In het Poolse Poznan besloot een conservatieve politica afgelopen week een gelukkig ezelskoppel uit elkaar te halen, omdat ze voor de ogen van hun onschuldige pasgeboren ezelveulentjes elkaar maar bleven bespringen. Onverantwoord gedrag volgens de lokale apparatsjik, dus Napoleon en Antosia, die er al tien jaar met verve tegenaan gingen in de Poznanse dierentuin, kregen beiden een apart hok waar ze de hoefjes aan zichzelf moesten slaan.
Dat het dierenrijk een groot lustoord is, daar was ik in mijn vroege jeugd al achtergekomen. Mijn moeder nam mij en mijn vrouwtjeskonijn, ook wel moer, regelmatig mee naar meester Alberda van de zesde klas, die een ram had. Wij mochten toezien.
Toekijken deed ik ook toen mijn opa’s kleine hondje Fikkie bevrucht werd. Wanneer Fikkie loops was, moest ze aan een touw in de tuin. Wij hielden dan in de gaten of er geen mannetje bij haar in de buurt kwam. Nadat mijn opa me de huid vol had gescholden omdat ik met mijn laarzen op het kuilgras had gestaan en volgens hem de koeien ‘geen bek meer op het voer’ zouden willen zetten (excuses voor het Friesisme), besloot ik wraak te nemen via zijn hond.
Een grote herder uit het dorp kwam het erf op en besnuffelde de loopse Fikkie. Loopse Fikkie had er wel zin in. Uit woede liet ik de herder zijn gang gaan. Hij moest diep door zijn knieën om Fikkie te kunnen berijden, maar het lukte. En ik liet het gebeuren terwijl ik wist dat mijn opa de jonge hondjes later in een juten zak in de sloot zou verzuipen. De natuur is wreed, de mens net nog wat wreder.
Jaren later toen ik in Groningen studeerde en mijn opa en ik ons al lang weer hadden verzoend, besloot ik samen te gaan wonen met een studente die gek was op katten. Een studiegenote had net een nestje en wij adopteerden daaruit een rode katerbroer en zijn cyperse zus. Het waren schatten van beesten die ’s nachts zoet op de kussens naast onze hoofden sliepen.
Na een paar maanden begon het zusje behoeftig te worden. Terwijl ze vreemde kreten uitslaakte, sleepte ze haar achterste over de grond. Geheel verantwoord wilden wij wachten met het castreren van haar broertje, maar we wachtten net iets te lang. Het rode katertje kon de lokroep van zijn zusje niet weerstaan en besloot haar uit haar lijden te verlossen. Wij werden de verzorgers van een incestueuze familie van broer, zus en twee aangeboren neefjes en een nichtje, waarvan een katertje overduidelijk achterlijk was. Het vreten was niet aan te slepen.
Voordat dit trio geboren werd, liepen de vriendin en ik een dierenwinkel binnen voor een nieuwe mand. Een zes maanden jong zwart boerderijkatje piepte ons naar zich toe. Die moesten we redden, vonden wij, maar de katten thuis dachten daar anders over. Het boerderijkatje werd geweerd uit de verschillende kattenbakken en het was niet vertrouwd om hem met de andere twee alleen te laten eten. Ze vraten gulzig zijn hele bordje leeg.
Zo’n twee jaar lang ben ik er iedere nacht een paar keer uitgegaan om de plas van die nieuwkomer op te dweilen, die onder het nieuwe zeil in de dunne vloerplaten trok en een onaangename geur door ons huis verspreide. Zijn enige troost moet zijn geweest dat hij toen het vrouwtje eenmaal bevallen was, hij ook mee mocht lurken. Het moederinstinct won het van de vreemdelingenhaat.
De relatie tussen mij en de vriendin hield geen stand. Wellicht lag dat aan het slaapgebrek of aan het feit dat mevrouw maar met grote grote moeite klaarkwam, behalve als ze een glas wodka had gehad, wat een keer per jaar gebeurde. Dan was het feest. Het kan natuurlijk ook aan mijn gebrekkige talent gelegen hebben, maar daarover heb ik in volgende relaties weinig klachten ontvangen.
Terug naar de ezels, Napoleon en Antosia. Na een petitie, die door zevenduizend inwoners van Poznan werd ondertekend, zag de Poolse politca zichzelf genoodzaakt aan de roep van het volk en de natuur gehoor te geven. Het echtpaar werd herenigd en mag weer in het openbaar van elkaar genieten. Nu maar hopen dat hun zoons en dochters op tijd uit elkaar worden gehaald, voordat die zich ook aan elkaar vergrijpen.
Deze column werd geschreven voor VPRO's Nooit Meer Slapen. De uitzending is hieronder terug te beluisteren. Ik ben na een uurtje te gast.
Tsead Bruinja 