Het recht zegevierde vanmiddag niet alleen in Irak en Syrië maar ook in Leeuwarden. Een voortvluchtige dief werd daar met succes staande gehouden door de politie. Handen en hoofd werden er niet terstond afgehakt, zoals de gewoonte in enkele landen in het Midden-Oosten, bijvoorbeeld op het Chop Chop plein in Saoedi-Arabië, maar de Burgumer werd wel ingesloten voor verhoor.
gepoetst pleintje
De 24 jarige dief had eerder het winkelpersoneel van een drogisterij bedreigd toen ze hem op heterdaad betrapten en ter verantwoording wilden roepen. Daarna was hij gevlogen. Danzij een goed signalement en de medewerking van 231 deelnemers van burgernet zijn de tubes tandpasta, die de man in een speciaal daarvoor geprepareerde tas had gestopt, weer terug bij de rechtmatige eigenaar.
Ik las dit nieuwtje op de geweldige site Wâldnet en moest door de tandpasta denken aan mijn eigen kortstondige criminele verleden.
Begin jaren tachtig woonde ik in het Friese dorp Kollum, dat u misschien kent van de reclame voor de Kollumer Kaas, ‘een stukje pittiger’. Ons huis stond vlakbij de lagere school die mijn zussen en ik bezochten en vlakbij de Mavo waar mijn vader conciërge was. Tussen de middag konden we mooi naar huis toe om thuis warm te eten. Het menu bestond meestal uit vlees, aardappelen en groente, waarbij het kostbare vlees eerst geserveerd en gegeten diende te worden, waarna de aardappelen en de groenten op ons bord werden gedeponeerd. Je moest je bord vervolgens goed ‘uitlepelen’ aangezien ook het toetje uit datzelfde bord geschept moest worden.
Als we geluk hadden, aten we klopkloppudding van Dr. Oetker. Ik weet dat dat één klop te veel is, maar zo noemden wij het. ’s ochtends voor school gaf mijn moeder me vaak geld mee voor de klopklop en een pakje halfzware Van Nelle voor mijn vader, die zijn tanden en nagels er flink bruin mee rookte en er graag een opstak in de auto als wij achterin zaten. Maar ik dwaal af, want ik ging het hebben over mijn wilde stappen op het dievenpad.
Iedereen heeft een voorbeeld nodig en mijn inspiratiebron was Yvonne, een stoer meisje uit de achterbuurt met blond stekeltjeshaar. Terwijl ik in supermarkt de Vivo op mijn beurt wachtte om de klopklop af te rekenen had ik gezien hoe zij ongemerkt een pakje hubba bubba kauwgom achterover drukte. Ik zag het per ongeluk, maar kreeg een kleur van hier tot gunder, die niet door het kassameisje, maar wel door Yvonne werd opgemerkt. Ze stond me buiten op te wachten met haar vriendin en om er zeker van te zijn dat ik niet zou klikken werd mijn hoofd een paar keer tegen de stenen supermarktmuur getikt.
Een iets oudere Vivo winkel in Minnertsga
Ik leerde een wijze les, ontweek in het vervolg Yvonne en zette mijn zinnen op de hubba bubba die veel lekkerder was dan de stimorol van mijn moeder, waar je bovendien totaal geen bellen mee kon blazen. Erg handig was ik echter niet als dief, want de tweede keer dat ik een pakje kauwgom in mijn broekzak liet zakken, stond de bedrijfsleider me op te wachten. Ik gaf het pakje terug, smeekte de beste man mijn ouders niet in te lichten en rende beschaamd naar huis.
Een tekort aan zakgeld en een grote behoefte aan een plastic waterpistooltje zorgden voor de volgende illegale activiteit. Partner in crime was Tjeco, met wie ik regelmatig discussieerde over met welke vrouw je beter kon trouwen, Amy uit The A-Team of April uit The Knightrider. Onze crusade for justice leidde naar de speeldgoedzaak, waar Tjeco bedacht dat de vijf gulden die voor het pistooltje gevraagd werd veel te gortig was en dat het rechtvaardiger zou zijn als we de helft zouden betalen. Na een zoektocht door de winkel vonden we het prijsstickertje van f. 2,50 dat vakkundig over de f. 5,00 werd geplakt. We werden niet betrapt, maar het misdrijf knaagde wel aan mijn geweten, waardoor ik weinig plezier meer beleefde aan het spelen met onze buit.
Latere aanvaringen met de wet gingen vooral over door rood rijden en het met een katapult op vrijende stelletjes schieten bij de sporthal, eveneens in Kollum. Tjeco en ik trouwden niet met April of Amy, maar hij pakte later wel de wapens op als soldaat in Bosnië. En ik werd geen dief, maar een dichter die wel eens een deel van zijn teksten leent van internet en verder keurig voor zijn tandpasta en waterpistooltjes betaalt. Nu me nog even opgeven bij burgernet.
Deze column werd geschreven voor VPRO's Nooit Meer Slapen
Anton de Goede praat met soul- en jazz zangeres en stijlicoon Ntjam Rosie. Verder aandacht voor de bijeenkomst 'Picturing the Future', waar trendwatchers de toekomst voorspellen. En we praten met filmcomponist Fons Merkies. Hij is dit jaar verkozen tot 'Gast van het Jaar' van het Nederlands Film Festival.
Tsead Bruinja 