de band zonder hem als boegbeeld de naam Marillion niet langer mocht dragen.
Met de verhoudingen is het later weer goed gekomen. In 2007 hebben ze zelfs nog eenmalig het podium gedeeld in het Engelse Aylesbury. Al kan ik me voorstellen dat gitarist Steve Rothery, die tijdens de opnamesessies voor het laatste album met Fish door de zanger bij de strot werd gegrepen en tegen de muur gezet wegens het spelen van een matig gitaarsolootje, niet veel brood zag in de hernieuwde samenwerking.
Fish zou Rothery overigens geen meter meer van de grond krijgen. Zijn knieën zijn door al het gespring naar de filistijnen, zijn longinhoud is gehalveerd door het roken en de voormalige gitarist is er zeker niet lichter op geworden.
De slijtage en de groei hebben geen effect gehad op de kwaliteit van het werk van de symfonische rockveteranen. Marillion leverde vorig jaar met ‘Sounds That Can’t Be Made’ een plaat af die tot de beste van de band gerekend mag worden, met een hartverscheurend epos over Gaza, inclusief briljante gitaarsolo’s.
En ook Fish maakte vorig jaar een plaat die met kop en schouders boven de rest van zijn werk uitsteekt. Voor ‘A Feast of Consequences’ liet hij zich inspireren door de Eerste Wereldoorlog, waarin zijn beide opa’s dapper meevochten. Een van hen moest in een veld jonge soldatenlijken de loopgraven uitdiepen. Met piepende longen van het gifgas kwam hij thuis.
Zijn kleinzoon was gelukkig uitstekend bij stem in Zwolle. Zo’n 700 kalende mannen brulden de Marillionklassiekers uit hun jeugd mee en lieten het niet afweten bij het betere solowerk. Volgend jaar ga ik weer. Dit keer met een iets geruster fanhart.
Foto door Jan Beardutch
Web: http://shop.fishheads.club/product/a-feast-of-consequences-deluxe-edition/
Tsead Bruinja 