Een man in een zeilbootje botst met een ander zeilbootje. In dat bootje zit een vrouw die hij niet kent maar met wie hij later zal trouwen en kinderen zal krijgen. Het klinkt ideaal en zo ziet het er ook uit. Beiden hebben een goede baan. Hij is arts en zij werkt in een museum, waarnaast ze thuis zelf ook schilderijen maakt.
Op een ochtend verongelukken hun beide kinderen, een zoon en een dochter in hun tienerjaren. De geliefden van de zeilbootjes staan plotseling met lege handen. De vrouw wordt gek van verdriet en moet opgenomen worden en de man probeert haar te troosten. Hij probeert positief te blijven.
Dan sterft ook hij. Als hij bij een ongeluk in een tunnel iemand probeert te helpen, wordt hij zelf het slachtoffer van een nieuw ongeluk. Er is nog één zeilbootje over.
De vrouw kan het grote verdriet niet aan en het helpt niet dat hij nog rondspookt. Hij moet afscheid nemen zegt een geest en voor hij het weet, wordt hij wakker in een wereld die gemaakt lijkt van olieverf. Hij wordt wakker in de schilderijen van zijn vrouw. Zo ziet de hemel er voor hem uit.
In die schilderachtige wereld, waarin een bloem als dikke blauwe vla over zijn hand glijdt, ziet hij een boom staan. Het is de boom uit het schilderij van zijn vrouw. Terwijl zij in de wereld van de levenden voor het doek staat en verfverdunner over de boom gooit, verdort diezelfde boom in de hemel van haar man.
Hij ontmoet zijn kinderen, hij ontmoet een oude vriend en hoort dat zijn vrouw zelfmoord heeft gepleegd. “Zelfmoordenaars gaan naar de hel,” hoort hij ook en hij kiest ervoor om zijn vrouw te gaan halen. Het lijkt een enkeltje te worden.
Als hij haar vindt heeft hij maar kort tijd om haar te zien. Als hij te lang blijft, kan hij niet meer terug. Ze zit in een soort omgedraaide kathedraal.
Ze herkent hem niet en hij blijft maar proberen haar geheugen tot leven te brengen. Waar hij eerder niet mee kon gaan in haar verdriet over het verlies van hun kinderen, moet hij zich nu mee laten slepen in haar gekte. En als hij dat uiteindelijk doet, belanden beiden terug in de hemel van haar schilderijen.
Dit is misschien oude koek voor u. U heeft wellicht ook de film ‘What Dreams May Come’ gezien, waarin Robin Williams de rol van de man speelt die moet leren om in het verdriet en de gekte van zijn vrouw mee te gaan. Het is een van mijn favoriete films. Zowel de depressie als de ontkennende opgewektheid zijn mij niet vreemd. Als er een hel bestaat, kan ik me niet voorstellen dat Robin Williams er vandaan gehaald hoeft te worden.
Tsead Bruinja 